Donald nam onlangs bij de VN geen blad voor de mond. Wat de oorlog met Iran betreft, was het allemaal hel en verdoemenis.
Opnieuw, en misschien wel voor de vijftiende keer, beloofde hij een natie te “vernietigen” die oorspronkelijk meer dan 2.700 jaar geleden ontstond:
“Ik moet een grote beslissing nemen. Wordt er een akkoord gesloten met Iran waardoor ze kunnen herbouwen en een veel groter land kunnen creëren dan het ooit tevoren was — misschien wel een van de grootste in het Midden-Oosten, of zelfs ter wereld? Of vernietig ik de Islamitische Republiek, en doe ik dat snel, zonder ze ooit nog de kans te geven mensen en landen te doden en te vernietigen? Drijf ik ze de hel in, zonder enige kans om te overleven en zonder enige hoop op toekomstige grootsheid voor generaties?”
Maar dit is het punt. Onze luidruchtige schoolplein Bully Boy, die nog steeds het temperament van een 13-jarige heeft, kijkt blijkbaar niet naar de meters op zijn dashboard. Die laten immers overduidelijk zien dat de wapenvoorraden van het Amerikaanse leger en de alledaagse nationale brandstoftanks met dieselolie snel richting leeg gaan. Zeer snel, schrijft David Stockman.
Wat het eerste betreft, is het geen geheim dat He-Man Hegseth en Donald de voorraad cruciale onderscheppingsraketten en aanvalswapens van het Pentagon in een razend tempo hebben opgebrand. Op basis van openbare informatie geldt dan ook dat, als het verbruikstempo van de eerste zeven maanden van Donalds rampzalige oorlog tegen Iran op het huidige niveau doorgaat — laat staan escaleert tot de beloofde hel op aarde — Amerika’s volledige voorraad cruciale aanvals- en onderscheppingsraketten binnen enkele maanden uitgeput zal zijn.
Sinds Washington in de jaren negentig zijn Eeuwige Oorlogen in het Midden-Oosten begon, is bijvoorbeeld het favoriete aanvalswapen dat bedoeld is als vervanging voor grondtroepen, oppervlakteschepen die gevaar lopen en zelfs traditionele gevechtsvliegtuigen en gevechtshelikopters, de Tomahawk-kruisraket. Die wordt vaak afgevuurd vanuit onderzeeërs die zich diep in de oceaan verbergen, ver verwijderd van doelen op het slagveld en buiten het bereik van vijandelijke tegenmaatregelen.
Toch is 50% van de volledige Amerikaanse voorraad Tomahawk-raketten tijdens de eerste zeven maanden van de oorlog verbruikt, waardoor de hel vermoedelijk van heel dichtbij bij het Iraanse regime is gebracht. Het gemiddelde verbruik van 221 Tomahawk-raketten per maand is zelfs zo hoog geweest dat er bij dat tempo nog slechts voor zeven maanden Amerikaanse voorraad over is.
En dat is voordat Donald overgaat op de aangekondigde “vernietigingsmodus” — om nog maar te zwijgen over de voorraden die nodig zijn voor het Verre Oosten, Europa en andere strijdtonelen van Uncle Sams mislukte wereldrijk.
Het naderende dieptepunt van de wapenvoorraad valt inderdaad niet te ontkennen. Sinds de oorlog op 28 februari begon, heeft Washington klaarblijkelijk — volgens de bovenstaande tabel — een groot deel van de voorraden verbruikt die de Amerikaanse capaciteit voor langeafstandsaanvallen en raketverdediging zo geducht maken.
Openbare bronnen plaatsen de vooroorlogse Patriot-voorraad rond de 2.265 onderscheppingsraketten en de Tomahawk-voorraad rond de 3.100. Zeven maanden later bedragen de geschatte resterende voorraden ongeveer 765 Patriots en 1.550 Tomahawks, respectievelijk 66% en 50% minder. Bij het gemiddelde verbruik gedurende de oorlog tot nu toe resteert er dus nog slechts 3,6 maanden aan Patriots en de eerder genoemde 7,0 maanden aan Tomahawks voordat beide voorraden op nul staan.
THAAD en SM-3 gaan volgens dezelfde berekening iets langer mee — respectievelijk ongeveer 11 en 8 maanden — omdat het maandelijkse verbruik lager ligt, niet omdat de voorraden daadwerkelijk op een gezond niveau liggen. PrSM, Washingtons grondaanvalsraket tegen luchtverdediging, schepen en bases, is feitelijk al op.
Ook van JASSM, een stealth-luchtgelanceerde aanvalsraket tegen bunkers en vliegvelden, lijken aanzienlijk grotere voorraden over te zijn. Maar het tempo aan het begin van de oorlog (maart/april) van meer dan 1.000 raketten in 39 dagen is een waarschuwing, geen geruststelling. Dat wil zeggen: als Donald na de verkiezingen voluit in de aanval gaat, zoals hij de wereld nu heeft verteld dat hij van plan is, zou er werkelijk niets meer overblijven in de meeste van deze belangrijke raketcategorieën.
Kortom, hoewel er nog voldoende raketten zijn om deze oorlog in een beperkt tempo voort te zetten, zijn er bij lange na niet genoeg om hem voort te zetten zoals hij in de eerste maand werd gevoerd. De enige manier om de Iraanse natie militair te “vernietigen” zou feitelijk zijn om terug te keren naar het tempo van de eerste maanden en dat vervolgens nog eens te verdubbelen of verdrievoudigen.
Aan de andere kant is het resultaat van de eerste zeven maanden van oorlog/pauze/aanval/bestand/opnieuw aanvallen in zijn totaliteit niet raadselachtig. Schepen en vliegtuigen gebruikten Tomahawks en JASSM’s om luchtverdediging, raketfabrieken, marinedoelen en talrijke commandocentra aan te vallen. Patriots, THAAD, SM-3 en SM-6 werden in enorme aantallen afgevuurd om Iraanse ballistische raketten en drones weg te houden van Amerikaanse bases, Israëlische steden en infrastructuur in de Golf.
Het Congressional Budget Office schatte de contante kosten voor het ministerie van Defensie tot en met 1 augustus zelfs op ongeveer 38 miljard dollar, waarvan de vervanging van munitie de grootste afzonderlijke kostenpost vormde: 13,1 miljard dollar voor onderscheppingsraketten en 7,3 miljard dollar voor landaanvalskruisraketten.
De totale rekening, doorgetrokken tot medio september, bedraagt dus ongetwijfeld 50 miljard dollar en loopt verder op. Toch zijn de Iraanse militaire capaciteiten — die duidelijk zijn beschadigd — na al deze ingezette vuurkracht lang niet voldoende uitgeschakeld om het regime op de knieën te krijgen.
Halverwege het voorjaar gingen Amerikaanse inlichtingendiensten er zelfs nog steeds van uit dat Teheran ongeveer 70 procent van zijn vooroorlogse raketvoorraad en het grootste deel van zijn mobiele lanceerinstallaties bezat, en opnieuw toegang had gekregen tot een groot deel van zijn ondergrondse opslag- en lanceerlocaties.
Ook stroomt olie nog steeds door de Straat, zij het alleen onder zware Amerikaanse marine-escorte. Het regime kampt met een inflatie van honderden procenten, een marine die volgens de officiële Amerikaanse lezing is verpletterd, en een leiderschap dat is uitgedund door moordaanslagen in Israëlische stijl op vijandelijke leiders die als doelwit voor de dood waren aangewezen.
Toch vuurt de IRGC nog altijd. Bij een confrontatie boven Jordanië in september werden 60 tot 70 Patriots en meer dan een dozijn THAAD-raketten verbruikt tegen een Iraans salvo van ongeveer 20 ballistische raketten — precies het tegenovergestelde van een uitgeputte tegenstander.
Eenrichtingsdrones die tienduizenden dollars kosten, dwingen nog altijd tot het afvuren van Amerikaanse onderscheppingsraketten die miljoenen per stuk kosten. Die afschuwelijk ongunstige ruilverhouding is de reden waarom de Amerikaanse kolom met onderscheppingsraketten in iedere eerlijke tabel sneller daalt dan de Iraanse politieke wil.
Het diepere probleem is structureel. Precisievoorraden zijn gebouwd voor korte, intense campagnes tegen een verzameling doelen die op basis van “één keer en klaar” kan worden afgehandeld. Maar Iran is een groot land met verspreide lanceerinstallaties, een grote voorraad korte- en middellangeafstandsraketten, een ongelooflijk veerkrachtig productieapparaat voor raketten en drones dat diep in versterkte bergcomplexen is ondergebracht, een bevolking die al jaren sancties heeft doorstaan en een overwinningstheorie waarvoor geen luchtoverwicht nodig is.
Je kunt een derde van de Tomahawk-voorraad en de helft tot twee derde van de gezamenlijke voorraad onderscheppingsraketten opgebruiken en het nog steeds niet voor elkaar krijgen.
- een bezettingsmacht die het platteland onder controle heeft;
- een regering in de wacht die Teheran in handen kan houden;
- een waterdichte blokkade die Iran hermetisch van de buitenwereld afsluit.
Dat wil zeggen: de offensieve golf van februari-april liet zien wat de hoogwaardige wapens in 39 dagen kunnen doen. Maar die was niet beslissend. Het leverde niets op wat ook maar in de verste verte leek op capitulatie in Teheran — terwijl Bibi’s moord op de ayatollah op de eerste dag een uitbarsting van nationaal patriottisme veroorzaakte die precies het tegenovergestelde effect had.
Evenzo laten de recente maanden na het staakt-het-vuren zien dat Iran nog steeds in staat is zijn unieke vormen van gevechtscapaciteit te herstellen. Meer Tomahawks in maand acht en maand negen zouden dus meer gebouwen treffen. Op basis van het bewijs tot nu toe zouden ze het systeem dat blijft vuren niet doen instorten.
Als de resterende Patriots nog een kwartaal lang worden gebruikt volgens het gemiddelde van de eerste zeven maanden, of de resterende Tomahawks nog twee kwartalen, zou dat daarom hoogstwaarschijnlijk slechts een voortzetting van de huidige militaire patstelling opleveren, met een groter restrisico.
Uiteindelijk is overgave een politieke daad. Niets in het openbare dossier van deze oorlog suggereert dat de drempel van de Islamitische Republiek voor zo’n daad slechts enkele honderden extra kruisraketten verwijderd is. Donalds eigen formulering bij de Verenigde Naties over vernietiging — deze keer echt — was feitelijk een erkenning dat zeven maanden gebruik van de duurste munitie uit het Amerikaanse arsenaal de zaak niet hebben afgedaan.
Het leegschieten van wat er nog over is van diezelfde wapenvoorraden is dus geen nieuwe theorie over de oorlog. Het is de bestaande geïmproviseerde theorie van het Witte Huis, maar dan met een veel legere voorraad.
Zoals het toeval wil, liggen de uiteindelijke kosten van Donalds voorgestelde keuze tussen een akkoord of vernietiging na de verkiezingen natuurlijk buiten Iran. Dat komt doordat Patriot en THAAD geen wapens zijn die uitsluitend voor Iran bestemd zijn.
Ze vormen de bovenste laag van de Amerikaanse en geallieerde verdediging tegen ballistische raketten in de Stille Oceaan, op het Koreaanse schiereiland, in Europa en rond de verdedigingsarchitectuur van het Amerikaanse thuisland, die vóór februari al dun was. De waarschuwing van CSIS na de vermindering van de voorraden in juli was niet dat CENTCOM morgen zonder wapens zou komen te zitten. Het punt was dat kleinere voorraden riskantere onderscheppingsdoctrines noodzakelijk maken en veel minder overlaten voor iedere noodsituatie die zich op een tweede strijdtoneel zou kunnen voordoen.
In deze context blijkt uit een recente analyse van het CBO van de “herbouwklok” voor deze voorraden onderscheppingsraketten dat daarvoor minstens vijf jaar nodig is, zelfs als de productie aanzienlijk wordt opgevoerd. THAAD-leveringen lagen al vast tot in 2027. De Tomahawk-productie bedroeg in recente vredesjaren ongeveer 90 tot 200 exemplaren per jaar, tegenover een oorlogstempo van meer dan 200 per maand. Raytheon en Lockheed kunnen natuurlijk opdracht krijgen de productie op te voeren. Maar metaal verschijnt niet in een verticale lanceercel dankzij een persbericht.
Een mogelijk conflict met China staat al tien jaar centraal in de planning voor deze wapens. Oorlogssimulaties in de Stille Oceaan verbruiken binnen enkele dagen, niet kwartalen, enorme hoeveelheden Tomahawks, JASSM’s, SM-6’s en Patriots. Noord-Korea vormt een raketprobleem dat een beroep doet op dezelfde THAAD- en Patriot-voorraden.
De geplande wederopbouw van de Europese luchtverdediging na Oekraïne leunde al zwaar op de Patriot-productielijn. Evenzo is iedere onderscheppingsraket die boven de Golf op een Shahed of een middellangeafstandsraket wordt afgevuurd, een onderscheppingsraket die niet op Guam, in Polen of in een batterij op het Amerikaanse vasteland aanwezig is.
De Verenigde Staten kunnen nog steeds vliegen, varen en goedkopere munitie afwerpen. Wat ze niet kunnen doen zodra de gespecialiseerde voorraden op zijn, is de combinatie van conventionele langeafstandsaanvallen en hoogwaardige raketverdediging opnieuw creëren die tegenstanders geacht wordt in hun schoenen te doen beven.
Er is ook een beperkter operationeel punt. De wereldwijde voorraad is niet hetzelfde als het aantal bruikbare raketten ter plaatse. Schepen kunnen Tomahawks nog niet op zee herladen. Een strijdtoneel kan “Winchester gaan” — het laatste wapen in het magazijn gebruiken — terwijl er in de Verenigde Staten nog kisten op laadkades staan.
Zo kan een nationaal gemiddelde van 221 Tomahawks per maand gedurende zeven maanden samengaan met lokale tekorten na de eerste maand. Het spreiden van de resterende 1.550 raketten over nog eens twee kwartalen van “gemiddeld” gebruik veronderstelt dat de marine hetzelfde strijdtoneel in hetzelfde tempo blijft bevoorraden.
Maar zodra een carrier strike group voor de eerste keer zijn positie moet verlaten om opnieuw te bewapenen, wordt het gemiddelde fictie en wordt de kwetsbaarheid onmiddellijk zichtbaar. Met andere woorden: de eerste duizend Tomahawks en de eerste ruim duizend Patriots kochten onderdrukking, verdediging van bases en een demonstratie. De volgende vijfhonderd van elk kopen in deze fase van de oorlog meer van hetzelfde tegen een tegenstander die al heeft laten zien dat hij die bestraffing kan verdragen en een raketmacht in het veld kan houden.
Kortom, de grondig uitgeputte raketvoorraden in de bovenstaande tabel kunnen geen overgavedocument van Teheran kopen. Het Iraanse regime heeft dat ruimschoots bewezen.
Het enige wat ze feitelijk kunnen kopen, is een zwakkere Amerikaanse positie tegenover iedere andere raketmacht die een productieschema kan lezen. Het rationele gebruik van de kolom “resterende maanden” is daarom behoud van de voorraden en een politieke uitweg uit een volkomen onnodige en zinloze oorlog, niet een sprint naar een lege rakettank onder Donalds juveniele oorlogskreet van “vernietiging”.
Bovendien zou een lege rakettank slechts de helft van het probleem zijn. Feit is dat de voorraden middeldistillaten zo ver en zo snel zijn gedaald dat waarschijnlijk alleen een onmiddellijk einde aan de oorlog en een volledige heropening van de Straat van Hormuz een nog grotere ramp kunnen voorkomen.
De levensader van de Amerikaanse economie is tegenwoordig namelijk dieselbrandstof, omdat iedere landbouwtractor, werktruck en vrachtwagen in de Amerikaanse economie daarop rijdt. En zoals de onderstaande grafiek laat zien, zijn we wat betreft het aantal dagen voorraad bij het huidige dagelijkse verbruik al gedaald tot het tiende percentiel.
Kortom, de Amerikaanse sector voor middeldistillaten balanceert nu op het randje. De meest recente wekelijkse cijfers van de EIA, voor de week die eindigde op 11 september 2026, zetten de commerciële distillaatvoorraden op 107,9 miljoen vaten (mb).
Het vierwekelijkse gemiddelde van de geleverde producten bedroeg 3,60 miljoen vaten per dag, wat neerkomt op slechts 29,9 dagen voorraad. Dat is geen overschot. Het is een tank aan het einde van de zomer die alleen vol lijkt als je negeert hoe snel de brandstof eruit stroomt.
Bovendien is het grootste deel van die 107,9 mb sowieso geen overtollig product. De vulling van pijpleidingen bedraagt ongeveer 25 mb, de werkvoorraden van raffinaderijen nog eens 22-26 mb en de bodemvoorraden in terminals en minimale operationele voorraad nog eens 30-40 mb. Noem de niet-beschikbare voorraad 80-90 mb.
Wat je daadwerkelijk kunt opnemen zonder de leidingen leeg te trekken, is dus slechts een dun laagje daarbovenop. Als we het omslagpunt van 2022 van 25,9 dagen gebruiken, oftewel ongeveer 93 mb bij het huidige verbruikstempo, bedraagt het bruikbare overschot nauwelijks 15 miljoen vaten.
Dat is vier dagen vraag, wat in geen enkel opzicht een strategische reserve is. Een hapering op de wereldmarkt zou die voorraad in een oogwenk wegvagen.
Eén storing aan de Golfkust, een plotselinge exportvraag vanuit Europa of Latijns-Amerika, of een koude winterweek waarin het verbruik van stookolie en diesel tegelijk stijgt, zou de bruikbare 15 mb binnen enkele dagen of uren opslokken.
Dan zou je niet langer discussiëren over het aantal dagen voorraad. Je zou terug zijn in de situatie van 2022, toen de prijzen onder de hulpeloze Joe Biden de hoogte in schoten. Dat wil zeggen: bij 93 mb en 26 dagen zou de prijs voor de rantsoenering zorgen en het aanzicht zou niet fraai zijn.
Voor alle duidelijkheid: hier is de raffinagemarge voor Amerikaanse middeldistillaten. Het huidige niveau van 107 dollar per vat valt historisch gezien al buiten iedere schaal. Het bedraagt meer dan 4 KEER het gemiddelde van 25 dollar per vat sinds 2009 en 2,6 KEER de grens van 41 dollar per vat voor de hoogste 10% van de maandelijkse gemiddelden over de afgelopen 17 jaar.
Zoals de man zei: laat dat maar eens tot je doordringen!
De raffinagemarge komt boven op de benchmarkprijzen voor ruwe olie, zoals WTI of Brent. Maar wat voor de economie als geheel werkelijk telt, is niet de prijs van de ruwe olie die de raffinaderijen ingaat, maar de productprijs na toevoeging van de raffinagemarge — die het werkelijke niveau van schaarste of overschot op de productmarkten meet — wanneer het product de raffinaderij verlaat.
In werkelijkheid is dit de echte meter voor de middeldistillaat- of dieseltanks in de binnenlandse Amerikaanse economie. De wijzer ligt feitelijk tegen de bodem aan en dreigt erdoorheen te breken.
Zoals het toeval wil, bestaat er geen precedent voor de huidige ontwrichting van de markt voor aardolieproducten. Als we vijftig jaar teruggaan, zijn er slechts twee andere korte perioden geweest die ook maar enigszins in de buurt kwamen van het geringe aantal dagen voorraad dat hierboven wordt weergegeven.
Dus ja, POTUS, rek de oorlog tot de verkiezingsdag en probeer kort daarna de vernietigingsstrategie. Maar de militaire aanval zal niet werken en meneer Markt zal vervolgens genadeloos de achterblijvers verslinden.
Per gallon zou diesel naar 10 of zelfs 20 dollar per vat kunnen gaan, waardoor de Amerikaanse economie kopje-onder gaat zoals misschien NOOIT EERDER.
En ook op de wereldmarkt zou er geen verlichting zijn. De voorraden middeldistillaten schrapen wereldwijd eveneens over de bodem van het vat.
De critici zeggen natuurlijk dat de bombastische dwaas die vandaag bij de VN verscheen totaal niet met cijfers kan omgaan, en terecht. Want wie bij zijn volle verstand zou met twee lege tanks “volle kracht vooruit” roepen!
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Wat een geld voor dat wapentuig, wat een waanzin, wat een hoogmoedig arrogantie van de zxx hoerige poppetjes.
Onvoorstelbaar inderdaad…ergens moet er toch een Stop-Knop bestaan…of…een Belgische minister die het geld Verbrand..en nu zit vandenbroucke toch alwéér jarenlang in de Belgische regering..Beschaamd om Belg te zíjn..🎃 ik toch, én al zéér lang…😤
“Iran-oorlog update: Trumpety rijdt op een lege tank”
Het is gewoon de bedoeling van Trump om Amerika zover militair te brengen dat in de toekomst Amerika géén proxy-oorlogen voor de meest gehate en gejatte staat Israël uit hoeven tr voeren voor Israël en Israël internationaal te isoleren, herinner Make Amerika Great Again, als iets grondig mis en verkeerd is aan een staat dan zal deze eerst gebroken moeten worden voordat het vernieuwd kan worden.
If you can’t beat them join them, be the enemy within.