De gewaagde strategische stappen van Iran – de verklaarde ‘raketdominantie over de bezette gebieden’; een waarschuwing voor ‘nucleaire afschrikking’

Ten eerste is de militaire effectiviteit van de intensieve bombardementen op Iran verre van duidelijk. Het vermogen van Iran om terug te slaan tegen Amerikaanse en Israëlische belangen in de Golfstaten blijft toenemen; het leiderschap opereert effectief in de bewust gekozen ondoorzichtige modus (mozaïek genoemd); en Iran zet zijn regelmatige raket- en drone-aanvallen voort, terwijl het de verfijning van zijn raketvuur geleidelijk verhoogt. De steun van het volk voor de Iraanse staat is geconsolideerd.

De Amerikaanse en Israëlische aanvallen richten zware schade aan in Iran, maar er zijn weinig aanwijzingen dat deze aanvallen de verspreide en diep onder de grond gelegen raket‘steden’ hebben gevonden – of vernietigd – die over het hele land verspreid liggen. Het bewijs suggereert veeleer dat de VS en Israël, door er niet in te slagen de verborgen militaire infrastructuur van Iran te vernietigen, hun aandacht hebben verlegd naar civiele doelen met als doel de bevolking te demoraliseren – zoals we hebben gezien in de Libanese en Palestijnse arena, schrijft Alastair Crooke.

Wat echter onweerlegbaar lijkt, is dat Iran wel degelijk een zorgvuldig doordachte strategie heeft die zich in verschillende fasen ontvouwt. Trump heeft echter geen plan. Het verandert dagelijks. Israël heeft wel een plan, dat bestaat uit het vermoorden van zoveel mogelijk Iraanse leiders als hun door de VS geleverde AI kan opsporen. Daarnaast is het de bedoeling van Israël dat Iran wordt ontmanteld; opgedeeld in etnische en sektarische staatjes; en gereduceerd tot zwakke anarchie (naar Syrisch model).

Voorlopig komen de door de VS geformuleerde doelstellingen tot uiting in sporadische dreigingen met escalatie, variërend van aanvallen op economische infrastructuur (gasinstallaties in South Pars) tot twee betekenisvolle treffers in de directe omgeving van Iraanse nucleaire locaties (Nantaz en de gezamenlijk door Iran en Rusland geëxploiteerde kerncentrale in Bushehr). Vermoedelijk zijn deze raketaanvallen in de directe omgeving bedoeld als ‘boodschappen’ om de mogelijkheid van een Amerikaanse of Israëlische escalatie naar het nucleaire niveau te suggereren. (Iran reageerde echter op dezelfde manier met een raketaanval op de stad Dimona – in de directe nabijheid van de Israëlische kernfaciliteit in Dimona).

Na de aanvallen op Dimona, die zware schade veroorzaakten, legde Iran een belangrijke en scherpe verklaring af: het verklaarde dat het “raketdominantie” had bereikt. Deze bewering was gebaseerd op het feit dat Israël niet in staat was geweest om luchtverdedigingsraketten te lanceren tegen de Iraanse aanval op een van zijn zwaarst bewaakte strategische staatslocaties.

Mohammad Ghalibaf, voorzitter van het Iraanse parlement en militair leider, waarschuwde dat de oorlog “een nieuwe fase” is ingegaan:

“Het luchtruim van Israël is weerloos … Het lijkt erop dat de tijd is gekomen om de volgende fase van onze vooraf opgestelde plannen uit te voeren …”

Volgens militair commentator Will Schryver bestaat er weinig twijfel over dat de voorraaddiepte van de VS (de opslaglocaties van de VS) bijna opraakt en dat het aantal vluchten is ingestort als gevolg van een onderhoudsachterstand en logistieke onvermogen. Bemande vliegtuigen van de VS dringen nog steeds niet diep door in het Iraanse luchtruim. Iran beweert echter dat hun eigen voorraaddiepte ruimschoots toereikend is.

Trump heeft de afgelopen dagen de druk opgevoerd en Iran een ultimatum gesteld: “Open Hormuz binnen 48 uur of jullie civiele kerncentrales zullen geleidelijk worden vernietigd – te beginnen met de grootste”. (De grootste centrale van Iran is toevallig de gezamenlijk door Iran en Rusland geëxploiteerde Bushehr-centrale). Het lijkt erop dat Trump nog steeds rekent op een snelle Iraanse capitulatie. Iran heeft het ultimatum echter al afgewezen en heeft met een eigen ultimatum gereageerd.

Het ultimatum van ayatollah Mojtaba Khamenei aan Trump

In een strak gestructureerde toespraak van 12 minuten schakelde ayatollah Imam Sayyed Mojtaba Khamenei over van de gebruikelijke retoriek naar iets veel ingrijpender. De eerste helft van zijn toespraak volgde het verwachte script, maar zoals gerapporteerd door de Libanese commentator Marwa Osman:

“Halverwege verschoof de toon van retrospectief naar strategisch. Sayyed Khamenei schetste drie concrete eisen, elk met een duidelijk tijdschema: een snelle terugtrekking van het Amerikaanse leger uit het Midden-Oosten; een volledige intrekking van de sancties binnen 60 dagen; en financiële compensatie op lange termijn voor economische schade”.

“Toen kwam het ultimatum: als hieraan niet wordt voldaan, zal Iran escaleren, economisch, militair en mogelijk ook op nucleair gebied. Niet hypothetisch, maar operationeel: het afsluiten van de Straat van Hormuz, het formaliseren van defensiebanden met Rusland en China, en de overgang van ambiguïteit naar openlijke nucleaire afschrikking”.

De timing van de reacties uit het buitenland was al even veelzeggend. Binnen enkele uren brachten zowel Peking als Moskou verklaringen uit die zich op een zorgvuldig geformuleerde, maar onmiskenbare manier aansloten bij de framing van de nieuwe Opperste Leider, wat op coördinatie duidt.

De oorlog gaat een nieuwe fase in. Trump houdt in de gaten hoe de oorlog zich thuis ‘ontwikkelt’ in de aanloop naar de tussentijdse verkiezingen in november. De beslissing van de Amerikanen over hoe, of überhaupt, ze gaan stemmen, wordt meestal in september/oktober genomen. Zijn team is koortsachtig op zoek naar een uitweg uit de oorlog die tegen de zomer een plausibele ‘overwinning’ voor Trump zou kunnen opleveren – als zoiets al mogelijk is.

Simplicius suggereert “dat Trumps mogelijke aanstaande aanvallen op het Iraanse energienet een destabiliserend en afleidend effect moeten hebben, bedoeld om Amerikaanse mariniers en de 82nd Airborne in staat te stellen het eiland Kharg of andere Iraanse eilanden in te nemen. Bronnen van ‘hoge functionarissen’ blijven beweren dat een grondoperatie nog steeds zeer waarschijnlijk is”.

Iran is duidelijk bereid om Trump te evenaren op de escalatieladder. De leiderschapsstijl van Iran is duidelijk veranderd met de nieuwe Opperste Leider: hij is niet langer geïnteresseerd in geleidelijk ‘heen en weer geschuif’. Het Iraanse leiderschap streeft naar beslissende resultaten die het geostrategische landschap van West-Azië zullen veranderen.

En Iran gelooft dat Hormuz de hefboom is waarmee dit kan worden bereikt.

Iran heeft een selectieve en veilige scheepvaartcorridor ingesteld voor goedgekeurde en door de IRGC doorgelichte schepen om de Straat van Hormuz te passeren – op voorwaarde dat de lading in yuan wordt betaald en er een vergoeding wordt voldaan. Naar schatting zou Iran jaarlijks 800 miljard dollar aan vergoedingen kunnen verdienen met een dergelijk reguleringsregime naar het voorbeeld van het Suezkanaal.

Dit maakt in theorie de bevoorrading van de energiemarkt mogelijk, maar met de voorwaarde dat Iran de Straat simpelweg volledig zou sluiten mocht Trump zijn ultimatum uitvoeren.

Professor Michael Hudson merkt op dat de nieuwe eisen van Iran zo “vergaand zijn dat ze voor het Westen ondenkbaar lijken: dat Arabische OPEC-landen hun nauwe economische banden met de Verenigde Staten moeten verbreken, te beginnen met de Amerikaanse datacenters die worden beheerd door Amazon, Microsoft en Google … En dat zij hun bestaande petrodollarholdings bezittingen [moeten] afstoten die de Amerikaanse betalingsbalans hebben gesubsidieerd sinds de [petrodollar]overeenkomsten van 1974”.

“De hergebruik van petrodollars vormt de basis van de financialisering en het als wapen inzetten van de wereldwijde oliehandel door Amerika, en van zijn imperiale strategie om landen te isoleren die zich verzetten tegen de op Amerikaanse regels gebaseerde orde (geen echte regels, maar simpelweg ad-hoc eisen van de VS)”, zoals prof. Hudson het stelt.

Een Iraanse wurggreep op Hormuz – plus de controle van de Houthi’s over de Rode Zee – zou de VS de dominantie over energie en de prijsstelling ervan kunnen ontnemen — en, zonder de instroom van petrodollars naar Wall Street, de stekker uit de gefinancialiseerde wereldheerschappij van de VS kunnen trekken.

Waar het hier om gaat, is niet alleen het streven van Iran om het Amerikaanse leger uit het Midden-Oosten te verdrijven, maar ook een geopolitieke transformatie, aangezien de GCC- en Aziatische staten (zoals Japan en Zuid-Korea) uit noodzaak gedwongen worden om ‘klantstaten’ van Iran te worden om toegang te krijgen tot de waterweg van Hormuz. En omdat alleen Iran in staat zou zijn om een veilige doorgang te garanderen.

In feite zou, mocht Iran zijn wurggreep op de Straat van Hormuz kunnen handhaven, de geopolitiek van Azië worden omgevormd tot een nieuwe strategische realiteit.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

NY Times geeft toe dat Iran vrijwel alle Amerikaanse bases in de Golf onbewoonbaar heeft gemaakt (VIDEO’S)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: