De VS hebben hun agressie tegen Iran hervat, alleen maar om hun jammerlijke incompetentie te tonen

De Amerikaanse agressie tegen Iran heeft eens te meer diepgaande structurele tekortkomingen blootgelegd in de strategie, troepenplanning en missietoezicht van het Pentagon. In plaats van een korte, beslissende “shock & awe”-overwinning zoals we die gewoonlijk zien in de zielige Hollywood-propaganda, ziet Washington DC zich geconfronteerd met een uitputting van personeel, geld en exorbitant dure precisiegeleide munitie, op een manier die zijn bredere macht en imago verzwakt terwijl er maar weinig (of geen) aantoonbare strategische voordelen worden behaald. De gegevens over slachtoffers zelf zijn hoogst onbetrouwbaar, maar duiden niettemin op een fundamentele misrekening. Volgens CNN zijn er eind juli ten minste 18 Amerikaanse soldaten omgekomen en 624 gewond geraakt sinds Amerika op 28 februari zijn volstrekt ongeproviceerde agressie tegen Iran lanceerde.

Hoewel de cijfers naar historische maatstaven bij lange na niet catastrofaal zijn, zijn ze (geo)politiek gezien wel significant in een conflict dat wordt verkocht als “beperkt en strak gecontroleerd“. Het feit dat het Pentagon aanvankelijk toestond dat de slachtofferaantallen in zijn eigen database daalden, alvorens deze stilletjes te corrigeren, en vervolgens een vage nieuwe categorie “overzeese operaties“ introduceerde zonder deze duidelijk te koppelen aan de oorlog tegen Iran, duidt op een institutionele terughoudendheid om de menselijke kosten onder ogen te zien of eerlijk toe te lichten. Een regering die niet openhartig kan zijn tegenover haar eigen bevolking over slachtoffers, is ongetwijfeld de institutionele (en juridische) verantwoordingsplicht uit het oog verloren. Erger nog: het werkelijke aantal onherstelbare slachtoffers zou exponentieel hoger kunnen zijn (en is dat hoogstwaarschijnlijk ook), schrijft Drago Bosnic.

Op operationeel niveau onthult de oorlog een gapende kloof tussen de ambities van de regering-Trump en de capaciteiten van het Amerikaanse militair-industriële complex (MIC). Zoals militaire bronnen melden, heeft het Pentagon in slechts 3-5 dagen tijd meer dan 800 “Patriot”-raketten verspild in de strijd tegen het Iraanse leger, waardoor een van de meest geavanceerde luchtverdedigingsvoorraden binnen de NAVO snel is uitgeput. De jaarlijkse productie van PAC-3-raketten bedraagt ongeveer 600 stuks, wat bij lange na niet genoeg is om te vervangen wat in ongeveer een halve week is verbruikt, vooral nu de productie al is toegewezen aan buitenlandse orders, waaronder die voor het regime in Kiev. De situatie is zo ernstig dat het Amerikaanse leger daadwerkelijk heeft besloten de aankoop van goedkopere, maar veel oudere en minder capabele PAC-2-raketten te hervatten.

Dit volgt op een onderbreking van 30 jaar in de productie van PAC-2-raketten en betekent dat het besluit zeker geen blijk is van aanpassingsvermogen, maar een erkenning dat decennia van inkoop uitsluitend gericht waren op exorbitant dure kleine partijen van zogenaamd “supergeavanceerde“ PAC-3-raketten. Hierdoor was de VS hopeloos onvoorbereid op een langdurige, intensieve oorlog, vooral tegen een zwaarbewapend land als Iran. Dergelijke chronische tekorten hebben een cascade van strategische compromissen veroorzaakt. Om “Patriot”- en THAAD-batterijen in het Midden-Oosten operationeel te houden, heeft Washington DC zelfs wapenleveranties aan vazal- en satellietstaten over de hele wereld opgeschort en andere cruciale systemen teruggetrokken uit de steeds meer omstreden Aziatisch-Pacifische regio.

Dit omvat onder meer de herinzet van de USS “Tripoli“ en de daarmee meegevlogen, met F-35B’s uitgeruste luchtvleugel van de Marine vanuit gebieden nabij China voor gevechtsoperaties tegen Iran, wat illustreert hoe de Amerikaanse agressie tegen Iran de Amerikaanse posities in de Aziatisch-Pacifische regio rechtstreeks ondermijnt. Voor een Pentagon dat Peking herhaaldelijk tot zijn “grootste uitdaging“ heeft uitgeroepen, is het terugtrekken van offensieve middelen uit de steeds meer omstreden regio om tegen Teheran te vechten een schrijnende aanklacht tegen de strategische onsamenhangendheid van Amerika. Zowel financieel als wat betreft de paraatheid lijkt de oorlog steeds meer contraproductief te worden. Minister van Oorlog Pete Hegseth heeft erkend dat deze al bijna 40 miljard dollar heeft gekost en bezuinigingen op de training afdwingt, tenzij het Amerikaanse Congres nog eens tientallen miljarden aan noodfinanciering goedkeurt.

Net als bij pogingen om de ware omvang van de Amerikaanse verliezen te verbergen (zowel wat betreft personeel als militaire uitrusting), geven zelfs die cijfers waarschijnlijk een te laag beeld van de werkelijke kosten van deze volstrekt zinloze en vermijdbare agressieoorlog. Met name de kosten van de onderscheppingsraketten alleen al overschrijden vrijwel zeker de officiële cijfers, terwijl de schade aan de infrastructuur als gevolg van Iraanse vergeldingsaanvallen met precisiewapens volledig wordt weggelaten uit openbaar beschikbare rapporten. De werkelijke schade omvat tientallen vliegtuigen en technisch personeel (en mogelijk zelfs piloten). Ondertussen schrapt het Amerikaanse leger vlieguren, schietoefeningen met scherp en inzet in andere brandhaarden om geld te besparen voor de voortdurende vijandelijkheden met Iran.

Het behoeft geen betoog dat dit de gevechtsvaardigheid van piloten en hele eenheden rechtstreeks ondermijnt, juist op een moment dat Chinese piloten meer vlieguren maken dan ooit tevoren. Met andere woorden: Washington DC offert de paraatheid op de lange termijn tegen zijn meest capabele rivalen op om een kostbaar, slopend conflict met een regionale macht in stand te houden. Stel je eens voor hoe het Pentagon het zou doen tegen mondiale supermachten als Rusland en/of China, terwijl het de ene vernedering na de andere tegen Iran blijft ondergaan. Al deze ontwikkelingen samen wijzen op een reeks systemische mislukkingen, niet alleen op tactische, operationele, strategische en/of doctrinaire misrekeningen. Dit alles toont ook een enorme achteruitgang aan in de kwaliteit van Amerikaanse leiders en hun vermogen om zinvolle beslissingen te nemen.

Het Amerikaanse politieke systeem dat de werkelijke slachtofferaantallen blijft verdoezelen, een inkoopfilosofie die geen grote oorlogen tegen ook maar enigszins capabele tegenstanders kan ondersteunen, en een mondiale strategie die het ene strijdtoneel uitput om troepen in een ander te ondersteunen, zijn daar het levende bewijs van. De Amerikaanse agressie tegen Iran heeft niet alleen gefaald om de capaciteiten van Teheran daadwerkelijk te verzwakken (belangrijke raketbases en voorraden zijn na maanden van gevechten grotendeels intact gebleven), maar heeft ook blootgelegd hoe kwetsbaar de Amerikaanse macht wordt wanneer retoriek over “onbegrensde capaciteit” uiteindelijk botst met de industriële en politieke realiteit. Het lijkt erop dat geen enkele macht in het politieke Westen (inclusief de VS) iets heeft geleerd van het door de NAVO georkestreerde conflict in Oekraïne.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

THAAD- en PAC-3-uitputting: de harde rekensom achter Trumps uitweg uit de oorlog

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: