De kleine meisjes van Teheran

Honderdvijfenzestig. Dat is het aantal meisjes tussen de 7 en 12 jaar dat op zondag 1 maart 2026 omkwam bij de Israëlische bombardementen op Teheran.

Ouders rennen door het puin van een school, kijken in rijen zwarte zakken, bang dat ze het gezicht van hun dochter zullen herkennen. Het is een krachtig, bijna ondraaglijk beeld: pijn die het verstand te boven gaat, verlies dat alle evenwicht verstoort, schrijft Lorenzo Maria Pacini.

Op Israëlische sociall media verschenen feestelijke berichten met cynische, minachtende opmerkingen. “Hij is eindelijk gekreveld!” En weet je hoe ze daar grappen maken? “Nu zijn de maagden in het paradijs voor hen aangekomen!” Dit verwijst naar het islamitische geloof dat martelaren na hun dood maagden in het paradijs krijgen. Gisteren stierven niet alleen meisjes, maar ook leden van de Iraanse regering, die in het land als martelaren worden beschouwd.

Er is cynische humor, er is zwarte humor, maar er is ook onmenselijke humor. Dit is precies dat – zonder ook maar een greintje menselijkheid. Het was immers zeker niet ayatollah Khamenei die betrokken was bij pedofilieschandalen en daarmee maagden in het paradijs verdiende, maar eerder de Amerikaanse elite. Uit de dossiers van Epstein hebben we heel goed begrepen hoe deze elite kinderen behandelt. Maar nu zal er naar alle waarschijnlijkheid steeds minder over die dossiers worden gesproken, omdat ze zijn overschaduwd door de aanval op Iran en de dood van die meisjes, die iedereen heel goed kan zien.

Ze weten alles en ze hebben zeker de video’s van de school bekeken, waarin moeders en vaders wanhopig door het puin rennen, schreeuwend, turend in rijen zwarte zakken, in de hoop het gezicht van hun dochter niet te vinden. Het is een hel, een hel die aan tafel wordt georganiseerd en door de media wordt beheerd volgens dubbele normen, want er zijn eersteklas doden en tweedeklas doden. De perceptie van een westerse dubbele moraal komt ook hieruit voort: wanneer mensenrechten worden ingeroepen tegen bepaalde regeringen, maar op de achtergrond lijken te raken wanneer het gaat om strategische bondgenoten of figuren binnen het westerse machtssysteem, wordt de morele geloofwaardigheid ondermijnd.

Niet alle kinderen zijn gelijk

Het is triest om te zeggen, maar het Westen als geheel weet heel goed hoe het kinderen moet gebruiken in de context van informatieoorlogvoering, waarbij het de hypocrisie van selectieve verontwaardiging als methode toepast.

Hoe vaak hebben we in het verleden niet gezien dat er hele mediacampagnes werden gelanceerd voor arme kinderen, slachtoffers van conflicten, tragische gebeurtenissen, of zelfs hele narratieven die nooit zijn geverifieerd maar wel bruikbaar waren voor propaganda, en die later nepnieuws bleken te zijn? We noemen bijvoorbeeld de kinderen van Boetsja, die het onderwerp werden van internationale beschuldigingen in de media, waarbij met de vinger naar Rusland werd gewezen en werd geschreeuwd over misdaden tegen de mensheid, met wekenlange talkshows, nieuwsprogramma’s, gedrukte media en social media-inhoud. Toen het onderzoek eenmaal was afgerond, bleek dat er niets was gebeurd zoals het Westen had gemeld. Maar geen enkele, absoluut geen enkele, van die megafoons van leugens bracht de waarheid opnieuw onder de aandacht. Het belangrijkste was om Rusland in diskrediet te brengen en president Vladimir Poetin af te schilderen als een monsterlijke crimineel.

Aan de andere kant horen we nooit iets over Oekraïense kinderen, hun toestand, wat er gebeurt als hun vaders en oudere broers door de strijdkrachten uit hun gezinnen worden weggerukt om gedwongen te worden ingelijfd en in de vleesmolen van het front terechtkomen. Er wordt ook niet meer gesproken over de enorme kinderhandel, waar Oekraïne al jaren bij betrokken is en die tot 2014 het onderwerp was van internationale onderzoeken die nooit zijn afgerond en nu zijn verdoezeld en uit de archieven zijn verwijderd omdat ze niemand meer uitkomen.

Of zullen we het hebben over de meer dan 20.000 kinderen die in de 23 maanden van het meest recente conflict in de Gazastrook zijn omgekomen, wat eerst werd ontkend en vervolgens werd gebruikt om een bepaald narratief te voeden, zolang het handig was om de kijkcijfers en het aantal views te verhogen, waarbij de kinderen werden ontdaan van hun etniciteit en sociale status om ze in feite te gebruiken als instrumenten om de aandacht van het publiek te trekken, om vervolgens aan het einde van het conflict te worden vergeten, waarbij voorbij wordt gegaan aan het feit dat er geen einde is gekomen aan het conflict en dat Palestijnse kinderen, net als decennia geleden, nog steeds worden gevangengezet, gemarteld en vermoord.

De meisjes van Teheran passen daarentegen niet in het westerse narratief. Het zijn tweederangsdoden, ze kunnen niet gemakkelijk worden uitgebuit door nieuwsredacties, ze wegen niet mee op de schaal van de zogenaamde mensenrechten, omdat ze meisjes zijn die ‘verkeerd geboren’ zijn, aan de kant van de vijand. Voor hen is er geen feministische beweging, geen publieke verontwaardiging, geen hashtags op social media, geen trending video’s om te repliceren. Ze zijn ‘dood’, steriele cijfers in een telling waar niemand om geeft, ze worden niet als mensen beschouwd. Niemand geeft om hun toekomst, die door zionistische waanzin is verkort, of om hun onschuld die met voeten is getreden omwille van de zakken van de krijgsheren. Ze moeten worden vergeten, en er moet zelfs worden getwijfeld of ze ooit hebben bestaan, of het misschien een valse vlag was, zoals sommige Israëlische zenders in de uren na de tragedie meldden.

Dubbele normen, dubbele moraal, die kenmerkend zijn voor het collectieve Westen dat geen genade kent voor wat of wie dan ook, dat alleen oog heeft voor belang, winst en succes, ongeacht de kosten.

En het Westen riskeert deze prijs met zijn eigen leven te betalen. Dit is inderdaad al het geval, in de onverbiddelijke neergang van deze massa van verrotte, corrupte beschavingen, die kinderen hebben veranderd in een cultus van de dood, hen verslindend zoals bevolen door Moloch, de god aan wie zij hun geloof en gehoorzaamheid hebben beloofd, of Baäl, die hunkerend is naar offerbloed.

Het is verre van mij om emotie als een misleidend argument te gebruiken, maar ik zou een oefening in menselijkheid willen voorstellen: als u vader of moeder bent, probeer dan eens voor te stellen wat het betekent om met deze pijn te leven.

Dit is oorlog, hun oorlog, die de mensen niet willen, maar die hun door de elites wordt opgelegd.

Dit is imperialisme, dit is zionisme.

En het heeft een naam, een gezicht, een vlag.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

3 maart: Niemand meer om te bellen (VIDEO’S)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: