Amerikaanse vliegdekschepen in positie voor volgende ronde nu Trump “ontevreden” is over Iraanse eisen

Laten we beginnen met een update over de positie van de Amerikaanse vliegdekschepen, aangezien dit ons enig inzicht geeft in de huidige houding van de VS ten opzichte van Iran.

We hebben toevallig twee nieuwe satellietlocaties ontvangen. Ten eerste die van de USS Gerald R. Ford, die uit de vaart was genomen vanwege een “brand in de wasserij”, maar nu is teruggekeerd naar de Rode Zee. Naar verluidt werd het schip gezien terwijl het een scherpe en snelle U-bocht maakte op de locatie 25.275, 35.964:

Dat plaatst het ongeveer hier:

Extra Arleigh Burke-torpedobootjagers in de buurt, waarvan er één bezig is met bevoorrading op zee door een bevoorradingsschip:

Los daarvan werd de USS Tripoli waargenomen buiten de Golf van Oman op ongeveer 21,00916° N, 60,37561° O:

Zoals uit bovenstaand overzicht blijkt, zou de Tripoli zich op ongeveer 465 km van de Iraanse kust bevinden.

Maar nu is de USS Lincoln weer dichterbij gekomen, naar verluidt tot op 300 km:

Via MT_Anderson:

De geolocatie van 22.12695, 61.05976 plaatst het ongeveer hier:

Waarom is dat bereik van ~300 km zo belangrijk? Omdat degenen die mijn analyse van de Iraanse antischipcapaciteiten hier hebben gelezen, zich zullen herinneren dat de Iraanse ballistische antischipraketten vrijwel niet verder reiken dan 300 km, wat dit tot de exacte afstand maakt die Amerikaanse vliegdekschepen durven te benaderen bij de Iraanse kusten om net buiten het bereik te blijven, terwijl ze toch doen alsof ze ‘hard’ optreden en een soort nep “vastberadenheid” tonen. Je zult zien dat de exacte afstand eigenlijk 331 km is, wat betekent dat ze zich voorzichtig net buiten het Iraanse bereik houden – en in feite is het meer dan dat, aangezien Iraanse lanceerinrichtingen tientallen kilometers landinwaarts zouden staan, en niet direct aan de kustlijn, dus het werkelijke totale bereik van Iraanse raketten is waarschijnlijk 375-400 km.

CENTCOM schept op dat dit de grootste concentratie van Amerikaanse zeemacht in het Midden-Oosten is “in decennia”:

De volledige huidige troepenopstelling:

Maar er kwam de afgelopen dagen iets heel interessants aan het licht, toen het nieuws bekend werd dat Iraanse aanvallen tijdens de oorlog veel grotere schade aan Amerikaanse bases hadden aangericht dan eerder werd toegegeven.

Het meest opvallende aan deze onthulling was de schokkende bekentenis dat een Iraanse F-5-jet de Amerikaanse luchtverdediging had doorbroken en de Amerikaanse basis Camp Buehring in Koeweit rechtstreeks had gebombardeerd:

Er wordt gezegd dat dit de eerste keer is dat een Amerikaanse basis is geraakt door een directe luchtaanval sinds de Koreaanse Oorlog, en dit bewijst in wezen dat vrijwel elk conflict waaraan de VS sindsdien heeft deelgenomen, een bedrog was tegen opgezet tegenstanders die waren omgekocht om snel op te geven.

Herinner je je nog dat we een paar berichten geleden een foto hadden gedeeld van een Russische Fab-500-bom in het puin van een andere Amerikaanse basis in Koeweit, Camp Arifjan. Dit is een rechtstreeks afgeworpen bom, wat betekent dat Iraanse vliegtuigen vrijwel direct boven de weerloze Amerikaanse bases moesten vliegen om ze aan te vallen.

Denk verder aan de Koeweitse straaljager die drie Amerikaanse F-15’s neerschoot. Het belangrijkste detail tijdens die gebeurtenis was dat Amerikaanse troepen aanvallen “van Iraanse vliegtuigen” hadden afgeslagen:

Door twee en twee bij elkaar op te tellen kunnen we de gebeurtenissen nu nauwkeuriger reconstrueren: Iraanse vliegtuigen leken de Amerikaanse verdediging te hebben doorbroken, hebben Amerikaanse bases direct met zwaartekrachtbommen gebombardeerd, terwijl ze verwarde verdedigers ertoe brachten friendly fire te openen. Dat betekent dat Iran in staat was om de VS aan te doen wat zelfs Oekraïne niet heeft kunnen doen met Rusland, ondanks het feit dat Oekraïne beschikt over een modernere, door de NAVO geleverde luchtmacht.

Nu is de nieuwste ‘onderhandelings’-tango weer begonnen, met beweringen dat Iran een nieuw driepuntenvoorstel heeft gedaan. Het voorstel zou ruimte bieden voor een eerste fase van overeenstemming over kernpunten – vermoedelijk rond de Amerikaanse blokkade en sancties – voordat Iran de kwestie van nucleaire verrijking ter sprake zou brengen als onderdeel van een tweede fase van de besprekingen. Als dit waar is, is het in wezen een ultimatum aan de VS: toon ons eerst respect en bereidheid tot een compromis, en pas dan zullen we het nucleaire onderwerp zelfs maar aankaarten.

Verschillende berichten beweren vervolgens dat Trump dit niet in dank afnam, aangezien beide partijen menen alle ‘kaarten’ in handen te hebben:

President Trump en zijn nationale veiligheidsteam staan sceptisch tegenover het aanbod van Iran voor een akkoord waarbij de Straat van Hormuz open zou blijven en gesprekken over zijn nucleaire activiteiten zouden worden uitgesteld, aldus Amerikaanse functionarissen.

Trump voerde maandagochtend overleg met zijn adviseurs over het aanbod. Hoewel hij het niet direct afwees, zeiden functionarissen dat Trump twijfels uitte over de vraag of Iran te goeder trouw handelt of bereid is aan zijn belangrijkste eis te voldoen: het beëindigen van uraniumverrijking en beloven nooit een kernwapen te maken.

De Verenigde Staten zullen blijven onderhandelen met Iran, aldus de functionarissen, waarbij het Witte Huis waarschijnlijk in de komende dagen met een reactie en tegenvoorstellen zal komen.

Aan de meer speculatieve en onbevestigde kant van het spectrum zijn er beweringen dat hervatting van de oorlog op handen is:

Wat het bovenstaande geloofwaardig maakt, is uiteraard het feit dat de Amerikaanse vliegdekschepen nu eindelijk in positie zijn en naar verluidt zijn bevoorraad en herladen voor de volgende ronde, waarbij de USS Bush met name bedoeld is om zich binnenkort bij de USS Lincoln te voegen, die zich nu in het Centcom AoR bevindt, als dat nog niet gebeurd is.

Iran voelt de aanval aankomen en heeft gedreigd met de grootste aanval in de geschiedenis:

Bloomberg meldt dat de Iraanse olievoorraden zijn ‘geslonken’ tot 22 dagen of minder.

Het is een spel van blufpoker geworden tussen twee partijen die met economische verwoesting worden geconfronteerd.

Nog een paar laatste punten:

Rubio maakt wat misschien wel de slechtste en domste logische vergelijkingen zijn die men zich kan voorstellen. Eerst zegt hij dat de gijzeling van de Straat van Hormuz door Iran vergelijkbaar is met een “kernwapen”, en vervolgens overtreft hij zijn eigen imbeciliteit door te concluderen dat de acties van Iran in Hormuz betekenen dat als Iran kernwapens zou hebben, het die tegen de wereld zou gebruiken:

Volgens die logica, aangezien de Amerikaanse regering met het laagste cumulatieve IQ in de geschiedenis er ook voor heeft gekozen Hormuz te blokkeren, en aangezien de VS al kernwapens bezit en deze in het verleden zelfs tegen vreedzame burgers heeft gebruikt, zouden we daarom de logische ‘ergo’-aanname moeten maken.

In feite grijpen Rubio en de rest van zijn onvolwassen regering naar strohalmen om ook maar enig, nog zo zwak argument te verzinnen dat aan de Amerikaanse kiezers verkocht kan worden als een soort rechtvaardiging voor de dienstbaarheid aan Israël waarvan we getuige zijn. Het is even misleidend en hol als Trumps bewering dat de oorlog met Iran nu – van alle momenten – noodzakelijk was omdat “Iran Amerika al 47 jaar bedreigt”.

Het is gewoonweg gênant.

Tot slot beweert een nogal interessante, zij het niet-geverifieerde, video een man te tonen uit de buurt van de Mahyar-vlaktes in Iran, vlak naast Isfahan en waar enkele weken geleden het beruchte incident plaatsvond waarbij een Amerikaans vliegtuig op de grond werd vernietigd. In het bijschrift werd uitgelegd dat de man beweert dat Israëlisch-Amerikaanse troepen in deze regio een kleine geheime weg-landingsbaan hadden aangelegd voor gebruik bij geplande clandestiene operaties tegen de nucleaire opslagplaats in Isfahan:

Uit de context kunnen we opmaken dat gloednieuwe geasfalteerde wegen in deze stoffige woestijnregio niet bepaald een natuurlijk of authentiek gezicht zijn. Als dit waar is, geeft dit verdere geloofwaardigheid aan de nu bijna zekere theorie dat de zogenaamde “pilootreddingsoperatie” in feite een enorm mislukte poging tot uraniumuitvoer was.

Veel mensen hebben gewezen op het feit dat de “heldhaftige” piloot die tijdens deze ongekend heroïsche operatie werd “gered”, nooit bij naam is genoemd, gehuldigd, beloond of op enigerlei wijze gevierd, zoals – zo lijkt het – doorgaans het geval zou zijn bij Trump. Sommigen hebben dit ‘ontkracht’ door te beweren dat een piloot van een actieve operatie niet zomaar ontmaskerd zou worden, maar herinner je je dat Trump de ‘helden’ die Maduro hebben weggehaald wel publiekelijk heeft beloond. Chief Warrant Officer Eric Slover was de Chinook-piloot die een kogel opving tijdens ‘Operation Absolute Resolve’, toen de 160th SOARS Maduro uit Caracas weghaalde. Deze piloot kreeg de Medal of Honor persoonlijk en in het openbaar uitgereikt door Trump op het podium.

Men vraagt zich af waarom de nog grotere ‘held’, de piloot van de neergestorte F-15 die tientallen kilometers door vijandig gebied in Iran trok en dagenlang meedogenloze IRGC-commando’s ontweek, niet op dezelfde manier is geïdentificeerd, geprezen en beloond?

Het is bijna alsof hij niet eens bestaat.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De oorlog met Iran als een gebeurtenis die een imperium beëindigt

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: