De geopolitiek bevindt zich op een keerpunt. President Trump wil wanhopig een onderhandelingssucces boeken, hetzij met Rusland, in de vorm van een door Moskou goedgekeurd staakt-het-vuren in Oekraïne, hetzij met Iran, in de vorm van de opening van de Straat van Hormuz en de bereidheid om nucleaire kwesties te bespreken.
Hij zal geen van beide krijgen. Noch Rusland, noch Iran gelooft in het vooruitzicht van een overeenkomst, en gezamenlijk zullen zij Trump vertellen dat hij geen andere keuze heeft dan voor hun eisen te capituleren, schrijft Alastair Crooke.
Tegelijkertijd zou de sluwe vos Netanyahu Trump wel eens in een nieuwe oorlogsronde in Iran kunnen lokken. De oorlogspartij van de Democraten zal dit waarschijnlijk niet tegenhouden — in de hoogste gelederen van de partij bestaat steun voor Netanyahu’s eis dat Iran ten val moet worden gebracht. Rubio’s minachting voor het Iraanse onderhandelingsstandpunt is een belangrijke graadmeter voor de toekomstige koers na de tussentijdse verkiezingen.
Drie belangrijke geostrategische krachten zijn tegelijkertijd in beweging, waardoor de uiteindelijke uitkomst onvoorspelbaar is. En als je de AI-crisis en wat die voor China zou kunnen betekenen meerekent, zijn het er vier. De muren sluiten zich rond Trump.
Ten eerste keert Trump zich tegen Netanyahu — de naaste kring van Trump heeft er volgens de prominente Israëlische commentator Ben Caspit bij Eisenkot op aangedrongen om “dringend” een regering te vormen, waarbij ze tegen Eisenkot zeiden: “Je hebt geen tijd; je zit in de problemen. Je moet Netanyahu zo snel mogelijk vervangen.” Netanyahu, waarschuwen ze, is voor veel Amerikanen een vergiftigde figuur geworden. (Dit is gedeeltelijk, maar niet helemaal waar; de “oorlogsfractie” binnen de Republikeinse Partij is nog steeds aanwezig.)
Het toonaangevende Israëlische (Hebreeuwstalige) dagblad Ma’ariv citeert een voormalige hoge adviseur van Netanyahu, Nir Hafetz, die zegt dat Netanyahu in paniek verkeert: “Beseft u hoeveel zijn leven zal veranderen [als hij de macht verliest]?” Het Netanyahu-triumviraat — bestaande uit Netanyahu, Sara en Yair — zal volgens Hafetz “simpelweg exploderen”.
Netanyahu’s strategie is om elke dag mensen uit de omgeving van Trump te bellen, schrijft Caspit:
“Hij oefent zware druk uit om de aanvallen op Iran te hervatten … waarbij hij alle invloed gebruikt die hij in de VS heeft: Republikeinse aanhangers, Democraten in het Congres en opiniemakers die hem trouw blijven.”
Caspit merkt echter op dat de kans op een grote Amerikaanse escalatie lijkt te zijn afgenomen.
Bovendien zijn hoge Israëlische veiligheidsfunctionarissen aanzienlijk voorzichtiger dan Netanyahu als het gaat om het lanceren van een nieuwe aanval op Iran in dit stadium — “Zelfs als Trump besluit om samen met ons een nieuwe golf aanvallen op Iran te lanceren, betekent dat niet veel”, schrijft Caspit, die een voormalige hoge Israëlische veiligheidsfunctionaris citeert —
“De Amerikanen hebben totaal andere doelen dan wij. Ze proberen niet het regime omver te werpen of het Iraanse ballistische raketprogramma te beschadigen. Ze willen simpelweg de Straat van Hormuz heropenen, het Midden-Oosten tot rust brengen en proberen het Iraanse regime af te schrikken.”
Kortom, hoge Israëlische veiligheidsfunctionarissen zien Trump als iemand die simpelweg een Amerikaanse militaire interventie wil die slechts voldoende is om een vorm van Iraanse capitulatie af te dwingen — maar lang niet ver genoeg gaat om de Iraanse regering omver te werpen, iets wat Trump desondanks als een grote “overwinning” kan presenteren.
Netanyahu daarentegen wil een directe en onmiddellijke Amerikaanse militaire interventie — om zo de vooruitzichten op de vorming van een eenheidsregering in Israël die hem aan de macht houdt, beter veilig te stellen. Hij probeert de mogelijke coalitie van Eisenkot te saboteren door te proberen de ultraorthodoxe Haredim en de partij van Lieberman ervan te weerhouden zich bij Eisenkot aan te sluiten. Als Eisenkot er niet in slaagt een regering samen te stellen, zou Netanyahu alsnog kunnen slagen. Niets is zeker.
In de VS hebben de resultaten van de tussentijdse verkiezingen Trump wanhopig gemaakt om een “deal” te sluiten die hij na het electorale debacle als een succes op Truth Social kan plaatsen.
Het machtige pro-Israëlische netwerk dat de “verschrikkelijke macht van de geldbuidel” hanteert (de benaming van Theodor Herzl), blijft echter vastbesloten om het doel van Amerikaans-Israëlische wereldwijde overheersing te bereiken. En Trumps “ommezwaai” naar het sluiten van overeenkomsten brengt hem in conflict met deze kringen.
De voormalige Amerikaanse chef terrorismebestrijding, Joe Kent, heeft gewaarschuwd voor de “CONOP-val” — een term die beschrijft hoe het leger de wens van een president probeert te omzeilen door routinematige militaire operaties te manipuleren — oftewel het omzeilen van beleid door middel van CONOP:
“Trumps adviseurs leggen hem DRIE opties voor: onmiddellijke aanvallen, aanhoudende economische druk of diplomatie onder een blokkade … Alle drie leiden terug naar oorlog, [waarschuwt Kent].”
Op grond van bestaande bevoegdheden zou de commandant van CENTCOM, Brad Cooper (van wie bekend is dat hij nauwe banden heeft met Netanyahu), steeds assertievere missies kunnen uitvoeren in de buurt van de Iraanse luchtverdediging — zoals we bijna dagelijks zien gebeuren in de Straat van Hormuz. Als Iraanse troepen het vuur openen op Amerikaanse vliegtuigen, zouden Amerikaanse commandanten zich beroepen op zelfverdediging, waardoor de situatie escaleert zonder dat er een expliciet nieuw politiek of uitvoerend besluit is genomen om een oorlog te beginnen.
Dit is CENTCOM dat Iran uitnodigt om te escaleren, terwijl vicepresident Vance tegelijkertijd probeert met de Iraniërs te onderhandelen, legt Kent uit.
In dezelfde geest onthulde The Atlantic onlangs de even schrijnende discrepantie tussen Trumps diplomatieke retoriek tegenover Rusland, waarin hij probeert “vriendjes te worden” met president Poetin, terwijl de CIA onder Ratcliffe tegelijkertijd haar operaties tegen Rusland opvoert, waardoor Trumps poging om de spanningen te verminderen feitelijk wordt ondermijnd.
De “CONOP-interventies” van Cooper en Ratcliffe worden steeds openlijker — en vormen een uitgesproken vorm van “stille insubordinatie” (in militair jargon).
Deze CONOP’s markeren de tweede recente strategische verschuiving. Ze zouden niet plaatsvinden zonder een stilzwijgende goedkeuring van de hogere machtsstructuur. Dit suggereert daarom dat die zich mogelijk tegen Trump heeft gekeerd.
Waarom maakt Trump dan niet gewoon een einde aan de CONOP’s? De vijandigheid tegenover Rusland, de wens om Iran verslagen te zien worden en China te verzwakken, is onder de oorlogshaviken van beide partijen niet afgenomen. Nu al, in de nasleep van de tussentijdse verkiezingen, terwijl Trump spreekt over een “grote overeenkomst” die binnenkort met Rusland zal worden gesloten, bieden de Democraten in de Senaat fel tegenstand.
Het is zelfs voor een president verre van eenvoudig om het tegen deze “diepe krachten” op te nemen. Vicepresident Vance steunt Trump mogelijk wat Iran betreft, maar Marco Rubio verklaart openlijk dat de onderhandelingen met Iran “weinig vooruitgang boeken” en bestempelt de Iraanse eisen tot nu toe als “onaanvaardbaar en in sommige gevallen schandalig”.
Haviken, die in beide grote Amerikaanse partijen aanwezig zijn, beschikken over “de middelen” om elke president die volgens hen “uit de pas loopt” tot de orde te roepen.
De zeer publieke onthulling van de relatie tussen Nvidia-CEO Jensen Huang en Alice Huang, een vermeende Chinese agente, zou wel eens een weerspiegeling kunnen zijn van dergelijke machtsmanoeuvres achter de schermen. Jensen Huang staat erom bekend dat hij voorstander is van open AI en Amerikaanse chips aan China verkoopt. Hij heeft felle vijandigheid opgeroepen binnen de Amerikaanse AI-gemeenschap, die vreest dat China hen en hun “gesloten” modellen zal inhalen, evenals binnen veiligheidskringen die Amerikaanse AI graag binnen een juridisch kader voor nationale veiligheid willen beperken.
Belangrijker nog is dat Huang zelf, en zijn standpunt om Amerikaanse chips beschikbaar te stellen aan China, enthousiast door Trump zijn omarmd. De zeer publieke onthulling van de affaire is waarschijnlijk bedoeld als een boodschap aan Trump: “Je tijd is bijna voorbij.”
Nationale spionageschandalen die breed in de reguliere media worden uitgemeten, ontstaan niet uit het niets. De China-haviken in Washington vieren het schandaal; de bijzondere ironie hier is dat China Nvidia-chips actief tegenhoudt om China binnen te komen (ze hebben hun eigen chips).
Maar wat als dit opgeklopte “spionageschandaal” ook de kwetsbare zeepbel van AI-aandelen zou doen barsten? Welnu, dan zal dat Trump worden aangerekend.
Ernstiger zal de manier zijn waarop China deze spionagekwestie interpreteert. Hebben de China-haviken nu de overhand? Gaan we terug naar een handelsoorlog, zullen de Chinezen zich afvragen.
De derde belangrijke strategische verschuiving vloeit voort uit het voor de hand liggende, maar vaak over het hoofd geziene feit dat Moskou en Iran ook iets te zeggen zullen hebben over de manier waarop beide oorlogen eindigen. Beide staten zijn het er volledig over eens dat zij erop moeten aandringen eerst de algemene veiligheidsarchitectuur van hun respectieve regio’s af te bakenen voordat er verder wordt gesproken: “Veiligheid eerst”, is het duidelijke gezamenlijke besluit.
Moskou heeft een zwaargewichtteam ingezet om zowel de veiligheidsarchitectuur in bredere zin aan te pakken als de escalerende hybride oorlog die door de CIA en Europese inlichtingendiensten tegen Rusland wordt gevoerd.
Rusland en Iran hebben een duidelijke RODE LIJN getrokken. Minister van Buitenlandse Zaken Lavrov maakte duidelijk: geen bestand zonder een overeenkomst over een duurzame vrede en de herstructurering van de veiligheidsarchitectuur in Europa:
“Wij zullen niet instemmen met een nieuw bestand of een staakt-het-vuren — hoe u het ook wilt noemen — zonder een duidelijk begrip van wat daarna komt.”
En Iran is al even uitgesproken. De secretaris van de Iraanse Opperste Nationale Veiligheidsraad, Mosen Rezaei:
“De Israëliërs werken dag en nacht om de VS mee te slepen in een eindeloze oorlog met Iran, een moeras waaruit geen enkele president, nu of in de toekomst, Republikein of Democraat, zou kunnen ontsnappen. Tenzij Washington de ‘Israël eerst’-mentaliteit laat varen, stevenen Amerika en zijn bondgenoten rechtstreeks af op een donkere tijd. Geef het op. Geef u over aan de zeven voorwaarden die Iran herhaaldelijk heeft gesteld.”
Het is onwaarschijnlijk dat Trump met deze nieuwe aanpak kan instemmen of kan accepteren dat zijn oude “vastgoedbenadering” voorbij is. Nu is het echte diplomatie of helemaal niets — en Trump is qua temperament niet geschikt voor dit nieuwe tijdperk.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
