Iran maakt het eigenlijk niet uit wie de verkiezingen in de VS of Israël wint of verliest. De Iraniërs kijken naar de lange termijn, die tientallen, zo niet honderden jaren teruggaat, en begrijpen dat het, ongeacht wie de zogenaamde “gekozen leider” is, geen verschil maakt voor het beleid dat diep verankerd is in de politieke cultuur.
Op dit moment lijkt het erop dat Trump op 3 november een enorme nederlaag zal lijden, waarbij de Democraten zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat zullen veroveren. Zal dat enig verschil maken voor het Amerikaanse beleid ten aanzien van Israël en de oorlog in het Midden-Oosten, of voor de betrekkingen tussen de VS en Europa, Rusland en Oekraïne? Natuurlijk niet, schrijft Julian Macfarlane.
Al tientallen jaren maakt het niet uit of de Democraten of de Republikeinen aan de macht zijn — het Amerikaanse beleid bleef imperialistisch en uitbuitend, wat resulteerde in de ene oorlog na de andere. Bedenk dat de sjah werd afgezet toen Jimmy Carter president was!
Het lot is een jokester. In de mythologieën van de Amerikaanse indianen hebben we verschillende dierengeesten die deze rol vervullen — Coyote, Raaf, Spin…..
Tegenwoordig hebben we Donald Trump. Een ander dier. De jokesters van de inheemse volkeren hebben allemaal wel iets bewonderenswaardigs — maar Trump?
Toch heeft Iran Donald Trump eigenlijk nog iets te danken, juist omdat hij zo’n arrogante idioot is. Met zijn optreden heeft hij namelijk alle tegenstrijdigheden van het Amerikaanse beleid blootgelegd — de werkelijke drijfveren erachter, de morele verdorvenheid en de egoïstische zwakheden.
Ik denk dat je hetzelfde zou kunnen zeggen over Netanyahu, bij wie er weinig te lachen valt, zelfs niet om hem. Netanyahu is een monster. Aan de andere kant heeft hij de schijn van legitimiteit vernietigd waarmee de Israëlische staat de wereld vroeger om de tuin leidde. Plotseling wordt Israël ook gezien als een collectief monster en is het hopelijk kwetsbaar voor de “definitieve oplossing” die uiteindelijk alle genocidale staten te wachten staat.
Vandaag was de podcastwereld vol geklets en gebabbel over wie de regering van het kleine land van verdorven moordenaars zou gaan leiden — Netanyahu of Eisenkot? Mijn reactie is dezelfde als die van Iran — eerlijk gezegd maakt het niet uit.
Julian Assange zou ooit hebben gezegd dat de keuze tussen Donald Trump en Hillary Clinton hetzelfde is als moeten kiezen tussen syfilis en gonorroe. Zoiets dus. Een schijnkeuze.
We weten allemaal dat de strategieën van Netanyahu erop gericht zijn een crisissituatie in stand te houden die hem aan de macht en uit de gevangenis houdt. Het is gemakkelijk om hem te haten — hij is volledig uit op eigenbelang en eigen gewin, wat ongetwijfeld verklaart waarom hij zo goed overweg kan met Amerikaanse politici. Netanyahu wilde een totale overwinning, wat genocide betekende, vermoedelijk wat Amerikanen onder een overwinning verstaan.
Gadi Eisenkot is enigszins anders.
De Amerikaanse media zeggen dat hij zich verzette tegen militaire acties om de door Hamas vastgehouden gijzelaars te bevrijden en in plaats daarvan pleitte voor een staakt-het-vuren en onderhandelingen. Maar tegelijkertijd beloofde hij binnen 18 maanden een einde te maken aan de heerschappij van Hamas door gebruik te maken van het niet-bestaande plan van de Amerikaanse president Donald Trump voor demilitarisering en regionale wederopbouw, waarbij diplomatieke en economische drukmiddelen werden gecombineerd met militaire actie.
Het plan van Eisenkrot zou niet hebben gewerkt. Het was al eerder geprobeerd en de Palestijnen hadden de resultaten op de Westelijke Jordaanoever gezien, met de uitbreiding van nederzettingen, wreedheden en de corruptie van de PLO.
Een snelle dood? Of een langzame dood? Kies maar.
Toen ik onderzoek deed naar Gadi, kwam ik veel kronkels en eigenaardigheden tegen.
Eisenkot is ook de architect van de Dahiya-doctrine, die teruggaat tot de Libanonoorlog van 2006 en pleit voor overweldigend geweld en de vernietiging van civiele infrastructuur en ook burgers — een wrede versie van “shock and awe” die sterk aansluit bij de Amerikaanse aanpak.
Eisenkot deelt uiteindelijk Netanyahu’s harde aanpak van Gaza, met een knipoog naar de “diplomatie” van Trump, wetende dat er veel gedood moet worden. Feit is dat Hamas niet kan worden “ontwapend” zonder vrijwel iedereen te vermoorden. Opnieuw Dahiya.
Eisenkot en Netanyahu klagen er allebei over dat de ander te “zacht” is tegenover de Palestijnen.
Sommige media denken dat Eisenkot de kolonisten op de Westelijke Jordaanoever aan banden wil leggen door de Westelijke Jordaanoever te militariseren. Als militair in hart en nieren houdt hij van mensen die bevelen opvolgen. Hij beschouwt de kolonisten als onberekenbare elementen. Of dat beweert hij tenminste, als man van wet en orde.
De publieke opinie is echter zodanig dat de uitbreiding van nederzettingen en de systematische verdrijving van Palestijnen onder zijn leiding zouden doorgaan. Het is “democratie”, weet je wel.
Wat Iran betreft, richt Eisenkot zich meer op het Iraanse raketprogramma dan op kernwapens, die als de grote boeman worden voorgesteld. Toch moet hij lippendienst bewijzen aan de Iraanse nucleaire dreiging, waarvan het grootste deel van de hogere legerleiding van de IDF en de inlichtingengemeenschap weet dat die niet bestaat.
Door gebruik te maken van de dreiging met dodelijk geweld wil Eisenkot de Iraanse infrastructuur voor de productie en lancering van raketten uitschakelen, wat de weg zou vrijmaken om de nucleaire dreiging aan te pakken en een regimewisseling te bewerkstelligen.
De prioriteiten zijn allemaal aanwezig, zij het in een iets andere volgorde.
Verschilt dit van de prioriteiten van Bibi? Niet echt, voor zover het neerkomt op een niet te winnen, eeuwigdurende oorlog.
Netanyahoo en Eisenkrot lijken in veel te veel opzichten werkelijk te veel op elkaar.
Dus moeten ze zich op de een of andere manier van elkaar onderscheiden. Eisenkrot verwijt de “Yahu” bijvoorbeeld dat hij op te veel fronten tegelijk strijd voert, waardoor Israël kwetsbaar is geworden voor Iraanse raketaanvallen.
Maar als Eisenkot premier was geweest, zou hij waarschijnlijk vrijwel hetzelfde hebben gedaan als Bibi, op een paar uitzonderingen na, omdat de Yahu vooral inspeelde op de publieke opinie, die doordrenkt is van hondsdol zionazisme en racistisch superioriteitsdenken. Eisenkrot moet met de stroom meegaan, of die nu uit stront bestaat of niet.
Feit is natuurlijk dat Israël zich niet tegen Iraanse raketten kan verdedigen, niet vanwege zijn oorlogen op meerdere fronten, maar omdat Iran al jarenlang heeft geïnvesteerd in de ontwikkeling van hypersonische raketten, kruisraketten en dronetechnologieën. Niet alleen zijn de Iraanse raketcapaciteiten en commandosystemen ondanks de Amerikaanse en Israëlische aanvallen intact gebleven, maar ze zijn effectiever dan ooit, waardoor Iran een offensief overwicht heeft in conventionele oorlogsvoering.
Israël heeft nu geen enkele verdediging tegen de nieuwste generatie Iraanse raketten, die Ansarullah en Hezbollah beginnen te ontvangen.
Dus Bibi en Gadi zijn als twee kanten van dezelfde munt.
Wie moet premier worden? Gooi gewoon een muntje op. O, beide kanten zijn hetzelfde!
Zoals Iran echter heel goed weet, is het probleem niet het leiderschap van Zion — dat is het nooit geweest. Het is het zionisme zelf. Een soort sektarische, seculiere religie die een hele bevolking heeft gecorrumpeerd.
Bibi buit de houding van de bevolking uit. Gadi probeert daarop mee te liften om politiek succes te behalen.
Enkele ongemakkelijke feiten.
Uit een peiling van professor Tamir Sorek en Geocartography bleek dat 82% van de Joodse Israëliërs voorstander is van de gedwongen overbrenging of verdrijving van inwoners van Gaza naar andere landen, terwijl 56% voorstander is van de verdrijving van Arabische staatsburgers van Israël.
Uit hetzelfde onderzoek bleek dat 47% van de Joodse Israëliërs het ermee eens is dat het Israëlische leger (IDF) alle inwoners van verdedigd vijandelijk gebied zou moeten doden.
Een peiling van de Hebreeuwse Universiteit wees uit dat 64% van de algemene Israëlische bevolking (een hoger percentage onder Joodse Israëliërs) het eens was met de uitspraak dat er “geen onschuldigen in Gaza” zijn.
Maar ….
Volgens het Israel Democracy Institute gelooft 78% van de Joodse Israëliërs (tegenover 22,5% van de Arabische Israëliërs) dat Israël aanzienlijke inspanningen levert om Palestijns leed te voorkomen!
De Iraniërs beseffen dat het zionisme een ziekte van geest en verstand is. Daarom hopen ze op een gecombineerde Amerikaanse en Israëlische aanval. Er kan geen onderhandelde oplossing komen. De enige levensvatbare oplossing is Israël en het zionisme te vernietigen, op dezelfde manier waarop het Derde Rijk en het nazisme werden vernietigd. Dan en alleen dan kun je een pluralistische, seculiere Palestijnse staat creëren.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Het is een strijd tussen zionisten en zionisten.
Je stem in Nederland (als je geen Arabier bent) is inmiddels even relevant als die van een Arabier in Israël.