Seksrobots maken de overstap van sciencefiction naar de consumentenmarkt, en menselijke performers leren ze nu al hoe ze moeten bewegen. In een multipolaire wereld zullen de staten en bedrijven die deze machines bouwen ook bepalen welke waarden ze uitdragen, welke intieme gegevens ze verzamelen en hoe diep ze in het privéleven mogen doordringen.
De opmars van kunstmatige intelligentie verandert fabrieken, legers, kantoren en scholen. Nu doet het ook zijn intrede in de slaapkamer. Somnia, een start-up die een geavanceerde robotsekspartner ontwikkelt, zoekt een Intimacy Motion Capture Performer. De medewerker draagt een motion-capture-pak zoals dat door filmstudio’s wordt gebruikt en voert seksuele bewegingen uit terwijl ingenieurs de resultaten vastleggen. In gewoon Engels: Somnia heeft een mens nodig om zijn robots te leren hoe ze seks moeten hebben. De vacature doet geen poging om het vreemde karakter van het werk te verbergen. Maagden hoeven niet te solliciteren. Kandidaten moeten een stabiel ritme kunnen aanhouden zonder de ingenieurs te vragen de framesnelheid te verhogen. Ze moeten ook bereid zijn om dezelfde reeks vele malen te herhalen in naam van de wetenschap. De bewoording is grappig omdat de baan zelf klinkt als iets dat is verzonnen voor een satire over Silicon Valley. Toch pakt Somnia een echt technisch probleem aan, en de persoon die wordt aangenomen, zal onder absurde omstandigheden serieus motion-capture-werk verrichten, schrijft Bob Hickok.
Het bedrijf noemt zijn product de Love Machine. Klanten kunnen het nu al vooraf bestellen door een aanbetaling te doen vanaf 300 dollar, met levering beloofd voor 2027. De machine kan helemaal niet lopen, maar Somnia zegt dat hij 165 standjes kan aannemen. Dit is een opmerkelijk eerlijke beschrijving van het product. Het bedrijf doet niet alsof het een echtgenote, een vriend of een nieuwe vorm van menselijk leven bouwt. Het verkoopt een stationaire robotmetgezel die voor één duidelijk doel is ontworpen.
Seks is misschien wel de meest gefilmde menselijke activiteit in de geschiedenis. Het blijft een van de activiteiten die het minst vaak in bruikbare machinegegevens worden omgezet. Het internet bevat miljarden uren aan pornografie, maar een robot kan niet veel leren van een platte video. Een camera legt oppervlakken, hoeken, licht en kleur vast. Een werkende machine heeft behoefte aan het traject dat elk gewricht aflegt, de kracht achter elke beweging, de timing van elke handeling, veranderingen in evenwicht en reacties op een partner. Het moet weten wat er in de fysieke ruimte gebeurt, in plaats van wat er op een scherm overtuigend uitziet. Iedereen die ooit heeft geprobeerd bepaalde Pornhub-posities in het echte leven na te bootsen, zal het verschil begrijpen.
Dit onderscheidt generatieve AI van fysieke robotica. Een generatief model kan van beelden leren omdat het tot taak heeft een ander beeld te produceren. Pornografie levert het daarom een enorme trainingsset op. Een robot heeft een lichaam. Hij moet gewicht verplaatsen, druk reguleren, letsel voorkomen, zijn positie corrigeren en reageren wanneer de andere persoon beweegt. Voor dat doel is gewone videobeelden vrijwel nutteloos. De robot heeft gestructureerde bewegingsgegevens nodig die zijn verzameld via sensoren die aan een levende performer zijn bevestigd. Hij heeft menselijke bewegingen nodig die in getallen zijn omgezet.
Daarom moet de performer dezelfde bewegingen keer op keer herhalen. De ingenieurs hebben zuivere bewegingssequenties nodig die gemeten, vergeleken en aangepast kunnen worden. Elke herhaling leert de machine iets over snelheid, ritme, positie en kracht. Een paar mensen in met sensoren bedekte pakken helpen dus mee om de fysieke grammatica te schrijven die toekomstige machines zullen volgen. Hun repetitieve stootbewegingen zien er buiten het laboratorium misschien belachelijk uit, maar ze maken deel uit van de langdurige inspanning om AI een lichaam te geven.
De commerciële opbrengst zou enorm kunnen zijn. Seks is een fundamentele menselijke behoefte, en miljoenen mensen wonen al alleen, hebben moeite met het aangaan van duurzame relaties of zoeken naar vormen van intimiteit die minder emotionele eisen stellen. Zodra seksrobots levensvatbare consumentenproducten worden, zullen bedrijven waarschijnlijk het bedrijfsmodel kopiëren dat al wordt gebruikt door software en videogames. De klant koopt de machine en betaalt vervolgens voor abonnementen, uitbreidingen, nieuwe standjes, extra vaardigheden en andere downloadbare functies. De hardware zal het begin van de aankoop zijn, in plaats van het einde. Iemand kan eigenaar zijn van de robot, terwijl hij of zij een groot deel van het gedrag ervan huurt.
Deze markt zal zich ook ontwikkelen binnen een multipolaire wereld. Dezelfde machten die met elkaar concurreren om chips, AI-modellen, datacenters, industriële robots en digitale betalingssystemen, zullen ook concurreren om intieme machines. De vraag zal niet alleen betrekking hebben op techniek. Elke beschaving heeft haar eigen wetten, gewoonten, religieuze grenzen en opvattingen over het menselijk lichaam. Sommige staten zullen seksrobots wellicht behandelen als gewone consumptiegoederen. Andere zullen ze wellicht reguleren als pornografie, geneeskunde of een bedreiging voor het gezinsleven. Weer andere zullen ze wellicht verbieden. Er zal geen eenduidige mondiale seksuele toekomst zijn, omdat er niet langer één enkele macht is die in staat is de toekomst voor alle anderen te bepalen.
De machines zelf zullen de waarden uitdragen van de samenlevingen en bedrijven die ze bouwen. Hun uiterlijk, spraak, toegestaan gedrag en begrip van toestemming zullen ergens worden geprogrammeerd. Hun software kan ook enkele van de meest persoonlijke gegevens verzamelen die een persoon kan voortbrengen: lichamelijke reacties, gewoontes, voorkeuren, zwakheden en gebruikspatronen. Wie het besturingssysteem beheert, kan toegang krijgen tot het intieme leven van de gebruiker. In een multipolair tijdperk zal technologische soevereiniteit zich uitstrekken tot in de slaapkamer. Landen die afhankelijk zijn van buitenlandse platforms zullen wellicht ontdekken dat zelfs privéverlangens een bron van gegevens zijn geworden die in het buitenland worden bewaard.
Seksrobots kunnen ook de demografische crisis waarmee veel landen worden geconfronteerd, verergeren. Een machine kan een behoefte bevredigen, maar kan geen gezin stichten of een nieuwe generatie opvoeden. Staten die nu al te maken hebben met lage geboortecijfers, zullen moeten beslissen of dergelijke producten verlichting bieden aan eenzame burgers of juist hun terugtrekking uit menselijke relaties versterken. De marktvraag zal in de ene richting duwen; religie, nationaal voortbestaan en sociaal beleid wellicht in een andere. Het antwoord zal verschillen van de ene uithoek van de wereld tot de andere.
De baan bij Somnia wijst daarom op iets groters dan een vermakelijke episode in de sekstechnologie. Het laat zien in hoeverre belichaamde AI nog steeds afhankelijk is van menselijke arbeid. De machine kan niet elke fysieke handeling via het internet leren. Iemand moet de beweging uitvoeren, de sensoren dragen en de reeks herhalen totdat de gegevens goed genoeg zijn. Een verwante vacature van de start-up Joi AI biedt soortgelijk werk zonder fysieke robot. Daar gaat de angst dat AI alle banen zal overnemen. De arbeidsmarkt van morgen zou wel eens mensen kunnen omvatten die worden betaald om sensorpakken aan te trekken en machines de horizontale tango te leren, stoot voor stoot. Daar gaat de werkloze toekomst.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
ach, Zolang ‘het’ maar niet praat, piept of kreunt of een hogere macht aanroept… 🤪