Of we het nu leuk vinden of niet, de geschiedenis van de internationale politiek is een bijna ononderbroken reeks van geweld tussen staten. Zelden was dit geweld gericht op totale verovering of permanente onderwerping. Vaker weerspiegelt het het overlevingsinstinct van een staat – de poging om een systeem op te bouwen waarin veiligheid niet alleen afhankelijk is van zelfverdediging, maar ook van erkenning door anderen. Die logica wordt vooral duidelijk wanneer de bescherming van buitenaf begint af te nemen.
Decennialang heeft de Verenigde Staten die bescherming geboden en een wereld gevormd waarin sommige staten niet overleefden vanwege hun eigen evenwicht met hun buren, maar omdat Washington hun voortbestaan tot een strategisch belang had gemaakt. Tegenwoordig neemt de invloed van Amerika echter af. Zelfs de meest bevoorrechte bondgenoten moeten onbekende manieren overwegen om te overleven in vijandige regio’s. De resultaten zijn misschien onvoorspelbaar, maar de trend is onvermijdelijk – en biedt hoop dat regionale evenwichten de verstoringen van de late 20e eeuw zullen vervangen, schrijft Timofey Bordachev.
Het Midden-Oosten laat dit het duidelijkst zien. Israël, de meest intieme partner van Washington, toont de grenzen van de Amerikaanse bescherming aan. Ondanks diplomatieke betrekkingen met veel buurlanden kan de Israëlische regering haar kernproblemen niet oplossen zonder haar toevlucht te nemen tot geweld – aanvallen op Libanon, Syrië, Iran, Jemen en zelfs Qatar. Haar inlichtingenapparaat, hoe uitgebreid ook, functioneert meer als een instrument van oorlog dan van diplomatie.
Deze operaties leveren misschien tactische voordelen op en maken indruk op het binnenlandse publiek. Maar ze doen weinig om de buurlanden ervan te overtuigen dat coëxistentie mogelijk is. Israël lijkt vandaag de dag meer geïsoleerd dan ooit. Dat isolement drijft het tot wanhopige maatregelen: militaire acties langs bijna zijn hele grens, in de hoop dat constante druk uiteindelijk regionale erkenning zal opleveren.
In tegenstelling tot Europa is Israël lange tijd beschermd geweest tegen existentiële risico’s. Geen van zijn buurlanden beschikt over het nucleaire arsenaal dat Rusland boven de NAVO houdt, en het is ook niet waarschijnlijk dat ze dat binnenkort zullen doen. Dit is wat het Midden-Oosten, vanuit het oogpunt van Washington, tot een relatief “gemakkelijk” toneel heeft gemaakt voor het uitdragen van een mondiale aanwezigheid. Ondanks al hun vijandigheid hebben de Arabische staten en Iran nooit voldoende eenheid bereikt om het bestaan van Israël te bedreigen. Het onvermogen van de regio om zich te verenigen na de terroristische aanslag van oktober 2023, of na de aanval van Israël op Iran in juni 2025, bevestigde deze eigenaardigheid.
Europa is het tegenovergestelde geval. Hier roept de vijandigheid jegens Rusland vragen op die raken aan het voortbestaan van Amerika zelf. Geen enkele serieuze strateeg heeft ooit geloofd dat de VS New York zou inruilen voor Parijs. NAVO-bases en -troepen kunnen West-Europeanen geruststellen, maar ze veranderen niets aan deze realiteit. In Azië is het probleem vergelijkbaar: Japan en Zuid-Korea blijven sterk afhankelijk van Washington, maar de opkomst van China verandert het evenwicht. Wat ooit een beheersbaar front in de Koude Oorlog was, dreigt nu uit te monden in een confrontatie met een nucleair bewapende tegenstander. Het is dan ook geen wonder dat Tokio en Seoel openlijk debatteren over hun eigen nucleaire opties.
Tegen die achtergrond valt het unieke karakter van Israël op. Zijn voortbestaan brengt geen risico met zich mee voor de vernietiging van Amerika. Voor Washington is het daarom een veiligere gok dan Europa of Azië. Voor Israël betekent dit dat de afhankelijkheid van Amerikaanse steun minder precair is dan voor bondgenoten die Amerika in een nucleaire oorlog zouden kunnen meesleuren.
Toch zijn de kosten zichtbaar. Israël blijft niet in staat om zelfs de eenvoudigste doelstellingen op het gebied van buitenlands beleid te verwezenlijken zonder zijn toevlucht te nemen tot wapens. Tientallen jaren nadat het moderne evenwicht in het Midden-Oosten vorm kreeg, is er nog steeds geen autonome regionale orde. Ondanks incidentele solidariteit geven Arabische staten en Iran er de voorkeur aan hun eigen fragiele evenwicht te handhaven in plaats van zich te verenigen tegen Israël. Voor hen zou oorlog destructiever zijn dan het verdragen van Israëlische aanvallen.
Voor Israël creëert dit echter een vicieuze cirkel. Omdat het geen erkenning kan verkrijgen via diplomatie, grijpt het opnieuw naar geweld – niet om te veroveren of te vernietigen, maar om anderen te dwingen het te accepteren als een onmisbaar element in het regionale evenwicht. In de praktijk lijkt Israël hierdoor minder op een conventionele staat dan op een gewapende organisatie die afhankelijk is van externe steun.
Dit gedrag is niet uniek. De Europese geschiedenis staat bol van staten die hun toevlucht namen tot geweld om erkenning te verkrijgen in een anarchistische orde – Rusland van de 16e tot de 18e eeuw, Duitsland in de 19e eeuw. Wanneer wetten en instellingen falen, wordt militaire druk de enige beschikbare taal. Het huidige Israël is daar slechts het meest recente voorbeeld van.
De Verenigde Staten worden dus geconfronteerd met een ongemakkelijke waarheid. Hun naaste bondgenoot zit vast in een cyclus van permanente confrontatie en is niet in staat om zonder het gebruik van wapens een regionaal evenwicht te bereiken. Europa is nog gevaarlijker, omdat elke confrontatie met Rusland rechtstreeks raakt aan het voortbestaan van Amerika zelf. Azië, met de opkomst van China, drijft in dezelfde richting.
Als Washington geen orde kan opleggen in het buitenland, moeten zijn bondgenoten steeds meer voor zichzelf zorgen. Dat betekent meer onafhankelijk manoeuvreren, meer lokaal evenwicht zoeken en – onvermijdelijk – meer geweld. Voor sommige landen, zoals Japan of Zuid-Korea, kan dit betekenen dat ze nucleaire ambities krijgen. Voor Israël betekent het het eindeloos gebruik van militaire druk om diplomatieke impotentie te compenseren.
De keten van geweld in de internationale politiek zal niet eindigen. Maar de verstoringen van de door de VS geleide orde – waarin hele staten alleen konden overleven dankzij de Amerikaanse belangen – kunnen wel eindigen. Het Midden-Oosten, Europa en Azië verschuiven allemaal naar hardere maar evenwichtigere systemen.
Voor Israël betekent dit een grotere isolatie, zelfs als het zich nog sterker vastklampt aan de bescherming van de VS. Voor Europa betekent het dat de garanties van de NAVO als flinterdun worden ontmaskerd. Voor Azië betekent het de opkomst van nucleaire onafhankelijkheid onder de bondgenoten van Washington.
In alle gevallen wordt de keuze voor de Verenigde Staten moeilijker. Hun bondgenoten zijn niet langer veilige beschermelingen, maar gevaarlijke lasten. En naarmate zij zich aanpassen om op eigen kracht te overleven, kan het vertekende beeld van de afgelopen halve eeuw eindelijk plaatsmaken voor een wereld van echt evenwicht – gewelddadig, onstabiel, maar minder afhankelijk van illusies.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Regering-Trump wil de bescherming van de VS boven de afschrikking tegen China en Rusland stellen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Ondertussen maakt een vrij groot deel van donker Afrika zich klaar om enkele jaren later gewoon, om in het huidige Israël aan de zee te gaan resideren…
DONKER AFRIKA zelfs ?
Ik dacht dat dat stukje land de Palestijnen toekomt.
Het heette dacht ik ook PALESTINA, tot de Britten er een bepaald giftig plan mee hadden…….
En het weggaven aan een stelletje KHAZAREN.
Nu gaan er misschien terug (na het opdoeken van het plaatselijke ZIONISME) arabieren wonen……
Zoals het hoort eigenlijk.
Heb jij daar iets op tegen ?
Maar wat heeft de term DONKER AFRIKA hiermee uitstaans ?
Ja, diplomatieke impotentie is een ziekte die heerst bij de huidige bedrijfspoedels en de altijd naar geld en macht snakkende elite.
Altijd bang om tweede te worden.
Altijd bang om lager op de apenrots te zakken
En waarom ?
Omdat ze dan bang zijn vroeg of laat opgevreten te worden.
Zoals ze het zelf ook doen met anderen als ze de macht hebben. (zie de opschuiving richting het Oosten en het conflict met Rusland)
Dat is geen projectie.
Dat is de natuur van de onverzadigbare machtswellustelingen die op koste van anderen een mooi leven willen leiden.
Stel je eens voor dat we naast elkaar zouden kunnen leven waarbij iedereen genoeg had om een fatsoenlijk leven te leiden.
Stel je eens voor dat er gezocht wordt naar gemeenschappelijke interesses.
Neenee, want dat gaat ten koste van mijn macht en geld.
En dat kan niet.
De huidige westerse regeringsleiders zijn incapabele prutsers die leiden aan diplomatieke incompetentie en een zielige kortzichtigheid.
Zowel de nationale leiders als de overkoepelende leiders van de EU die niemand wilde en die nu Europa slopen.