De Grote Oorlog voor de Beschaving

Iedereen die luistert naar de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi, en zijn geestige, redelijke, doordachte, relevante en op de realiteit gebaseerde opmerkingen vergelijkt met het waanzinnige gebrabbel van figuren als Trump, Hegseth en Netanayahu, kan zien dat Iran de beschaafde partij is in het huidige conflict, terwijl de andere kant wordt geleid door kwijlende, barbaarse gekken. Het is een ontnuchterende klap in het gezicht, maar het is onmiskenbaar: wij Amerikanen, die onszelf graag zien als het toppunt van de menselijke beschaving, zijn dom, kwaadaardig en enorm onbeschaafd geworden. We zijn het equivalent van uitzinnige kannibalen uit het stenen tijdperk die gillen als hondsdolle hyena’s terwijl we proberen de poorten te bestormen van een hoogontwikkeld, geletterd volk in de hoop hen aan stukken te scheuren en hun vlees te verslinden, schrijft Kevin Barrett.

Hoe is het zo ver gekomen? Is de Verenigde Staten van Amerika niet de wereldwijde vaandeldrager van de waarden van de Verlichting: rede, tolerantie, reflectie en scepsis ten aanzien van beweringen die kritiek niet kunnen doorstaan? Waarom staan we in de rij achter een onmiskenbare narcistische maniak, Donald Trump, wiens uitspraken zo willekeurig onsamenhangend zijn en geen enkel waarneembaar verband met de werkelijkheid hebben dat ze nauwelijks de moeite waard zijn om te bekritiseren, laat staan bijna onmogelijk te satiriseren?

Als een gematigd pro-verlichtingsman die literatuur studeerde tijdens de hoogtijdagen van het postmodernisme, sta ik sceptisch tegenover verstrekkende beweringen die betekenispatronen in de geschiedenis vinden. Mijn collega bij False Flag Weekly News, Dr. E. Michael Jones, die Gods Hegeliaanse hand ziet die historische drama’s stuurt, biedt interpretaties die ik briljant en fascinerend vind, maar niet altijd overtuigend. Daarom steek ik hier, geheel tegen mijn gewoonte in, mijn nek uit door te verwijzen naar het werk van de sociologen Strauss en Howe, die op basis van de generatiecyclus-theorie een betekenispatroon in de Amerikaanse geschiedenis hebben blootgelegd. (Ik las Strauss en Howe al lang voordat Steve Bannon hen beroemd maakte.) Het paradigma van Strauss en Howe werpt een griezelig aannemelijk licht op het huidige conflict tussen het Westen, geleid door genocidale, crimineel gestoorde kinderverkrachters en hun afpersers, en de Islamitische Republiek Iran, die de vaandeldrager van de menselijke beschaving is geworden.

Het Strauss & Howe-paradigma: cycli van 80 jaar

Strauss en Howe stellen het bestaan van 80-jarige cycli voor, die elk vier generaties van 20 jaar vertegenwoordigen. (Houd in gedachten dat ik dit vereenvoudig voor de duidelijkheid; sommigen geven de voorkeur aan 4 cycli van elk 21,25 jaar, wat een megacyclus van 85 jaar oplevert.)

Elke cyclus van ongeveer 80 jaar doorloopt, net als een mensenleven, een proces van geboorte, groei, verval en dood.

Elke generatie doet haar werk en drukt haar stempel op haar tijdperk tijdens de vroege volwassenheid – tussen de leeftijd van 20 en 40 jaar. De fase van “dood en wedergeboorte” van de 80-jarige cyclus – inclusief het begin van elke nieuwe cyclus – wordt geleid door een “heldengeneratie” die opgroeit tijdens een crisis of “grote ontrafeling” – een tijd van zwakke instellingen, ongebreideld hyperindividualisme en cultureel verval – en reageert door naar het andere uiterste van teamgericht collectivisme te gaan, inclusief de extreme uiting daarvan, militarisme, om de oude orde te vernietigen en uit chaos een nieuwe, hogere orde te creëren.

De olifant in de kamer van de theorie van Strauss en Howe is het ongemakkelijke feit dat elke ‘heldengeneratie’ (tot nu toe) ‘orde uit chaos heeft hersteld’ door een gruwelijk bloedige oorlog te voeren. De eerste Amerikaanse heldengeneratie kwam tot wasdom in 1780, de tweede in 1860, de derde in 1940. Ziet u een patroon? Inderdaad: elk van die jaren werd gekenmerkt door een bloedig conflict tussen ‘yankees’ (progressieven/liberalen) en conservatieven. En in elk geval wonnen de yankees.

In 1780 waren de progressief-liberale yankees of whigs de door de Verlichting geïnspireerde revolutionairen, terwijl hun conservatieve tory-tegenstanders opkwamen voor God en vaderland – waarbij het vaderland in die tijd het Britse Rijk was. Het was in feite een burgeroorlog, en een zeer bloedige, tussen progressieven en conservatieven. Het was geen strijd tussen Amerikanen en buitenlanders, zoals geschiedenisboeken voor kinderen doen voorkomen. Buren slachtten buren af. Historici zeggen tegenwoordig dat iets meer dan 40% van de Noord-Amerikaanse kolonisten de Whig-revolutionairen steunde, terwijl ongeveer de helft daarvan Tory was en de rest neutraal. Wreedheden, voornamelijk begaan door progressief-liberale revolutionairen tegen hun conservatieve tegenstanders, waren schering en inslag.

Hetzelfde patroon herhaalde zich in 1860, met wat in feite de Tweede Amerikaanse Burgeroorlog was. De progressief-liberale yankees of whigs uit het Noorden begingen opnieuw het merendeel van de wreedheden toen ze de God-en-vaderland-conservatieven of tories uit het Zuiden, die vochten voor de traditionele grondwettelijke opvatting van de relatie tussen staten en de federale overheid, opnieuw een enorm bloedige nederlaag toebrachten. Die heldhaftige generatie yankees consolideerde de centrale macht uit de puinhopen van de oorlog en maakte van de VS één federaal bestuurd geheel in plaats van een losse confederatie van grotendeels onafhankelijke staten.

In 1940 brak hetzelfde soort burgeroorlog uit, maar deze werd naar buiten geprojecteerd. Franklin Delano Roosevelt, leider van de liberaal-progressieve Yankee- of Whig-factie, stond aan het eind van de jaren dertig voor politieke ondergang toen de Grote Depressie voortduurde. Zijn tegenstanders, de tories, waren de God-en-vaderland-conservatieven van de America First-beweging. Roosevelt bracht hen een bloedige nederlaag toe, niet direct, zoals in de twee voorgaande burgeroorlogen, maar indirect, door de Tweede Wereldoorlog te orkestreren als een list om de Depressie te beëindigen en herkozen te worden.

“Wacht even! Ik dacht dat HITLER de Tweede Wereldoorlog begon!”

Nee, als er één historische figuur is die de eer of de schuld voor de Tweede Wereldoorlog verdient, dan is het Franklin Delano Roosevelt. Lees voor meer details de revisionistische essays van Ron Unz over dit onderwerp, waaronder “American Pravda: President Franklin Roosevelt, de Grote Depressie en de New Deal.”

Net als in de twee voorgaande Amerikaanse burgeroorlogen begingen de yankees van de jaren 1940 de ergste wreedheden: de brandbombardementen op Duitse en Japanse steden, de nucleaire vernietiging van Hiroshima en Nagasaki, en de massale uitroeiing van Duitsers in de onmiddellijke nasleep van de oorlog.

En opnieuw hebben de overwinnaars hun wreedheden uit hun overwinningsgeschiedenis weggepoetst, waarbij ze zichzelf afschilderden als de goeden en hun tegenstanders als onwetende schurken. Net als de yankees van 1780 en 1860 verontschuldigden die van 1940 hun bloedige escapades door te beweren dat de nieuw aan de macht gekomen yankee-regering, die uit de puinhopen tevoorschijn kwam, haar gecentraliseerde bevoegdheden zou gebruiken om gerechtigheid af te dwingen bij de onwetende tories. De Yankees van na 1780 hadden gezegd dat hun nieuwe regering eigendomsrechten zou beschermen en belastingheffing zonder vertegenwoordiging zou afschaffen. De Yankees van na 1860 hadden opgeschept dat ze een einde hadden gemaakt aan de slavernij. De Yankees van na 1940 beweerden dat ze racisme in het algemeen en antisemitisme in het bijzonder hadden verslagen. FDR (en later JFK) hadden zelfs visioenen over het beëindigen van het Europese kolonialisme voordat ze werden neergeschoten.

FDR’s partij van liberaal-progressieve whigs kwam uit hun (tot nu toe bloedigste, hoewel geëxternaliseerde) Amerikaanse Burgeroorlog III tevoorschijn met een nog verder geconsolideerde en tiranniek gecentraliseerde federale macht. En net zoals de ‘heldengeneraties’ van 1780 en 1860 de geschiedenis hadden herschreven om de herinneringen en perspectieven van hun Tory-tegenstanders te verpletteren, zo wisten ook de Yankees van FDR de vooraanstaande niet-Yankee- en zelfs anti-oorlogs-Yankee-intellectuelen van de jaren twintig en dertig uit het collectieve geheugen. Voor meer details raad ik nogmaals de essays van Ron Unz aan, te beginnen met “American Pravda: Our Great Purge of the 1940s.”

Samenvattend: de eerste drie cycli van 80 jaar begonnen met “heldengeneraties” die de oude orde vernietigden en een nieuwe creëerden met meer federale bevoegdheden door middel van een steeds bloedigere oorlog. In elk geval versloegen de Yankees (seculiere progressieven die voorstander waren van federale macht) de Tories (conservatieven die geloofden in God en vaderland en een beperkte overheid) en herschreven ze de geschiedenis om hun standpunt weer te geven en dat van hun tegenstanders uit te wissen.

Waar is de heldengeneratie en de Grote Oorlog van 2020?

Het paradigma van Strauss en Howe past bij de 80-jarige cycli die begonnen in 1780, 1860 en 1940. Maar hoe zit het met 2020? Vechten de yankees nog steeds tegen de tories? En wat is er gebeurd met de bloedige oorlog die de oude orde vernietigde en de nieuwe creëerde? Als de oorlog van 1861-1865 groter en bloederiger was dan die van 1776-1783, en de oorlog van 1939-1945 nog groter en bloederiger dan die, zou de oorlog die rond 2020 begint dan niet de grootste en bloederigste van allemaal moeten zijn?

Op het eerste gezicht lijkt onze huidige situatie niet in het paradigma te passen. Het is nu 2026, en hoewel er geruchten gaan over een mogelijke burgeroorlog tussen de roden (Tories) en de blauwen (Whigs), is er nog niets uitgebroken op de schaal van de burgeroorlogen van 1780 of 1861. Ook is het onze leiders niet gelukt om dat burgerconflict naar buiten te verplaatsen, zoals FDR deed, door een nog bloedigere oorlog buiten onze grenzen aan te wakkeren… hoewel Trumps zionistische handlangers daar blijkbaar aan werken.

Een verontrustend mogelijk antwoord: als het daadwerkelijk een cyclus van 85 jaar is, zijn we nog niet helemaal op het “hoogtepunt van de vernietiging”.

Maar als we in gedachten houden dat ALS er een enorm conflict van de ‘heldengeneratie’ gepland stond voor 2020, is het nogal griezelig dat juist dat jaar het hoogtepunt van het conflict tussen rood en blauw kende – de “opstand” van 6 januari. De pro-Trump-krachten, het hedendaagse equivalent van de God-en-vaderland-tories van weleer, hebben hard teruggeslagen tegen de ultra-progressieve woke-whigs van vandaag, die volledig ontspoord zijn met hun bizar misplaatste pogingen om de misstanden in de wereld recht te zetten via federale macht die positieve discriminatie, open immigratie, LGBTQ-verering en hun oorlogen tegen transfobe Russen, mannelijke chauvinistische moslims, enzovoort afdwingt.

Volgens het paradigma van Strauss en Howe moeten we verwachten dat het burgerconflict van 2020 zal uitbarsten in een bloedige oorlog, vermoedelijk de bloedigste tot nu toe, die de oude orde in de as legt, zodat de seculier-progressieve yankees deze kunnen herbouwen met nog meer geformaliseerde, gecentraliseerde federale macht en nog minder traditie en religie. Zou dat in feite kunnen zijn wat er nu gebeurt?

Men zou kunnen stellen dat we ons momenteel midden in een langzaam smeulende burgeroorlog bevinden die gedeeltelijk is geëxternaliseerd tot een langzaam smeulende wereldoorlog. Terwijl de roden (Tories) tegen de blauwen (Whigs) strijden om de controle over een in verval geraakt Amerikaans imperium, haalt dat imperium zelf uit in chaotische, slecht doordachte oorlogen die ogenschijnlijk bedoeld zijn om zijn verval te vertragen of om te keren.

Bevinden we ons midden in een heimelijke Derde Wereldoorlog? Zo ja, begon die dan met de Maidan-staatsgreep van 2014, die de oorlog tussen Rusland en Oekraïne (in feite tussen Rusland en de VS) van 2022 ontketende? Of was het eerste schot van de heimelijke Derde Wereldoorlog eigenlijk de biologische aanval van de VS op China en Iran in oktober-november 2019, die de COVID-pandemie veroorzaakte? Of is het belangrijkste front misschien de aanhoudende oorlog van de VS en Israël tegen Iran, waarvan het openingsschot de moord op generaal Soleimani in 2020 was, en waarvan de huidige ronde de wereldeconomie dreigt te doen instorten en de internationale machtsstructuur dreigt te veranderen?

Maken we de Derde Wereldoorlog mee zonder het te merken? Hebben kernwapens de strijdende partijen gedwongen om voorzichtiger en heimelijker te werk te gaan dan in eerdere oorlogen? Tot nu toe ligt het bloedbad, ondanks zeven miljoen doden als gevolg van de Amerikaanse bio-aanval op China en Iran in 2019, ver onder het niveau dat op basis van de steeds stijgende dodentallen van de twee vorige wereldoorlogen te verwachten zou zijn, om nog maar te zwijgen van die van de Amerikaanse oorlogen van 1780, 1860 en 1940.

Er valt veel voor te zeggen dat we een beslissende fase van de Derde Wereldoorlog ingaan nu het Iraanse front de wereldeconomie doet imploderen. De huidige wereldoorlog kan heel eenvoudig worden beschreven: het door zionisten bezette Amerikaanse imperium vecht om zijn positie als mondiale hegemon te behouden. Aan de andere kant vechten Rusland, China, Iran, Cuba, Venezuela, Noord-Korea en in mindere mate diverse andere staten voor hun soevereiniteit – en voor een werkelijk multipolaire wereld waarin soevereiniteit mogelijk zou zijn.

De Amerikaanse Yankees hebben de afgelopen drie grote oorlogen gewonnen die door hun vroegere heldengeneraties rond 1780, 1860 en 1940 werden gevoerd. En na elke oorlog kwamen de Amerikanen, en hun dominante Yankee-factie, sterker uit de strijd. Zal hetzelfde opnieuw gebeuren?

In één woord: nee. Het lijkt uiterst onwaarschijnlijk dat de VS niet alleen op de een of andere manier hun huidige, door pech geteisterde oorlog zullen winnen, maar in de naoorlogse periode ook met nog meer relatieve wereldmacht uit de strijd zullen komen dan ze in 1946 hadden. Tenzij er een deus ex machina komt, zoals de opkomst van hegemonische Amerikaanse AI of de landing van met rood-wit-blauwe vlaggen zwaaiende buitenaardse wezens, lijkt het Amerikaanse imperium gedoemd om zijn oorlog om totale wereldhegemonie te verliezen. Dat komt omdat de VS en zijn naaste westerse koloniën een steeds kleiner wordend aandeel van het mondiale bbp beheersen. Het Mondiale Zuiden, aangevoerd door China, heeft het Westen economisch ingehaald en ingehaald, wat betekent dat de machtsverhoudingen herschikt zullen moeten worden om het Westen en zijn imperiale hegemon, de Verenigde Staten, te degraderen. Die degradatie is precies wat de Derde Wereldoorlog die overal om ons heen woedt, tot stand brengt.

Dus voor het eerst in de geschiedenis van de VS gaat een heldengeneratie een oorlog verliezen. Hoe zal dat zich binnenlands afspelen?

Het meest voor de hand liggende scenario: Trumps lachwekkende schijnvertoning van een Tory-coalitie (God & vaderland) zal in vlammen opgaan dankzij hun idiote beslissing om zich door Netanyahu te laten opjutten tot een aanval op Iran. De verkiezingen van 2026 en 2028 zullen samen neerkomen op weer een binnenlandse triomf voor de whig-krachten (seculier-progressivisten). Met andere woorden, net als in de jaren 1780, 1860 en 1940 zullen de whigs de tories verslaan en leiding geven aan de wederopbouw van een nieuwe orde uit de as van de oude.

Maar deze keer zullen de Whigs een verzwakt, vernederd, misschien zelfs gekleineerd Amerika erven. De Amerikaanse machtsbubbel, die zich vanaf de geboorte in 1776 tot in het post-Koude Oorlog-tijdperk bleef uitbreiden, zal leeglopen, zo niet barsten. De Whigs zullen leiding geven aan een Amerika dat zichzelf niet langer zal zien als de grootste, beste en slimste, het licht voor de naties, de eeuwige winnaar van al zijn grootste oorlogen, en natuurlijk de ultieme wereldwijde good guy. Ze zullen een land besturen dat gedwongen is oorlogsherstelbetalingen of misschien zelfs genocide-herstelbetalingen te betalen, een land met slechts twee derde van de koopkracht die het gewend was, een land dat zijn bases in het Midden-Oosten en de petrodollar die ze bewaken heeft verloren, een land dat het zich niet langer kan veroorloven overal militaire bases te vestigen en andere landen te intimideren, een land dat plotseling even universeel veracht wordt als het ooit universeel bewonderd werd. De Whig-ideologie van eindeloze vooruitgang, eindeloze verbetering door middel van overheids- en sociale ingrepen, eindeloze probleemoplossing door middel van eindeloos toenemende federale macht, zal een enorme klap krijgen. Ik weet niet zeker of de huidige heldengeneratie, de millennials, opgewassen is tegen de taak om onder zulke ongunstige omstandigheden een optimistische, vooruitgang aanbidende nieuwe orde op te bouwen. Maar wie weet, misschien maken ze iedereen gelukkig, of houden ze hen in ieder geval in leven, via een door AI aangestuurd universeel basisinkomen, en noemen ze dat een overwinning voor sociale rechtvaardigheid.

Er is ook een kleine kans dat de tories, Trumps MAGA-aanhang, deze specifieke burgeroorlog daadwerkelijk zouden kunnen winnen. Ze hebben de ronde van 2020 zeker gewonnen, dankzij de spectaculaire politieke incompetentie van de Democraten. Maar Trumps potentieel om op te komen als de leider die de onvermijdelijke terugtrekking van de VS uit de hegemonie rationeel zou kunnen beheren door het imperium af te bouwen en zich te concentreren op binnenlandse prioriteiten (en het herstellen van conservatieve waarden) is gesaboteerd door de neocons, die erger zijn dan Whigs, ja zelfs erger dan jakobijnen. Het zijn in feite zio-nihilistische gekken. Door de regering-Trump te kapen en een gedoemde oorlog tegen Iran te beginnen, hebben ze vrijwel zeker gezorgd voor een verpletterende nederlaag van het Amerikaanse imperium, die aan Trump zal worden toegeschreven en zal leiden tot een even verpletterende nederlaag voor de tories en de traditionele waarden die zij aanhangen.

Een cyclus van geboorte, groei, verval en dood van meer dan 240 jaar?

Zoals eerder vermeld, stellen Strauss en Howe een cyclus van 80 jaar (of misschien 85 jaar) voor, parallel aan een mensenleven, beginnend met de geboorteweeën van een heldengeneratie, door fasen van groei en volwassenheid heen, en uiteindelijk vervallen om de weg vrij te maken voor een nieuwe cyclus. Die cyclus van ruwweg 80 jaar bestaat uit vier subcycli van twintig jaar, die elk een generatie vertegenwoordigen met een specifieke reeks dominante kenmerken.

Maar wat als elke cyclus van meer dan 80 jaar op zijn beurt een subcyclus is van een grotere cyclus van meer dan 320 jaar? Wat als de jonge volwassenen van 1780 de stichtende, heldengeneratie van die grotere cyclus waren? Dan zouden de jonge volwassenen van 1860 niet alleen een heldengeneratie zijn in de cyclus van 80 jaar, maar ook een kunstenaarsgeneratie in de cyclus van 320 jaar. En de jonge ‘helden’ van 1940, de ‘greatest generation’, zouden een profetengeneratie zijn in de 320-jarige cyclus. Ten slotte zouden de ‘helden’ van de millennials van vandaag, die zeker niet zo heldhaftig lijken, de nomaden zijn – de bewoners van chaos en ontrafeling – van de 320-jarige cyclus.

Als we die terminologie van Strauss en Howe vertalen naar de geboorte, groei, decadentie en ondergang van de Verenigde Staten van Amerika, stellen we de geboorte van de VS rond 1780, het bereiken van de volwassenheid en de consolidatie rond 1860, het bereiken van de middelbare leeftijd en het hoogtepunt van de carrière in 1940, en de veroudering en ondergang rond 2020. Met andere woorden, de huidige heldengeneratie van millennials heeft een natie geërfd die zich ergens tussen pensioen, dood en verrotting bevindt. Geen wonder dat ze niet weten hoe ze heldhaftig kunnen zijn en samen kunnen komen om dingen op te lossen.

Het is het zombieprotestantisme, dummy

De Yankee/Whig-impuls die de VS deed ontstaan en leiding gaf aan de groei, volwassenheid, verval en huidige ineenstorting ervan, kwam zelf voort uit de protestantse opstand tegen het traditionele (katholieke) christendom. Maar tegen de tijd dat de VS in 1776 werd gesticht, was het protestantisme al op zijn retour. Daarom kan het Amerikaanse Yankee/Whig-progressivisme het best worden begrepen door een beroep te doen op Emmanuel Todds begrip van zombieprotestantisme. Volgens Todds magnum opus uit 2024, The Defeat of the West, is de VS altijd een zombieprotestantse samenleving geweest. Met andere woorden, vóór de revolutie van 1776 was de Amerikaanse cultuur overwegend protestants. Maar de Amerikaanse Revolutie werd aangestuurd door deïsten en andere Verlichtingsdenkers, en in de loop van de Amerikaanse geschiedenis raakte het culturele protestantisme in Amerika steeds meer ‘gezombificeerd’: mensen bleven hun leven leiden volgens protestantse waarden (de arbeidsethos, zelfbeheersing, persoonlijke rechtschapenheid, geletterdheid, individualisme, de heiligheid van eigendom, enzovoort), zelfs toen ze geleidelijk ophielden met geloven en naar de kerk gaan. Hoewel de metafysische grondslag van de protestantse waarden was uitgehold of verdwenen, duurde het langer voordat de waarden zelf, en het gedrag dat ze inspireerden, afnamen en uiteindelijk verdwenen. Maar uiteindelijk namen ze wel af en verdwenen ze, legt Todd uit, wat leidde tot de huidige situatie: totaal nihilisme. Vandaag de dag is de VS een samenleving van dikke, pornoverslaafde, halfgeletterde, narcistische, sociopathische oorlogsmisdadigers, zoals belichaamd door hun door Epstein gechanteerde opperbevelhebber en zijn dronken, getatoeëerde minister van Oorlog. Dat komt omdat zelfs het zombie-protestantisme grotendeels verdwenen is, en pure nihilistische verdorvenheid in zijn kielzog heeft achtergelaten. Amerikanen barbaren noemen zou een belediging zijn voor Conan en zijn vrienden.

En dat brengt ons – eindelijk – bij Iran. Juist de Iraniërs lijken door God aangewezen te zijn om de genadeslag toe te dienen aan het stinkende, stervende, voormalig zombie-protestantse, nu zionistisch-nihilistische Amerikaanse imperium. Misschien komt dat omdat het Iran van vandaag, van alle hedendaagse westerse landen, bijna uniek beschaafd is.

Iran kwalificeert zich als een westers land omdat het, net als andere westerse landen, voor een groot deel van zijn culturele basis een mengeling van Athene en Jeruzalem omvat – de klassieke Grieks-Romeinse traditie die overlapt met het Abrahamitische monotheïsme uit het Midden-Oosten. En hoewel men zou kunnen tegenwerpen dat Iran ook zijn eigen klassieke Perzische traditie kent, die zelf niet alleen overlapt met de Grieks-Romeinse invloed maar ook met de grote beschavingen van India en China, doet dat niet echt afbreuk aan de Abrahamitisch-klassieke kern, die overheerst in de seminaries waar een groot deel van de heersende klasse wordt opgeleid. Meer dan enig ander onderwijssysteem op aarde neemt het Iraanse netwerk van seminaries deel aan de grote westerse traditie van het hoger onderwijs. Studenten bestuderen daar Plato en Aristoteles en de reeks voetnoten die daarop volgden. Ze bestuderen klassieke theologie en haar uitlopers. Ze bestuderen de grote mystici. Ze bestuderen de grootste voorbeelden van wereldliteratuur. En sommigen van hen bestuderen wetenschap, terwijl ze allemaal het voortgezette wetenschappelijk onderzoek aanmoedigen in de bloeiende wetenschappelijke en technische instituten en moderne universiteiten van het Iran van na 1979.

Een geleerde met een tijdmachine die de beste instellingen voor hoger onderwijs op aarde zou bezoeken, beginnend duizenden jaren geleden en doorlopend tot vandaag, zou opmerken dat de Iraanse seminaries van 2026 het modernste equivalent bieden van een rigoureus klassiek westers onderwijs. De Academie van Athene… Al-Karaouine… Al-Azhar… Oxford… de Universiteit van Parijs… de grote Italiaanse universiteiten… dit zijn de plaatsen waar de grote westerse traditie bloeide en zich ontwikkelde. De hedendaagse seculier-materialistische beroepsscholen zijn als kleuterscholen vergeleken met de magnifieke universiteiten uit de tijd dat de westerse beschaving in opkomst was, niet in verval… en vergeleken met de grote seminaries van vandaag in Iran, waar de geestelijke klasse wordt opgeleid die Wilayat al-Faqih, het voogdijschap van de jurist, implementeert. Ik heb seminaries in Qom bezocht en daar aan discussies deelgenomen, minstens twee keer in het gezelschap van E. Michael Jones, en ben onder de indruk geraakt van zowel de gastvrijheid als de eruditie van de seminaristen. (Voor een levendig portret van deze verbazingwekkende Iraanse seminaries, de laatste bolwerken van de beschaving in de huidige Nieuwe Donkere Eeuw, lees Roy Mottahedeh’s The Mantle of the Prophet: Religion and Politics in Iran.)

Dus als Amerika in de huidige oorlog het nihilistische barbarisme vertegenwoordigt, is de Iraanse leiderschapslaag precies het tegenovergestelde: beschaafd, welbespraakt, reflectief, spiritueel, en drager van niet alleen de erfenis van Athene en Jeruzalem, maar ook van de schatten van de Perzische beschaving en haar elementen die zowel met het Oosten als met het Westen versmelten. Dankzij het Wilayat al-Faqih-systeem, gesticht door imam Khomeini, is de Iraanse leiderschapslaag het tegenovergestelde van de Epstein-klasse. Zij zijn het product van een levenslange training in het cultiveren van het hogere zelf en het beteugelen van het lagere zelf – in plaats van andersom, zoals zo duidelijk het geval is bij zulke vulgaire, crimineel-krankzinnige narcistische imbecielen als Trump en Hegseth, of zulke demonische monsters als Netanyahu.

Het is dus de Grote Oorlog voor de Beschaving. Iran belichaamt de beschaving, terwijl de door zionisten bezette VS de belichaming is van nihilistische vulgariteit.

De huidige generatie Amerikaanse helden, de millennials, zal het onfortuinlijke feit onder ogen moeten zien dat hun hele beschavingsproject – het protestantisme, gevolgd door het zombieprotestantisme dat in nihilisme is gestort – zijn vijf eeuwen durende loop heeft gehad. Zoals Emmanuel Todd uitlegt, is religie het enige alternatief voor nihilisme.

Niet-religieuze ethische/spirituele volkeren zijn slechts zombies die gedoemd zijn terug te vallen in het nihilisme. Dus als de millennial-helden iets willen herbouwen, zullen ze de religie in de ene of de andere vorm moeten herontdekken.

Voor mij, net als voor René Guénon en andere traditionalisten, lijkt de soefi-islam het meest verstandige alternatief voor een post-protestantse of post-christelijke persoon of samenleving. Maar het is niet duidelijk of de meeste post-protestantse westerlingen slim genoeg zijn om dat te doorzien. Dus misschien zullen de millennials zich wenden tot het katholicisme, zoals de volgelingen van E. Michael Jones, of tot het orthodoxe christendom, of tot de sjiitische islam (wiens spirituele energie het Rijk van het Nihilisme aan het afmaken is)… of misschien wel iets heel anders. Hoe dan ook, de komende religieuze opleving zal daadwerkelijke religieuze ervaring moeten integreren – wat de mystici cultiveren en wat gewone gelovigen “proeven” via hun rituelen en praktijken – en niet alleen regels, dogmatische verbale formuleringen en geloofsbelijdenissen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Israël vernietigt 2000 jaar oud mausoleum van Sint Petrus, apostel van Christus, terwijl het burgers in Libanon bombardeert

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: