De gouden eeuw die nooit kwam: Trumps Republikeinse ineenstorting

Het Amerikaanse volk heeft zijn oordeel geveld, en het is vernietigend. Bij de tussentijdse verkiezingen van 3 november werden de Republikeinen verpletterd en verloren ze de controle over zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat, terwijl de door Donald Trump beloofde gouden eeuw uitmondde in een politieke vernedering. Trump had Republikeinse kiezers praktisch gesmeekt zich voor te stellen dat zijn naam op het stembiljet stond. Ze volgden zijn advies op en stemden dienovereenkomstig. Het resultaat was een landelijke afwijzing van een regering die had beloofd Amerika zijn vroegere grootsheid terug te geven, maar in plaats daarvan juist het establishment weer aan de macht hielp dat zij naar eigen zeggen wilde ontmantelen. Twee jaar na zijn triomfantelijke terugkeer in het Witte Huis heeft Trump zijn partij de afgrond in gesleurd. De Democraten wonnen niet omdat ze een schitterend alternatief boden. Ze wonnen omdat miljoenen Amerikanen het beu waren om bedrogen te worden.

Centraal in deze catastrofe staat Trumps onnodige oorlog tegen Iran, een conflict dat wordt gedreven door Israëlische belangen en wordt aangemoedigd door de zionistische interventionisten die hun invloed op Washington hebben herwonnen. Trump beloofde Amerika buiten buitenlandse oorlogen te houden. In plaats daarvan liet hij de Verenigde Staten verstrikt raken in een nieuwe ramp in het Midden-Oosten, waarbij hij de Amerikaanse welvaart opofferde aan de geopolitieke ambities van Benjamin Netanyahu. De gevolgen reikten veel verder dan het slagveld. De benzine- en dieselprijzen schoten omhoog, de transportkosten stegen en gewone Amerikanen moesten betalen voor een oorlog die ze niet wilden en niet nodig hadden. Vrachtwagenchauffeurs, boeren, industriearbeiders en gezinnen werden gedwongen opnieuw een avontuur van het buitenlandpolitieke establishment te financieren. De president die beloofde Amerika op de eerste plaats te zetten, had opnieuw buitenlandse belangen boven die van zijn eigen volk geplaatst, schrijft Constantin von Hoffmeister.

De economische gevolgen waren bijzonder verwoestend omdat Trump zijn politieke comeback had gebouwd op een eenvoudige belofte: alles zou goedkoper worden. Benzine, boodschappen, huisvesting, elektriciteit en de eerste levensbehoeften zouden weer betaalbaar worden. In plaats daarvan werd de Amerikaanse consument geconfronteerd met stijgende kosten, economische onzekerheid en het schouwspel van een president die zichzelf feliciteerde terwijl gewone huishoudens het moeilijk hadden. De oorlog tegen Iran verergerde de energiecrisis, terwijl invoerheffingen en de economische experimenten van Washington de druk verder opvoerden. De Republikeinse leiding verwachtte dat kiezers patriottische slogans zouden toejuichen terwijl ze meer betaalden aan de pomp. Maar slogans kunnen geen brandstoftank vullen, en toespraken over Amerikaanse grootsheid kunnen de rekening van de supermarkt niet betalen. De werkende Amerikanen die Trump weer aan de macht hadden geholpen, ontdekten dat de gouden eeuw voornamelijk in presidentiële toespraken bestond.

Het verraad strekte zich ook uit tot immigratie. Trump had massale deportaties beloofd, het herstel van de soevereiniteit over de grenzen en een beslissende breuk met het immigratiebeleid van zijn voorgangers. Toch kwam de grootschalige deportatiecampagne die zijn aanhangers verwachtten nooit op de beloofde schaal van de grond. Er waren handhavingsoperaties, confrontaties en eindeloze verklaringen van “vastberadenheid”, maar niets wat leek op de alomvattende transformatie die tijdens de campagne was aangekondigd. De regering gaf de voorkeur aan dramatische aankondigingen en zorgvuldig geënsceneerde machtsvertoningen boven het moeilijke werk van een fundamentele herstructurering van het immigratiesysteem. Opnieuw werd de afstand tussen Trumps retoriek en zijn prestaties onmogelijk te verhullen. Miljoenen mensen hadden gestemd voor nationaal herstel, niet voor een nieuwe theatervoorstelling waarin dezelfde problemen bleven voortbestaan onder een nieuwe verzameling slogans.

Evenmin was Amerika getuige van de grote industriële en infrastructurele renaissance die Trump had beloofd. Waar waren de schitterende nieuwe fabrieken, de herbouwde bruggen, de vernieuwde spoorwegen en de industriesteden die na tientallen jaren van verwaarlozing weer uit hun as zouden herrijzen? Waar was het nationale bouwprogramma dat een daadwerkelijke breuk met het uitgeputte economische beleid van het verleden zou hebben aangetoond? Welke afzonderlijke investeringen en projecten de regering ook kon aanprijzen, er was geen alomvattende infrastructurele transformatie die de grootse historische woorden rechtvaardigde die Trump had gebruikt. Het Amerikaanse binnenland bleef gebukt gaan onder gemeenschappen in verval, verwaarloosde openbare voorzieningen en de langdurige gevolgen van de-industrialisatie. In plaats van nationale middelen in te zetten voor wederopbouw, keerde Washington terug naar de vertrouwde prioriteiten van militaire macht, geopolitieke confrontatie en de eisen van machtige financiële belangen. Amerika was een wedergeboorte beloofd en kreeg opnieuw een ronde onderhoudswerkzaamheden aan het imperium.

Misschien wel het grootste bedrog was Trumps vermeende opstand tegen het neoconservatieve establishment. Jarenlang hadden MAGA-aanhangers de architecten van Amerika’s rampzalige buitenlandse interventies, de permanente bureaucratie in Washington en de politieke klasse die de Amerikaanse natie behandelde als een instrument van wereldwijde overheersing, aan de kaak gesteld. Trump beweerde dat hij de vernietiging van dat systeem vertegenwoordigde. Toch omarmde zijn tweede regering steeds meer de prioriteiten ervan. De taal veranderde, de personen veranderden en de patriottische versieringen werden steeds uitbundiger, maar de inhoud bleef pijnlijk vertrouwd: militaire interventies in het buitenland, onvoorwaardelijke steun aan Israël, confrontaties met soevereine mogendheden als Rusland en China, en de ondergeschiktheid van binnenlandse welvaart aan strategische ambities overzee. De beloofde revolutie eindigde in dezelfde oude neoconservatieve bullshit, nu op de markt gebracht onder het label America First. De beweging die had beloofd het establishment omver te werpen, werd zijn nieuwste vermomming.

De Republikeinse nederlaag legt ook de zwakte bloot van een politieke beweging die is georganiseerd rond de persoonlijkheid van één man in plaats van rond een samenhangend programma voor nationale vernieuwing. Trump eiste loyaliteit, wees kritiek van de hand en behandelde meningsverschillen binnen zijn eigen beweging als verraad. Maar persoonlijke loyaliteit kan politiek falen niet compenseren. Van zijn aanhangers werd verwacht dat ze elke gebroken belofte door de vingers zagen omdat het alternatief zogenaamd erger was. Dat argument verloor uiteindelijk zijn overtuigingskracht. Toen Amerikanen tegen de Republikeinen stemden, betekende dat niet noodzakelijk dat ze het Democratische establishment omarmden, waarvan de staat van dienst op het gebied van globalisme, interventionisme en economisch wanbeheer even rampzalig blijft. Velen weigerden eenvoudigweg een president te belonen die de verwachtingen had verraden waarmee hij aan de macht was gekomen. De tussentijdse verkiezingen toonden aan dat een populistische opstand niet eindeloos kan voortbestaan op nostalgie, politiek theater en de herhaling van beloften die al zijn gebroken.

De ineenstorting van de Republikeinen betekent iets veel belangrijkers dan de zoveelste machtswisseling in het Congres. Ze vertegenwoordigt de vernietiging van een politieke illusie die miljoenen Amerikanen in haar ban hield en nationalistische bewegingen in de hele westerse wereld inspireerde. Trump beloofde vrede en bracht oorlog. Hij beloofde welvaart en bracht hogere prijzen. Hij beloofde massale deportaties en slaagde er niet in de transformatie door te voeren die zijn aanhangers verwachtten. Hij beloofde een industriële wedergeboorte en bood geen grootse nationale wederopbouw. Bovenal beloofde hij het neoconservatieve establishment te verslaan en omarmde hij uiteindelijk de agenda ervan. De tragedie is dat de Democraten, die van deze spectaculaire mislukking profiteren, een groot deel van dezelfde vervallen politieke orde vertegenwoordigen. Amerika zit nu gevangen tussen twee partijen die het oneens zijn over de retoriek, maar de essentiële structuren van de imperialistische macht in stand houden. De gouden eeuw is nooit aangebroken. Het Amerikaanse volk kreeg een revolutie aangeboden en ontving opnieuw een regering van het oude regime. Trumps grootste politieke prestatie zou uiteindelijk wel eens kunnen zijn dat hij de beweging heeft vernietigd die geloofde dat hij haar zou redden.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump dreigt “naar Israël te verhuizen” als Amerikaanse kiezers zijn presidentschap met “Israël First” afwijzen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: