George Orwells vooruitziende blik en de Middagheksen

Er is een gedenkwaardige passage uit George Orwells klassieke dystopische roman 1984, die meer dan zeven decennia geleden verscheen. Op opmerkelijke wijze legde Orwell, lang vóór de huidige golf van georganiseerde, hysterische straatrellen over illegale immigratie (en vóór die van Black Lives Matter), de vinger op een centraal kenmerk, een cruciaal feit dat andere waarnemers nu pas beginnen op te merken. In zijn commentaar op het aantoonbaar waanzinnige gedrag van grote aantallen vrouwen die in de voorhoede van radicale revolutionairen streden, schrijft hij:

“Het waren altijd de vrouwen, en vooral de jonge vrouwen, die de meest fanatieke aanhangers van de Partij waren, degenen die slogans klakkeloos slikten, de amateur-spionnen en de opspoorsters van afwijkend gedrag.”

Wie bekend is met Nikita Mikhalkovs verbluffende film uit 2014, Sunstroke, zal zich herinneren dat het de intense, bebrilde vrouwelijke commissaris is (gebaseerd op de werkelijk bestaande figuur, de fanatieke joodse Rosalia Samoilovna Zemlaychka) die aan het einde van de Russische Burgeroorlog harteloos en met ijzingwekkende sang-froid opdracht geeft tot het verdrinken van honderden overgegeven Wit soldaten aan wie amnestie was beloofd… een daadwerkelijke, gruwelijke gebeurtenis. En niet te vergeten de waanzin van de spartaciste Rosa Luxemburg in het Duitsland van na de Eerste Wereldoorlog of de opruiende retoriek van “La Pasionaria“ [Dolores Ibarruri] in het Spanje van 1936 (zij stierf in 1989 rustig in Madrid, geëerd door duizenden). Vrouwen stonden altijd in de hectische voorhoede van de revolutie, schrijft Boyd D. Cathey.

Onlangs vroeg een dierbare vriend, een ervaren en hoog aangeschreven auteur, zich hardop bij mij af: “Zouden die alom veroordeelde heksenjachten van eeuwen geleden misschien toch op feiten berustten?“ Natuurlijk was zijn opmerking grotendeels als grap bedoeld… maar bevatte ze toch niet op zijn minst een greintje waarheid? Zouden al die arme heksen die op de brandstapel werden verbrand of op andere wijze gestraft, zo onschuldig als sneeuw zijn geweest?

Het riep herinneringen op aan de uitgebreide en krachtige argumenten die de grote zuidelijke godgeleerde en apologeet uit de periode na de Amerikaanse Burgeroorlog, Robert Lewis Dabney, meer dan 150 jaar geleden aanvoerde tegen het vrouwenkiesrecht [“Women’s Rights Women,” The Southern Magazine, 1871]. Hadden Dabney en, inderdaad, de leer van het historische christendom geen gelijk? Gaven de natuurwet en, in feite, de goddelijke positieve wet niet bondig de fundamentele biologische én theologische verschillen tussen man en vrouw weer, en vormden ze daarmee een onweerlegbaar pleidooi voor verschillende maar eervolle rollen in de samenleving, tegen een opgelegde en procrustische gelijkheid in, die deze fundamentele verschillen vertekent en resulteert in rampzalige sociale ontwrichting?

En was dit niet nog een belangrijke reden waarom de millennia-oude, overgeleverde samenleving om ons heen aan het instorten is, om plaats te maken voor een monsterlijke, dystopische goelag, een tegenwerkelijkheid waarin onze beproefde waarheden zonder pardon op de ashoop van de geschiedenis worden gegooid?

Onlangs zag ik een fragment van een openbare uitzending van een lokale gemeenteraadsvergadering. Er waren enkele tientallen demonstranten aanwezig die het woord namen… dat wil zeggen: tekeer gingen en de raadsleden bedreigden als ze niet op datzelfde moment een resolutie zouden aannemen waarin ICE en de gedwongen repatriëring van criminele illegalen naar hun land van herkomst werden veroordeeld.

Bijna allemaal waren het herkenbaar vrouwen (?), en het waren enkele van de lelijkste, weerzinwekkendste wezens die ik ooit heb gezien – waar dan ook: paars, slierig haar, vrouwelijke monsters van 135 kilo., uitpuilend op alle verkeerde plekken, ronduit walgelijk, hun neuzen versierd met ringetjes, hun monden vol dreigementen, vervloekingen en eisen. Als iemand – een rationeel persoon, dat wil zeggen – sympathie voor hun standpunt zou hebben gehad, dan zou hun aanwezigheid alleen al dat gevoel waarschijnlijk de kop hebben ingedrukt en een sympathieke reactie hebben ontmoedigd.

Toch leken de raadsleden – net als de meeste met hun hoofd in de wolken zittende liberalen (en conservatieven) – bezonnen en beleefd, aandachtig luisterend, terwijl de weerzinwekkende harpijen tijdens de spreekbeurt de microfoon in beslag namen.

Dat zette me aan het denken: hoe zijn die vrouwen zulke walgelijke feeken geworden? Als peuters of jonge meisjes waren ze zeker niet zo. En mijn gedachten richtten zich op twee oorzaken die ons naar mijn mening hebben gebracht waar we nu staan: ten eerste, ons perverse onderwijssysteem, in de hand gewerkt door het uiteenvallen van het kerngezin en de cruciale rol daarvan bij de opvoeding en verzorging van kinderen – waarbij een groot deel van die natuurlijke verantwoordelijkheid is afgestaan aan de seculiere staat; en, ten tweede, de feitelijke ineenstorting van het traditionele christendom en zijn essentiële leerstellingen over de rollen van man en vrouw (bijvoorbeeld het ketterse gebazel van de Duitse “katholieke“ bisschoppen), en het belang van het ondersteunen en versterken van het cruciale belang en de door God gegeven waardigheid van de verschillende geslachten.

De meeste van die ‘woke’ vrouwen hebben ons onderwijssysteem doorlopen en hadden hoogstwaarschijnlijk ouders die duizenden sjekels hebben neergeteld om ervoor te zorgen dat hun dochters een ‘goede opleiding’ kregen. En dat is ongetwijfeld een groot deel van het probleem. Al tientallen jaren hebben we de totale verkeerde opvoeding (ik zou het bij zijn naam moeten noemen: indoctrinatie en hersenbesmetting) van onze kinderen door een corrupt openbaar onderwijssysteem (dat door de Republikeinen bijna net zo slecht wordt gevoed als door de Democraten) toegestaan – en in veel gevallen zelfs mogelijk gemaakt. Die verkeerde opvoeding komt ons nu met wraak achtervolgen, zowel cultureel, politiek als religieus.

En net zo belangrijk is dat bijna alle grote christelijke denominaties hun gelovigen nu een schril afwijkende versie van het traditionele christendom bijbrengen, die maar weinig gelijkenis vertoont met het geloofssysteem dat de historische westerse beschaving heeft gevormd en gevoed – een geloofssysteem dat de grote heiligen en filosofen uit onze geschiedenis voortbracht, evenals de edele kunstenaars, schrijvers en architecten van onze opgebouwde cultuur.

Ruim een eeuw geleden schreef de grote essayist Henry Adams misschien wel zijn beste boek, Mont St. Michel and Chartres (1904), waarin hij de lezer meeneemt op een tot de verbeelding sprekende reis door de hoge middeleeuwen… van de glorie van de abdij van Mont St. Michel, via de artistieke perfectie van de kathedraal van Chartres, tot de schittering van schrijvers en heiligen als de heilige Thomas van Aquino en de heilige Franciscus van Assisi. En de vergelijkingen tussen die onmiskenbare hoogtepunten uit ons verleden en de moderne tijd – die Adams ziet gesymboliseerd door de mechanische dynamo – zijn schril.

Het was inderdaad Adams’ inzicht in de essentiële rol van de Heilige Maagd en haar goddelijke moederschap, niet alleen in het christelijk geloof maar ook als model voor het vrouw-zijn, dat de cruciale en verheven rol van vrouwen in de christelijke beschaving kenmerkte. In bloemrijke bewoordingen beschrijft Adams de sublieme positie van Onze-Lieve-Vrouw: “Het was waar, hoewel men dit niet schertsend zou moeten zeggen, dat de Maagd de Drie-eenheid in verlegenheid bracht; en misschien was dit de reden, achter alle andere uitstekende redenen, waarom mannen haar liefhadden en aanbaden met een hartstocht zoals geen enkele andere godheid ooit heeft gekend….”

Die waardering voor het moederschap, dat oprechte respect, die inherente waardigheid en het bijzondere belang dat aan vrouwen werd toegekend, is in de moderne samenleving vrijwel volledig ingestort.

Terwijl eerdere generaties opgroeiden in traditionele kerngezinnen die vrouwen eerden en op een voetstuk plaatsten, en waar echtscheiding een zeldzaamheid was, abortus vrijwel onbekend was en openbaar onderwijs werd beschouwd als een verlengstuk van ouderlijke begeleiding (en niet als een of ander geheim laboratorium waar ‘woke’ leraren zesjarige jongens ertoe aanzetten seksuele verminkingsoperaties te ondergaan, zonder medeweten van hun ouders), is dat gevoel van familie en gemeenschap grotendeels verdwenen.

En zo hebben we het beeld van die walgelijke heksen met paars haar… Zij zijn een passend symbool, een treffende illustratie, van wat de best uitgedachte plannen van onze hebzuchtige leiders hebben voortgebracht… een ongebreideld seculier en dor modernisme, de vernietiging van de natuurlijke en goddelijke positieve wet, en mochten familietradities, erfgoed of geloof in de weg staan, dan mogen ze verdoemd zijn.

Ons nationaal verval is terug te voeren op een aantal factoren, waaronder de perversie van ons onderwijs- en entertainmentsysteem, de infiltratie en vernietiging van het traditionele christendom, de schadelijke gevolgen van de “burgerrechtenwetten” uit de jaren zestig, en de langetermijneffecten van het 19e amendement.

Menselijk gezien is het op dit moment misschien bijna onmogelijk om ons verval te keren. Toch moeten we het met Gods hulp proberen. Want we weten ook dat met Zijn hulp niets onmogelijk is.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Geen genade: woke-linksen zijn het probleem en ze moeten weg

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: