Van Hitler tot Putler

Wanneer je voor een ontmoedigende taak staat, helpt het om een plan, een recept, een scenario bij de hand te hebben. Stel dat je veel geld wilt verdienen, de concurrentie wilt uitschakelen en je wilt ontdoen van iedereen die je niet mag of nutteloos vindt. Kortom, je wilt het speelveld schoonvegen, een tabula rasa creëren. De beste manier om dat te doen is een oorlog te beginnen. Maar hoe pak je dat aan?

Eerst bestudeer je een beetje geschiedenis — maar niet te veel, want dan raak je in de war. Vroeger werden oorlogen begonnen omdat twee koningen niet met elkaar overweg konden, of omdat er conflicten waren over zakelijke belangen, dat soort dingen. Gedurende enige tijd, tussen 1648 en 1914, waren althans in Europa (en met uitzondering van de Franse Revolutionaire en Napoleontische oorlogen) veel oorlogen tamelijk beperkt wat betreft duur, vernietigingskracht en verlies aan mensenlevens, schrijft Hans Vogel.

Vooral de Engelsen zijn meesters geworden in het aanwakkeren van oorlogen. Sinds het einde van de 17e eeuw hebben zij met succes continentale Europeanen ertoe aangezet elkaar te doden, terwijl de Engelsen zelf op afstand bleven, hun verliezen minimaliseerden en hun winsten maximaliseerden. Maar het is altijd duidelijk geweest dat oorlog een hachelijke onderneming is, al was het maar omdat het de voortzetting van politiek met andere middelen is. En sinds het begin van de 20e eeuw is het steeds moeilijker geworden een grote oorlog te organiseren, omdat de wereld en de oorlogvoering zelf aanzienlijk complexer zijn geworden. Een eenvoudige oorlogsverklaring is niet langer de eerste stap die je zet. Lang daarvoor moet je je zorgvuldig voorbereiden, en dat kost veel tijd en moeite.

De laatste keer dat de Engelsen een grote oorlog organiseerden, was aan het einde van de jaren dertig. Het belangrijkste instrument dat zij gebruikten, zou “nationalisme” genoemd kunnen worden. Het belangrijkste bestanddeel van die term is “natie”, waarvan de betekenis in de praktijk vaak onnauwkeurig is. Een natie (of een volk of stam) is een gemeenschap van mensen die verbonden zijn door bloed, traditie, cultuur, taal, religie, collectief geheugen, gewoonten, enzovoort, in alle of verschillende combinaties van deze aspecten. Omdat er doorgaans overlap bestaat met naburige gemeenschappen en omdat de scheidslijnen in de loop van de tijd plegen te verschuiven, kan nationale identiteit een vruchtbare voedingsbodem zijn voor allerlei conflicten, en sinds het einde van de 18e eeuw hebben dergelijke conflicten de meeste oorlogen in Europa aangewakkerd.

Het bovenstaande geldt zeker voor de Eerste Wereldoorlog. Hoewel deze oorlog aan het westerse publiek werd voorgesteld als “de oorlog die een einde zou maken aan alle oorlogen”, legde het Verdrag van Versailles, waarmee hij werd beëindigd, de basis voor alweer een grote oorlog. Door nieuwe scheidslijnen te trekken en deze tot internationale grenzen te maken, maakten de Britten en hun bondgenoten vooral Duitsland, of beter gezegd de Duitse natie, tot een kruitvat dat erop wachtte te worden ontstoken. Dit opzettelijke wanbeleid was bijzonder flagrant in het oosten. Polen, een land dat volgens mijn voormalige professor Charles Sidman nooit onafhankelijk zou moeten zijn, en dat vóór de Eerste Wereldoorlog verdeeld was geweest tussen Duitsland, Rusland en Oostenrijk-Hongarije, werd in 1919 opnieuw tot een onafhankelijke republiek gemaakt. Slechts ongeveer 70% van de inwoners van de nieuwe Poolse staat waren echter etnische Polen. Onder de minderheden bevonden zich ongeveer 1,5 miljoen etnische Duitsers. De meesten van hen woonden nabij de nieuwe grens met Silezië en in de nieuw gecreëerde Poolse “Corridor”, die Oost-Pruisen en Danzig nu afsneed van het belangrijkste grondgebied van het Reich (zie onderstaande kaart). Terwijl Oost-Pruisen deel van het Reich bleef, werd de stad Danzig, bewoond door meer dan 400.000 Duitsers, van het Reich afgesneden en tot een “onafhankelijke” stadstaat gemaakt, waar Polen verregaande privileges had.

Andere etnische minderheden binnen Polen waren ongeveer 4,5 miljoen Oekraïners (Roethenen), 1,5 miljoen Wit-Russen en 3 miljoen Joden. Vergelijkbare omstandigheden heersten in Tsjecho-Slowakije, dat nieuw was gevormd uit voormalige bezittingen van het Habsburgse Rijk, waar de Tsjechen nu heersten over grote Duitse, Slowaakse, Poolse, Hongaarse en Roetheense minderheden. Zowel de Polen als de Tsjechen waren onverstandig genoeg om deze minderheden te onderdrukken en veroorzaakten daarmee spanningen met hun buurlanden.

De tijdbom die aldus in Versailles op scherp was gezet, ontplofte uiteindelijk zoals bedoeld in 1939. Om de explosie teweeg te brengen, bleken echter verdere machinaties noodzakelijk, omdat één man zijn uiterste best deed om haar te voorkomen. Die man was Adolf Hitler. Toen Hitler in de jaren twintig op de voorgrond trad en in 1933 leider van Duitsland werd, werd zijn opkomst geholpen door de Engelsen, die dachten dat zij hem konden controleren met behulp van mannen zoals zijn goede vriend en medewerker, de Duits-Amerikaanse Putzi Hanfstaengl. Hitler bleek echter al snel vastbesloten zijn eigen agenda te volgen. Een belangrijk onderdeel van die agenda was het herstellen van de schade die in Versailles was aangericht.

In schril contrast met de huidige “algemene kennis” gaf Hitler in internationale betrekkingen de voorkeur aan een vreedzame en pragmatische aanpak. De Fransen waren aan de Eerste Wereldoorlog gaan deelnemen om de betwiste provincies Elzas en Lotharingen terug te krijgen, die zij in de 17e eeuw hadden veroverd maar na de Frans-Pruisische Oorlog van 1870/71 weer hadden verloren. Hitler deed nu afstand van alle aanspraken op deze provincies, maar bevestigde anderzijds de Duitse heerschappij over de gebieden Saarland en Rijnland, die recenter het voorwerp waren geworden van Franse aspiraties. Evenzo deed Hitler afstand van alle aanspraken op Zuid-Tirol, een voormalige Oostenrijkse provincie die na de Eerste Wereldoorlog door Italië was geannexeerd. Italië beantwoordde dit door in te stemmen met Hitlers “Anschluss” van Oostenrijk bij het Reich, die op enthousiaste steun van de meeste van zijn Oostenrijkse landgenoten kon rekenen.

Het enthousiasme van de Oostenrijkers sloeg al snel over op de Sudeten-Duitsers, oftewel de Duitse minderheid binnen Tsjecho-Slowakije. Nadat zij tot dan toe onder Tsjechisch bestuur tot verarming en ellende waren veroordeeld, eisten zij nu materiële verbeteringen of regelrechte afscheiding van Tsjecho-Slowakije om zich bij Duitsland aan te sluiten. Hitler stond daar welwillend tegenover. Na een mislukte poging van de Tsjechische president Beneš om Engeland, Frankrijk en Sovjet-Rusland aan zijn zijde te krijgen voor een preventieve aanval op Duitsland, capituleerde hij en stemde hij in met de voorwaarden van het Verdrag van München tussen Engeland, Frankrijk, Italië en Duitsland. Deze overeenkomst droeg het Sudetengebied over van Tsjecho-Slowakije aan Duitsland. Het verdient vermelding dat Chamberlain in München niet alleen instemde met de regeling van de Sudetenkwestie en met een marineovereenkomst tussen Engeland en Duitsland, maar zelfs zo ver ging dat hij samen met Hitler een korte maar verstrekkende gezamenlijke verklaring van wederzijdse goede wil ondertekende. Dit document, waarin beide naties beloofden te streven naar duurzame vrede tussen henzelf en in heel Europa, laat zien dat de conventionele term “appeasement” werkelijk geen recht doet aan de geest van de afspraken tussen Hitler en Chamberlain tijdens deze bijeenkomst.

Het waren de Britten, niet de Duitsers, die kort na deze kortstondige romance een koers van escalerende confrontatie insloegen. Zij vonden een bereidwillige helper in de Poolse regering. Het lot van de Duitse minderheid in Polen was zo mogelijk nog slechter geweest dan dat van de Sudeten-Duitsers. Naast economische onderdrukking en inmenging in Duitstalig onderwijs en culturele activiteiten was er sprake van regelrechte fysieke agressie tegen personen en eigendommen, die door de regering werd gedoogd en zelfs door reguliere kranten werd aangemoedigd. Ook Danzig werd onderworpen aan economische druk en militaire intimidatie. Talrijke protesten en petities van vertegenwoordigers van de minderheid, functionarissen van Danzig en Duitse diplomaten waren tevergeefs geweest. Hoewel Polen en Duitsland in 1934 een niet-aanvalsverdrag hadden ondertekend, stelde de Poolse regering zich vervolgens steeds vijandiger en oorlogszuchtiger op. Deze houding verhardde verder toen Polen in maart 1939 van Engeland een tamelijk ongekende veiligheidsgarantie kreeg, waarin Engeland militaire steun aan Polen toezegde “in het geval van enige actie die duidelijk de Poolse onafhankelijkheid bedreigde en waarvan de Poolse regering het derhalve van vitaal belang achtte zich er met haar nationale strijdkrachten tegen te verzetten”. Deze garantie is treffend omschreven als een Engelse “blanco cheque” aan Polen.

Duitse pogingen om de crisis op te lossen waren sinds 1938 serieus gaande en gingen door na de Engelse “blanco cheque”. Opmerkelijk genoeg droegen Hitler en Goebbels de Duitse pers op te zwijgen over de beproevingen van de etnische Duitsers in Polen, om te voorkomen dat de publieke opinie de diplomatieke inspanningen in de weg zou staan. Hitlers eisen aan Polen waren werkelijk zeer gematigd. Het centrale punt was eenvoudigweg dat de Duitse minderheid met rust gelaten moest worden. Danzig, een zuiver Duitse stad, moest toestemming krijgen zich weer bij Duitsland aan te sluiten. Daarnaast verzocht Hitler toestemming voor de aanleg van een extraterritoriale weg- en spoorverbinding tussen het Reich en Danzig/Oost-Pruisen. In ruil voor deze concessies zou hij de rechten van de Poolse minderheid binnen Duitsland garanderen en — van cruciaal belang — de internationale grens tussen Duitsland en Polen, die in het Verdrag van Versailles was getrokken. De kern was dat Duitsland de territoriale integriteit van Polen zou respecteren als Polen ermee instemde goede nabuurschappelijke betrekkingen te onderhouden. Gezien de precaire positie van Polen tussen twee superieure machten had het vooruitzicht op duurzame vrede met een van hen tegen zulke gemakkelijke voorwaarden overtuigend moeten zijn.

Helaas mocht het niet zo zijn. De verdere geschiedenis van hoe deze hoopvolle vooruitzichten teniet werden gedaan door Poolse obstructie en gestage escalatie, hoe Hitler ertoe werd aangezet uiteindelijk Polen aan te vallen en hoe Groot-Brittannië erin slaagde deze lokale oorlog in een wereldoorlog te veranderen, hoeft ons hier niet bezig te houden; zij is te vinden in een selectie Duitse diplomatieke documenten die kort daarna werd gepubliceerd.[1] In plaats daarvan moeten we ons nu richten op recente gebeurtenissen die op huiveringwekkende wijze doen denken aan dat verre tijdperk van het einde van de jaren dertig.

Deze recente gebeurtenissen betreffen het tragische lot van Oekraïne. In 2014 waren van een totale bevolking van ongeveer 45 miljoen — tegenover 52 miljoen ten tijde van de onafhankelijkheid in 1991! — iets meer dan driekwart Oekraïners, bijna 8 miljoen Russen en kleinere minderheden van Wit-Russen (1%), Roemeenstalige Moldaviërs, 0,4% Polen, evenals Hongaren, Grieken en Tataren. Aangezien in de laatste jaren van de Sovjet-Unie ongeveer 80% van de Oekraïense bevolking Russisch sprak, is het duidelijk dat Russisch in Oekraïne nog altijd op grote schaal wordt gesproken en begrepen. Bovendien lijken Russisch en Oekraïens meer op elkaar en zijn zij onderling beter verstaanbaar dan Nederlands en Duits. Het is zelfs de vraag of Oekraïners werkelijk een eigen natie vormen of slechts een onderafdeling van het Russische volk zijn.

Eind 2013 en begin 2014 organiseerden de EU en de VS massaprotesten in Oekraïne (ook bekend als “Euromaidan” en de Oekraïense Revolutie), waarbij de gekozen president Viktor Janoekovitsj werd afgezet en chocolademagnaat Petro Porosjenko (of “Porochocolate”) aan de macht werd gebracht. Rusland, hierdoor gealarmeerd, stelde zijn zuidelijke marinebasis Sebastopol op het Krim-schiereiland veilig. De grotendeels Russische lokale bevolking verklaarde nu, met hulp van Russische troepen, haar autonomie en sloot zich vervolgens aan bij de Russische Federatie. Opmerkelijk is dat de Krim tot 1954 deel van Rusland zelf was geweest, waarna Nikita Chroesjtsjov het in dat jaar aan Oekraïne overdroeg.

Als reactie daarop organiseerde de NAVO, met hulp van de toenmalige premier van Nederland, Mark Rutte, het MH17-incident: een Maleisisch verkeersvliegtuig werd boven Oekraïne neergeschoten, waarbij alle passagiers omkwamen (onder wie 200 Nederlandse burgers). Er werd een uitgebreide show opgevoerd met gemanipuleerd bewijsmateriaal om Rusland de schuld te geven. Rusland hapte echter niet toe en de door het Westen gewenste oorlog vond toen niet plaats. In het voorjaar van 2014 brak een opstand uit in Donetsk en Loehansk, twee oblasten (districten) in Oost-Oekraïne die, net als de Krim, grotendeels door etnische Russen worden bewoond. Vanaf dat moment begonnen de Oekraïners deze regio’s te beschieten, waarbij tot eind 2021 ongeveer 14.000 burgers omkwamen. Tegelijkertijd stroomden militaire specialisten en adviseurs uit NAVO-landen massaal naar Oekraïne en zwermden zij door het hele land, waar zij begonnen met de voorbereidingen voor een grote oorlog met Rusland. In het oosten werden uitgebreide verdedigingswerken gebouwd, als een soort Maginotlinie.

Ondertussen kreeg de nieuwe Oekraïense marionettenregering, aangestuurd door haar Amerikaanse en Europese meesters, opdracht onderhandelingen met Rusland te voeren, waarbij een akkoord werd bereikt in de zogenoemde Minsk-akkoorden. Jaren later onthulde de toenmalige Duitse bondskanselier Angela Merkel, die aan deze gesprekken had deelgenomen, dat deze altijd uitsluitend bedoeld waren geweest om de Russen aan het lijntje te houden en zo tijd te winnen voor de verdere militaire opbouw van Oekraïne.

President Poetin bleef echter koppig vastbesloten de vrede te bewaren. Eind 2021 stuurde hij voorstellen naar de VS voor een permanente oplossing van veiligheidskwesties in Europa. Alle pogingen om Oekraïne in het Amerikaanse imperium te integreren moesten worden opgegeven en in het bijzonder mocht het land nooit lid worden van de NAVO. Er zouden geen andere beperkingen aan Oekraïne worden opgelegd; het land zou vrij blijven om toelating tot de Europese Unie te zoeken. De regering-Biden negeerde het Russische voorstel eenvoudigweg.

Toen Rusland zag dat al zijn pogingen tot een vreedzame oplossing aldus waren gefrustreerd, begon het uiteindelijk zijn “Speciale Militaire Operatie”. Op 24 februari 2022 vielen Russische troepen Oekraïne binnen. De doelstellingen van deze operatie waren beperkt en Oekraïne was kennelijk al op 29 maart 2022 bereid de gematigde voorwaarden van Rusland te aanvaarden. Naar verluidt greep Boris Johnson echter in en haalde hij Zelensky over de oorlog voort te zetten, waarbij hij beloofde dat de NAVO hem volledig zou steunen. Sindsdien is de “speciale operatie” uitgegroeid tot een ware oorlog. Het aantal gedode Oekraïense soldaten bedraagt ongeveer 2,5 miljoen. In september 2022 annexeerde Rusland formeel de oblasten Donetsk, Loehansk, Zaporizja en Cherson (meer dan 100.000 vierkante kilometer, ongeveer 8 miljoen inwoners). Doordat miljoenen Oekraïners naar het Westen zijn gevlucht, is de bevolking van Oekraïne teruggelopen tot slechts 25 miljoen. Gedurende de hele oorlog gaf Rusland aan bereid te zijn tot vredesonderhandelingen, die echter voortdurend opnieuw werden gefrustreerd, ondanks Trumps herhaalde grootse beloften om de oorlog in korte tijd te beëindigen. In plaats daarvan blijft de oorlog Oekraïne leegbloeden; een land dat zo’n twee jaar geleden nog te redden leek, lijkt nu gedoemd tot totale wanhoop en armoede.

Uiteraard klinkt in het hele Westen verontwaardigd protest tegen de wreedheid van president Poetin. Iedereen die de NAVO-invasie van Joegoslavië, de NAVO-bombardementen op Servië, de Amerikaanse bombardementen op en invasies van Panama (1989), Afghanistan (2001), Irak (2003), Libië (2011) en al die talloze andere plaatsen had toegejuicht, degenen die de invasie en annexatie van de Sahara door Marokko in 1975 en van Noord-Cyprus door Turkije in 1980 tolereerden — allemaal schreeuwden zij vol afschuw over de “invasie van een soevereine staat” door Rusland. Poetin veranderde in het equivalent van de vermeende belichaming van het kwaad, namelijk Hitler: sommige krankzinnige fanatici noemden hem zelfs Putler!

Er valt inderdaad enige gelijkenis tussen Hitler en Poetin te ontdekken: beiden werden aanvankelijk als beheersbaar beschouwd en deden wat van hen werd verwacht; Poetin werd zelfs ooit door het World Economic Forum tot “Young Global Leader” gedoopt. Uiteindelijk gingen zij echter hun eigen weg om vastberaden het nationale belang van hun volkeren na te streven. Dat belang verdedigen en handhaven tegenover globalistische aspiraties naar een „wereldregering” is de ene zonde die de globalistische kliek niet zal vergeven.

[1] Zie: https://archive.org/details/whitebook_202609

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De kreten van de nederlaag: waarom Europa’s oorlogspaniek de angst voor de onvermijdelijke Russische overwinning verhult

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: