Alexander Dugin: Donald Trump heeft het Westen in vijf delen gescheurd

Voor onze ogen stort het idee van het collectieve Westen in, dat wil zeggen een solidaire en vrij voorspelbare politiek van de belangrijkste westerse mogendheden en de landen die volledig in het kielzog van het Westen varen. Een dergelijke consensus bestaat niet meer. Globalistische projecten wankelen, zelfs de Euro-Atlantische eenheid, het lot van de NAVO en de VN staan ter discussie.

Donald Trump heeft openlijk verklaard dat hij niet geïnteresseerd is in het internationaal recht en dat hij handelt volgens zijn eigen ideeën over wat moreel is en wat niet. Trumps eis om Groenland bij de VS te voegen en zijn dreigement om Canada te annexeren, zijn houding ten opzichte van Oekraïne en Israël die sterk afwijkt van die van de Europese mogendheden (geen onvoorwaardelijke steun aan het regime van Zelensky, maar onbeperkte steun aan Benjamin Netanyahu en zijn Midden-Oostenbeleid) versterken de zich aftekenende en bijna voltooide verdeeldheid nog verder, schrijft Alexander Dugin.

In een situatie waarin het collectieve Westen als een uniform politiek, ideologisch en geopolitiek geheel niet meer bestaat, tekent zich geleidelijk een nieuwe kaart af, waarop in plaats daarvan verschillende afzonderlijke en soms met elkaar concurrerende formaties ontstaan. Dit is nog geen voltooid model, maar slechts een proces met een open uitkomst. Toch kan nu al worden aangenomen dat in plaats van het eensgezinde Westen vijf afzonderlijke geopolitieke eenheden zullen ontstaan. Laten we proberen deze te beschrijven.

Westen nummer één: de VS onder Trump 2.0

De geopolitieke opvattingen van Trump verschillen sterk van de globalistische strategie die door eerdere regeringen werd gevolgd, niet alleen onder de Democraten, maar ook onder de Republikeinen (zoals onder George W. Bush). Trump verkondigt openlijk een directe Amerikaanse hegemonie, die verschillende niveaus omvat. Allereerst wil hij de dominantie van de VS op het hele Amerikaanse continent versterken. Dit komt precies tot uiting in de nieuwste versie van de Nationale Veiligheidsstrategie, waarin Trump rechtstreeks verwijst naar de Monroe-doctrine en deze aanvult met zijn eigen visie.

De Monroe-doctrine werd op 2 december 1823 door president James Monroe geformuleerd in zijn jaarlijkse boodschap aan het Congres. De belangrijkste gedachte was de volledige onafhankelijkheid van de Nieuwe Wereld van de Oude Wereld (d.w.z. van de Europese metropolen), en de VS werden beschouwd als de belangrijkste politiek-economische macht die de staten van beide Amerika’s van de Europese controle moest bevrijden. Er werd niet direct gezegd dat de ene vorm van kolonialisme (die van Europa) door een andere (die van de VS) moest worden vervangen, maar er werd wel een zekere hegemonie van de VS in de regio geïmpliceerd.

In haar moderne interpretatie, rekening houdend met de vernieuwingen van Trump, voorziet de Monroe-doctrine in het volgende:

– de volledige en absolute soevereiniteit van de VS en hun onafhankelijkheid van alle transnationale instellingen, de afwijzing van globalisme;

– het tegengaan van wezenlijke geopolitieke invloeden van andere grootmachten (China, Rusland en Europese landen) op alle landen van Noord- en Zuid-Amerika;

– de vestiging van een directe militair-politieke en economische hegemonie van de VS over Noord- en Zuid-Amerika en de aangrenzende oceaangebieden.

Deze doctrine sluit aan bij de bevordering van regimes in Latijns-Amerika die ondergeschikt zijn aan de VS, het afzetten van politici die Washington niet aanstaan en de inmenging in de interne aangelegenheden van alle staten in deze regio – soms onder het mom van de bestrijding van drugshandel, illegale immigratie en zelfs communisme (Venezuela, Cuba, Nicaragua). Over het algemeen verschilt dit niet wezenlijk van het beleid dat de VS in de 20e eeuw hebben gevoerd.

Nieuw aan de doctrine van Trump is zijn aanspraak op de annexatie van Groenland en Canada en zijn minachtende houding ten opzichte van Europa en de NAVO-partners.

In wezen worden de VS hier uitgeroepen tot een imperium dat omringd is door satellietstaten die in vazalafhankelijkheid van de metropool moeten staan. Dit komt ook tot uiting in de belangrijkste slogan van Trumps beleid “Make America Great Again” of zijn synoniem “America First”.

Trump volgt deze lijn tijdens zijn tweede ambtstermijn veel consequenter dan tijdens zijn eerste ambtstermijn, wat de mondiale machtsverhoudingen drastisch verandert. Een dergelijk trumpistisch, op de VS gericht Westen kan worden beschouwd als het Westen nummer één.

Westen nummer twee: de EU

Op de tweede plaats staat de Europese Unie, die zich in een zeer moeilijke situatie bevindt. Gedurende vele decennia hebben de EU-landen zich in hun beleid, veiligheid en zelfs economie in het kader van het Atlantisch partnerschap op de VS gericht en telkens gekozen voor onderwerping aan Washington in plaats van Europese soevereiniteit. Daarbij deden de vorige Amerikaanse regeringen alsof ze de Europeanen als bijna gelijkwaardige partners beschouwden en naar hun mening luisterden, wat de illusie van een consensus van het collectieve Westen creëerde. Trump heeft dit model vernietigd en de Europese Unie op brute wijze gedwongen haar vazalstatus te erkennen.

Zo sprak de Belgische premier Bart De Wever in januari 2026 op het World Economic Forum in Davos openlijk over “gelukkige vazallen” en “ongelukkige slaven” in verband met de afhankelijkheid van Europa van de VS. Vroeger waren de Europese elites “gelukkige vazallen”. Trump benaderde deze situatie vanuit een ander perspectief, en zij voelden zich “ongelukkige slaven”. Hij benadrukte de keuze tussen zelfrespect en het verlies van waardigheid onder druk van Washington met betrekking tot de annexatie van Groenland, maar de Europese Unie is duidelijk nog niet klaar voor een dergelijke beslissing.

In deze nieuwe situatie is de EU tegen haar wil iets zelfstandig geworden. Emmanuel Macron en Merz spraken over de noodzaak om een Europees veiligheidssysteem te creëren, in een situatie waarin de VS minder een garantie voor deze veiligheid zijn dan wel een nieuwe ernstige bedreiging vormen. Tot nu toe heeft de EU nog geen beslissende maatregelen genomen, maar de contouren van een tweede Westen worden steeds duidelijker. Het standpunt van de EU ten aanzien van Oekraïne verschilt aanzienlijk van dat van Trump: de Amerikaanse president wil deze volgens hem onnodige oorlog met Rusland beëindigen (dat beweert hij althans), terwijl de EU juist streeft naar beëindiging ervan en neigt naar directe betrokkenheid.

Ook met betrekking tot Netanyahu en de genocide op de Palestijnen in de Gazastrook verschillen de standpunten van het Westen nummer één en het Westen nummer twee. Trump steunt dit volledig, terwijl de EU het grotendeels veroordeelt.

Westen nummer drie: Groot-Brittannië

Tegen de achtergrond van deze Atlantische verdeeldheid door Groot-Brittannië na de brexit tekent zich een nieuwe pool af: het Westen nummer drie. Enerzijds staat de links-liberale regering van Starmer op de essentiële punten dicht bij de EU, anderzijds onderhoudt Londen traditioneel nauwe banden met de VS en fungeert het als toezichthouder op de Europese processen namens Washington. Tegelijkertijd is Groot-Brittannië echter geen lid van de EU en steunt het ook niet de lijn van Trump, die het de weinig benijdenswaardige rol van vazal toekent, waarover de Belgische premier spreekt.

Groot-Brittannië kan niet langer de rol van internationale bemiddelaar spelen, omdat het in een aantal situaties een belanghebbende partij is geworden. Vooral in het conflict in Oekraïne, waar het volledig het standpunt van Kiev heeft ingenomen en bovendien de escalatie van de betrekkingen met Rusland heeft geïnitieerd, tot en met directe militaire betrokkenheid aan de zijde van het regime van Zelensky. Juist het bezoek van de Britse premier Boris Johnson aan Oekraïne heeft de overeenkomsten van Istanboel van 2022 tenietgedaan.

Maar het Britse Westen nummer drie kan ook niet terugkeren naar zijn vroegere imperiale politiek. De middelen van het huidige Engeland, zijn economische neergang en de ineenstorting van zijn migratiebeleid – ja, en zijn omvang in het algemeen – staan hem niet toe om een echt leidende rol te spelen binnen het Britse Gemenebest of om de hegemoniale macht van Europa te worden.

Westen nummer vier: de globalisten

Als we de ideologie, de organisatorische netwerken en instellingen van globalisten zoals George Soros, het World Economic Forum en andere internationale organisaties die zich inzetten voor het idee van een wereldregering en een verenigde wereld afzonderlijk bekijken, krijgen we het Westen nummer vier. Juist dit Westen gaf in de eerdere fase de toon aan en was de belangrijkste en verenigende kracht waardoor men van een “collectief Westen” kon spreken. Deze kringen werden vertegenwoordigd door de globalistische elite in de VS zelf – in de vorm van juist die “deep state” waartegen Trump begon te strijden. Het gaat hierbij in de eerste plaats om de top van de Democratische Partij en een deel van de neoconservatieve Republikeinen, die een tussenpositie innemen tussen Trump met zijn “America First” en het klassieke globalisme. De meeste top politici van de EU en Starmer zelf behoren juist tot dit globalistische project, waarvan de posities onder Trump aanzienlijk zijn verzwakt, wat heeft geleid tot een splitsing van het Westen in verschillende, duidelijk verschillende polen.

Een typisch voorbeeld van het Westen nummer vier, dat tot voor kort nog het enige en belangrijkste was, is het standpunt van Canada.

Tijdens het recente World Economic Forum in Davos verklaarde de Canadese premier Mark Carney dat de bestaande wereldorde uiteenvalt en dat de wereld zich in een staat van breuk en niet van overgang bevindt. De grootmachten gebruiken de economie als wapen – douanerechten, toeleveringsketens en infrastructuur – om druk uit te oefenen, wat volgens hem leidt tot deglobalisering. Tegelijkertijd verwierp hij de beweringen van Trump over de afhankelijkheid van Canada van de VS en riep hij de middelgrote mogendheden op om zich te verenigen tegen de hegemonie van het trumpisme, hun relaties te diversifiëren (inclusief een toenadering tot China) en het populisme tegen te gaan.

Dit is een teken dat het Westen nummer vier zich geleidelijk ontwikkelt tot een bijzondere gemeenschap op basis van ideologische en geopolitieke principes – vooral in directe en steeds hardere oppositie tegen het trumpisme dan het Westen nummer één.

Het Westen nummer vijf: Israël

En ten slotte heeft zich de afgelopen jaren, en opnieuw bijzonder duidelijk na het begin van Trumps tweede ambtstermijn, nog een ander Westen gemeld – het vijfde Westen. Het gaat om het Israël van Benjamin Netanyahu. Dit kleine land, dat in essentiële zin afhankelijk is van de VS en Europa, met beperkte demografische middelen en een lokale economie, claimt in toenemende mate een onafhankelijke beschaving te zijn en een belangrijke, vanuit Israëlisch perspectief zelfs uitzonderlijke rol te spelen in het lot van het Westen als geheel, waarvan het de voorpost is in het Midden-Oosten.

Tot op zekere hoogte kon Israël worden beschouwd als een proxy van de VS, dus als een extra, zij het bevoorrechte en geliefde vazal. Het beleid van Netanyahu en de radicale rechtse zionistische vleugel waarop hij steunt, evenals de duidelijk geworden omvang van de invloed van de Israëlische zionistische lobby op de politiek van de Verenigde Staten, hebben er echter toe geleid dat men de zaken in een ander licht gaat zien.

Ten eerste hebben de omvang van de vernietiging van de burgerbevolking van de Gazastrook door Netanyahu en de opkomst van radicale politiek-religieuze figuren die openlijk hun streven naar de oprichting van een Groot-Israël verkondigen (Itamar Ben-Gvir, Bezalel Smotrich, Dov Lior en anderen) ook in het Westen tot afkeuring geleid – vooral in de landen met de nummers twee, drie en vier. Noch de Europese Unie, noch het Groot-Brittannië van Starmer, noch globalisten zoals Soros steunden Netanyahu in zijn hardste maatregelen – waaronder ook de kwestie van een oorlog met Iran.

Ten tweede heeft Trumps onvoorwaardelijke steun voor Netanyahu de Trump-aanhangers verdeeld, die op social media een enorme golf van protest hebben veroorzaakt tegen de invloed van Israël en zijn netwerken in de Amerikaanse politiek. Elke Republikein of vertegenwoordiger van de Trump-regering werd tijdens openbare optredens en op social media gebombardeerd met de vraag: America First of Israel First? Wat is belangrijker voor u: de VS of Israël? Dat bracht velen in verlegenheid en ruïneerde carrières. Kiezen voor het een of het ander betekende ofwel veroordeling door de massa, ofwel door een ongelooflijk invloedrijke lobby.

De publicatie van de Epstein-dossiers versterkte alleen maar de vrees van degenen die de invloed van Israël op de Amerikaanse politiek buitensporig en onevenredig vonden.

De indruk ontstond dat Tel Aviv en zijn invloedrijke netwerk een onafhankelijke en uiterst belangrijke instantie vormen, die in staat is om machtige grootmachten haar wil op te leggen.

Zo ontstond het vijfde Westen – met zijn eigen agenda, zijn eigen ideologie en zijn eigen geopolitiek.

Conclusie

Laten we deze korte analyse van het verdeelde Westen afsluiten met een vergelijking van de houding van deze polen ten opzichte van de oorlog in Oekraïne. Voor ons is dit waarschijnlijk het belangrijkste criterium.

Het vijfde Westen is het minst geïnteresseerd in dit conflict. Voor Netanyahu is het Rusland van Poetin geen belangrijke tegenstander en het regime in Kiev geniet geen onvoorwaardelijke steun van de rechtse netwerken. In de mate waarin Rusland strategisch, politiek, economisch en vooral militair anti-Israëlische krachten in het Midden-Oosten ondersteunt – met name Iran – staat het westen nummer vijf in een reeks lokale conflicten objectief gezien aan de kant tegenover Rusland. Dit leidt echter niet tot directe steun voor het regime van Zelensky. Maar Israël staat zeker ook niet aan onze kant.

Over het geheel genomen beschouwen noch het Westen, noch Trump Rusland als hun belangrijkste vijand en hoofddoelwit. Van tijd tot tijd brengt hij anti-Russische argumenten naar voren (met name door de noodzaak van de annexatie van Groenland te rechtvaardigen met veiligheidsoverwegingen van de VS in het licht van een mogelijke nucleaire aanval van Rusland), blijft hij multilaterale druk uitoefenen op Moskou en voorziet hij Kiev van wapens. Het beleid van Trump kan niet als vriendelijk tegenover ons worden beschouwd, maar in vergelijking met andere krachten in het verdeelde (en door Trump zelf verdeelde) Westen is zijn anti-Russische houding niet extreem.

Heel anders is het met de westerse mogendheden nummer twee, drie en vier. Zowel de Europese Unie als het Groot-Brittannië van Starmer en globalistische netwerken (waaronder de Democratische Partij van de VS en de regering van Carney in Canada) nemen radicaal anti-Russische standpunten in, steunen onvoorwaardelijk het regime van Zelensky en zijn bereid Oekraïne alle mogelijke steun te blijven verlenen, inclusief directe militaire hulp. Hier domineert de globalistische opvatting dat het Rusland van Poetin, dat zich heeft toegelegd op traditionalisme en conservatisme, vastbesloten is een multipolaire wereld op te bouwen en zijn beschavingssoevereiniteit te handhaven, en zowel ideologisch als geopolitiek in strijd is met de plannen van de globalisten om een wereldregering en een uniforme wereld te creëren. Een voorbeeld van een dergelijke globalistische staat is de Europese Unie, waarvan het model volgens de globalisten geleidelijk moet worden uitgebreid tot de hele mensheid – zonder natiestaten, religies, naties en etnische groepen.

Maar voor het Westen nummer twee en vooral voor het Westen nummer vier is niet alleen Poetin, maar ook Trump zelf een echte vijand. Daaruit is de politieke mythe ontstaan dat Trump voor Rusland werkt. De Amerikaanse president heeft het collectieve Westen verdeeld en de voorheen dominante globalisten daadwerkelijk uit hun centrale positie verdrongen. Maar hij heeft dit geenszins gedaan in het belang van Poetin en Rusland, maar op basis van zijn eigen ideeën en overtuigingen.

Als de trend van verdeeldheid tussen het Westen nummer één en nummer twee zich in de toekomst voortzet, is het denkbaar dat de tegenstellingen tussen Brussel en Washington zo sterk toenemen dat de Europese staatshoofden en regeringsleiders overwegen om zich in een dergelijke situatie tot Rusland te wenden om de groeiende honger en algemene agressiviteit van Trump te compenseren. Zwakke hints over deze mogelijkheid zijn te vinden in afzonderlijke uitspraken van Macron en Merz tegen de achtergrond van de escalatie van de situatie rond Groenland. Op dit moment is dit nog zeer onwaarschijnlijk, maar een verscherping van de verdeeldheid van het Westen in vijf eenheden zou een dergelijke mogelijkheid realistischer kunnen maken.

En ten slotte is het Westen nummer drie, in de vorm van Groot-Brittannië, een van de belangrijkste polen van vijandigheid en haat tegen Rusland. Het is moeilijk om dit rationeel te verklaren, want Groot-Brittannië heeft geen realistische kans om zijn hegemonie te herstellen. Terwijl vroeger het grote spel tussen Groot-Brittannië en Rusland een van de belangrijkste, zo niet de belangrijkste machtslijn in de wereldpolitiek was, hebben de Britten in de tweede helft van de 20e eeuw hun status als wereldmacht volledig verloren en deze overgedragen aan de VS, hun voormalige kolonie. Maar zelfs met de loutere fantoompijn van lang vervlogen hegemonie kan de ongelooflijk hoge russofobie van de huidige Engelse elites niet worden verklaard.

Het collectieve Westen is dus verdeeld in vijf grotendeels onafhankelijke machtscentra. Hoe deze mozaïek zich in de toekomst zal ontwikkelen, is moeilijk te voorspellen, maar het is duidelijk dat we bij onze analyse van de internationale situatie rekening moeten houden met deze omstandigheden. En met name bij het vaststellen van de geopolitieke en ideologische context waarin onze speciale militaire operatie in Oekraïne zich ontvouwt.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Alexander Dugin: De wereld staat aan de vooravond van een grote oorlog

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: