De Amerikaanse marine verkeert in een crisis en het kan Pete Hegseth niets schelen

Militaire families en leden van het Congres luiden de alarmklok over een steeds ernstiger wordende crisis op het gebied van geestelijke gezondheid aan boord van de USS Abraham Lincoln, nu de 5.000 matrozen en mariniers een recordbrekende inzet op zee doorstaan in verband met de oorlog met Iran.

Twee toonaangevende gespecialiseerde militaire kranten, de Navy Times en Stars and Stripes, melden dat er meerdere pogingen zijn geweest van matrozen om overboord te springen, nu de slechte omstandigheden en de mentale druk op de Lincoln het breekpunt bereiken. De bemanning is nu negen maanden op zee en heeft 250 dagen achter elkaar geen land gezien – een record voor een vliegdekschip in de moderne tijd.

En eindelijk de waarheid. Dit doet de ronde. Als er 5.000 mensen op de Lincoln zitten en het schip al 38 weken geen land meer heeft gezien… dan verhongeren ze, krijgen ze geen pakketjes, wordt de koffie gerantsoeneerd en wachten ze erop om te sterven door een verdomde Iraanse hypersonische raket. Ze zeggen dat het om 6 pogingen gaat. Bijna een jaar op zee zonder land, enzovoort. Het werkelijke aantal pogingen is waarschijnlijk vijf- of tienmaal zo hoog.

Er zijn meer zelfmoordpogingen tijdens een NORMALE vliegdekschipoperatie. Dat is gewoon normaal, een statistisch gegeven. En dat is NOG VOORDAT je de dood in wordt gestuurd voor een puur politieke missie van iemand die militairen openlijk haat en denkt dat ze watjes zijn omdat ze gewond raken of sterven.

Zes pogingen klinkt als veel, maar dat aantal is VEEL, VEEL te klein. Als officier heb ik, net als zij, een aantal onderzoeken volgens Army Regulation 15-6 moeten uitvoeren naar soldaten die zelfmoord pleegden. Alle officieren hebben dat gedaan, het hoort erbij. Zelfmoord is ook een zeer reëel en stabiel cijfer. En dat terwijl je nog in dienst bent. Ze hebben geen idee wat hen te wachten staat op de eerste avond dat ze thuiskomen (of waar dan ook) en ze hebben tijd om er alleen over na te denken, ALLEEN ZONDER IETS OM JE AF TE LEIDEN BEHALVE JE ENIGE VRIENDEN JIM EN JACK (d.w.z. Jim Beam en Jack Daniels whisky). Wist je dat ze op alle marineschepen rondlopende patrouilles uitvoeren die “fire-guard“ worden genoemd? Die term wordt inmiddels in alle krijgsmachtonderdelen gebruikt. Het betekent een rooster waarbij om beurten de omgeving wordt gecontroleerd om ervoor te zorgen dat er geen… “branden” zijn. Fout… de wacht is bedoeld om te voorkomen dat mensen ter plekke zelfmoord proberen te plegen. “Fire guard” komt vandaag de dag nog steeds voor, tijdens de basistraining van het leger, als je het veld in gaat, tijdens oefeningen of uitzendingen enzovoort. Het heeft niets met brand te maken. Zelfmoord maakt deel uit van het dagelijks leven in het leger.

Hier is nog een voorbeeld: bij de grote eenheden, zoals de 82nd Airborne en de 101st Airborne… als de eenheid 82 of 101 dagen zonder een DUI [“Driving Under the Influence”: rijden onder invloed van alcohol en/of drugs, een maatregel om alcohol-/drugsgerelateerde verkeersovertredingen onder militairen terug te dringen, redactie] doorkomt, krijgt iedereen een weekend van vier dagen. Nou, ze haalden nooit meer dan drie weken zonder een DUI, en dat gebeurde regelmatig. Dus moesten ze de noemer verhogen naar… zelfmoorden. Iedereen krijgt een lang weekend als we 82 dagen zonder zelfmoord halen in ONZE EIGEN EENHEID. Raad eens hoeveel vrije dagen er waren? Geen enkele. Ze moesten de noemer weer veranderen… eerlijk waar. Ik denk dat de nieuwe noemer eigenlijk drugs was. Misschien hebben we wel 82 dagen gehaald zonder dat iemand BETRAPT EN AANGEKLAAGD werd voor drugsgebruik in de barakken of wat dan ook. Maar we konden geen 82 dagen halen zonder een DUI of een zelfmoord.

Ik nam deel aan de eerste invasie van Irak op 26 maart 2003. Ik ben net 44 geworden en heb ruim een jaar geleden de actieve dienst verlaten. 44-20=24.

44 jaar minus 20 is gelijk aan 24 jaar PTSS (van het daadwerkelijk doden van mensen… het was in die tijd net het Wilde Westen), echtscheidingen, een paar halfslachtige zelfmoordpogingen, en vooral surfen op grote golven in Hawaï, waar je niet echt verwacht dat je nog terugkomt. Toegegeven, ik was een soldaat in dienst tijdens de invasie van Irak, maar daarna ging ik naar West Point en begon ik DAARNA een succesvolle carrière als officier, inclusief meer gevechtsinzetten.

Zoals ik al eerder heb gezegd, ben ik de klassenvoorzitter van mijn West Point-lichting en dat ben ik al 20 jaar of zo, en dus beschik ik over de cijfers van het aantal doden vanaf dag 1 van West Point tot nu. Zelfmoord plegen op West Point komt heel regelmatig voor. De favoriete methode – aangezien iedereen in vrij goede conditie is en veel hardloopt – is een sprint naar de Bear Mountain Bridge en dan springen. Ik denk dat er minstens vijf zelfmoord hebben gepleegd toen ik daar was. En bedenk wel dat ze in de meeste gevallen gewoon hadden kunnen stoppen en naar huis kunnen gaan. Daarnaast hebben we er een aantal verloren in gevechtssituaties, met name tussen 2009 en 2012, toen de situatie na de troepenversterking weer escaleerde, enzovoort. Maar we hebben er als officieren veel meer verloren door zelfmoord. Met gezinnen.

Weet je wat een van de ‘leukere’ beslissingen is die ik als klassenvoorzitter mag nemen? Waar hun namen komen te staan en hoe ze op de klassenlijst worden geplaatst. We hebben drie categorieën van overleden klasgenoten: gesneuveld in de strijd, zelfmoord of niet-gevechtsgerelateerde verwondingen (helikoptercrash tijdens training, enz.).

Ik moet luisteren naar en omgaan met de families van al mijn overleden klasgenoten die ruzie maken over de vraag of hun naam op de lijst van ‘gesneuvelden in de strijd’ moet staan, ook al heeft de meerderheid zelfmoord gepleegd terwijl ze in gevechtsdienst waren, kort na thuiskomst uit de strijd of vele jaren later. Je kunt je voorstellen hoe emotioneel die gesprekken zijn.

Slechts zes zelfmoordpogingen op 5.000 mensen op een vliegdekschip dat een kruitvat is van woede, frustratie en wachten op de dood? Vermenigvuldig dat met vijf, minimaal. Uiteindelijk komt het erop neer dat ze hun directe leidinggevenden gewoon vertellen: als je matroos of soldaat zelfmoord pleegt, is het JOUW verantwoordelijkheid.

Ik geloof dat ik je al heb verteld dat ik me zorgen maak over de geestelijke gezondheid van deze matrozen en mariniers aan boord van de marineschepen die in oorlog zijn. Waarom? Omdat ze alle aalmoezeniers van het schip van mijn zoon, de USS TRIPOLI, hebben verwijderd. Ze hebben ze in Diego Garcia van boord gezet, vlak voor het laatste deel van hun reis naar het CENTCOM-gebied. Dit maakt me woedend. Ik heb zoveel politici gebeld en alarm geslagen over hun verwijdering. Ik vroeg hoeveel andere aalmoezeniers er op andere schepen waren verwijderd??? Opnieuw wilde niemand me terugbellen of me deze antwoorden per e-mail sturen. En nu zitten we hier met matrozen die in oorlogstijd zelfmoord proberen te plegen. Goede GOD, Hegseth MOET WORDEN ONTSLAGEN! Ik garandeer je dat veel militaire families niet weten dat de aalmoezeniers van hun geliefden zijn verwijderd voordat ze ten strijde trokken. Het is van cruciaal belang om een aalmoezenier te hebben tijdens een oorlog!!! Ze zien zoveel gruwelijke dingen (slachtoffers, kinderen en vrienden die worden opgeblazen) die voor geen enkel mens te verwerken zijn. Dit maakt me woedend!!! Wie kan er in godsnaam zorgen dat dit bericht op alle nieuwszenders wordt uitgezonden? Hegseth had GEEN RECHT om die aalmoezeniers te verwijderen. Politici moeten zijn ontslag eisen en onmiddellijk weer aalmoezeniers op elk marineschip plaatsen, vooral in oorlogstijd.