Ik heb al vaak artikelen vertaald van Andrej Schitow, die ik beschouw als een van de beste VS-deskundigen van Rusland, omdat hij daar meer dan 40 jaar als TASS-correspondent heeft gewerkt en tot op de dag van vandaag over een uitstekend netwerk in de VS beschikt. Nu heeft hij een poging gedaan om Trumps tegenstrijdige uitspraken te verklaren en ik heb zijn artikel vertaald, schrijft Thomas Röper.
Begin van de vertaling:
De zeven vrijdagen van Trump: wat en waarom de Amerikaanse president denkt en spreekt
Andrej Schitow over de “parade van de vlaggen” en waarom het Witte Huis het communisme opnieuw in diskrediet brengt.
“Er is maar één ding in het leven erger dan dat er over je wordt geroddeld, namelijk dat er niet over je wordt geroddeld”. Dit beroemde aforisme van de scherpzinnige Brit Oscar Wilde is mij altijd de sleutel tot begrip geleken, zo niet van Donald Trumps persoonlijkheid in haar geheel, dan toch in ieder geval van zijn houding ten opzichte van zelfpresentatie. En in dit genre is de voormalige vastgoedontwikkelaar en huidige Amerikaanse president een absoluut genie. De afgelopen week, waarin hij opnieuw zeven vrijdagen had, is daar het beste bewijs van. (Opmerking van de vertaler: De Russische uitdrukking dat iemand zeven vrijdagen per week heeft, betekent dat die persoon niet helemaal goed bij zijn hoofd is of volkomen gekke dingen doet.)
Van Iran en de NAVO naar Oekraïne
Iran wordt opnieuw aangevallen, hoewel de VS eerder schijnbaar vrede met het land hadden gesloten en zelfs een memorandum hadden ondertekend. Volgens dit bericht heeft Trump de leiders in Teheran opnieuw afgeschilderd als absolute schurken (“leugenaars“ en “gekken“ – ”cuckoo” – en dat zijn nog niet eens zijn scherpste scheldwoorden), hoewel hij hen onlangs nog als ”sterk”, ”slim” en ”zeer rationeel” had bestempeld. Vragen over wat er nu eigenlijk is veranderd, worden afgedaan met de opmerking dat hij hen gewoon “beter heeft leren kennen”. Maar hoe dan precies?
Deze vragen werden hem gesteld tijdens de NAVO-top in Ankara. Het programma was sterk ingekort om de eregast niet te vermoeien of te irriteren, en de top eindigde zonder duidelijke vooruitzichten voor de toekomst. In Europa zorgde dit echter voor een collectieve zucht van verlichting, aangezien in ieder geval een nieuw trans-Atlantisch conflict was voorkomen.
Het commentaar in The Guardian draagt de kop: “Van sabelgerammel naar grenzeloze liefde: de onvoorspelbare Trump domineert de laatste uren van de NAVO-top”. Volgens de voorspelling van het liberale blad “vieren de staatshoofden en regeringsleiders van de NAVO, die het ergste hadden gevreesd, de hernieuwde steun van de Amerikaanse president voor artikel 5 (collectieve verdediging van de NAVO) als een belangrijk succes”.
Maar hoe lang zal het optimisme van de NAVO standhouden? In Ankara herinnerde de Amerikaanse president verrassend genoeg opnieuw aan zijn aanspraak op het Deense Groenland (en Denemarken is lid van de NAVO). Hoewel hij verklaarde de recente bijeenkomst met de NAVO-partners niet als zijn laatste te beschouwen, zijn de plannen voor een volgende top volgend jaar in Albanië nog steeds niet bevestigd. Het is daarom onzeker of een dergelijke bijeenkomst in 2027 überhaupt zal plaatsvinden.
De meester van zijn woorden
En bovenal is het laatste woord in de cruciale Oekraïne-kwestie nog niet gezegd. Weliswaar beloofde Trump na zijn ontmoeting met Volodymyr Zelenskyj in Ankara Kiev een vergunning voor de productie van raketten voor het Patriot-luchtverdedigingssysteem. Maar eerder, tijdens een ontmoeting met de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan, bevestigde hij dat dit conflict “ons niet aangaat” (doesn’t affect us).
Bovendien wil ik eraan herinneren dat Trump op 4 juli, de 250e verjaardag van de VS, op eigen initiatief anderhalf uur lang met zijn Russische ambtgenoot Vladimir Poetin heeft gesproken, waarna een spoedige herontmoeting werd aangekondigd. Tot nu toe is dit voornemen niet waargemaakt, wat het Kremlin toeschrijft aan de kennelijk overvolle agenda van de Amerikaanse president.
Dat illustreert overigens ook het hoofdthema van ons gesprek: de zeven vrijdagen in de week. Trump is de baas over zijn woorden: als hij wil, zegt hij iets; als hij wil, neemt hij het terug. Dat is zijn handelsmerk.
“Een dodelijke bedreiging voor de Amerikaanse vrijheid”
De dubbelzinnigheid van het Amerikaanse beleid ten aanzien van China is overduidelijk. Enerzijds prijst Trump de resultaten van zijn bezoek aan Peking in mei en verklaart hij dat hij uitkijkt naar een tegenbezoek van de Chinese president Xi Jinping aan de VS in het najaar. Anderzijds staat hij zijn regering toe om de groeiende militaire, economische en handelsmacht van China openlijk te veroordelen, deze als een bedreiging te bestempelen en er met alle middelen tegen op te treden. En natuurlijk trokken de openbare uitspraken van de Amerikaanse president tijdens de recente jubileumvieringen over de “communistische dreiging” en de bereidheid van de VS om deze tegen te gaan, brede aandacht.
Eerst op zijn social media-account en vervolgens op 3 juli tijdens een bijeenkomst met duizenden aanhangers bij het Mount Rushmore National Memorial (South Dakota), waarvan de granieten helling versierd is met reusachtige portretten van de vier grootste presidenten uit de vroege geschiedenis van de VS, verklaarde de president: “Het communisme vormt een dodelijke bedreiging voor de Amerikaanse vrijheid. Het is de grootste bedreiging aller tijden voor ons land, groter dan de Eerste Wereldoorlog, de Tweede Wereldoorlog, Pearl Harbor en zelfs 9/11.“
Volgens CNN kwamen de woorden “communisme” en “communist” in zijn toespraak van een half uur 14 keer voor. De volgende dag kwam de Amerikaanse president tijdens zijn belangrijke toespraak ter gelegenheid van de herdenkingsdag in Washington opnieuw op dit onderwerp terug. Later telden analisten van het Britse persbureau Reuters dat Trump deze termen in de twee weken van 23 juni tot en met 7 juli minstens 81 keer heeft gebruikt.
De keuze voor deze data is geen toeval: volgens Reuters begon het aftellen op de dag dat “een reeks linkse Democratische kandidaten de voorverkiezingen in New York wonnen“ en daarmee het recht veroverden om de Democratische Partij te vertegenwoordigen bij de Amerikaanse Congresverkiezingen in november. Hetzelfde gebeurde later in een reeks andere staten.
Politieke strategen begonnen natuurlijk meteen te speculeren over hoe het Republikeinse campagneteam – dat wil zeggen Trump en zijn aanhangers – op zoek was naar de meest effectieve aanvalsstrategieën tegen hun politieke tegenstanders. En hij komt tot de conclusie dat het gebruik van anticommunistische retoriek onafhankelijke kiezers, met name jongeren die zich de Koude Oorlog niet herinneren, niet bepaald enthousiast maakt, maar wel goed aanslaat bij zijn kernachterban: oudere mensen met rechtse opvattingen, waaronder ook degenen die niet vaak gaan stemmen.
Precies daarom, zo zeggen analisten, sprak Trump zich op 4 juli zo luidruchtig uit: “Amerika zal nooit een communistisch land worden! Het communisme heeft voor eens en voor altijd verloren! Het communistische systeem heeft nooit gewerkt! Onze soldaten hebben het communisme niet op slagvelden over de hele wereld bestreden om deze dreiging hier in Amerika zijn lelijke kop te laten opsteken!” En zo verder over hoe dergelijke “kankers” “zo snel mogelijk moeten worden weggesneden”.
“Stars and Stripes” tegen “hamer en sikkel”
Op het eerste gezicht lijkt dit alles eens te meer te bevestigen dat de Amerikanen altijd en in alle opzichten vertrouwen op hun eigen politieke wijsheid. Maar zoals men zo mooi zegt: er zijn nuances.
De onbetwiste communistische supermacht van de moderne wereld is China, dat in zijn economische en technologische ontwikkeling razendsnel de VS inhaalt, als het die al niet heeft ingehaald. Peking is terecht trots erop miljoenen, zo niet tientallen miljoenen mensen uit de armoede te hebben bevrijd en dat ook te blijven doen. Hoe zou het dan moeten reageren op beweringen dat zijn systeem „niet werkt“? En meer nog, de waarschuwing dat “Stars and Stripes” de “hamer en sikkel” zogenaamd al in de vergetelheid heeft gestort en dat wij (de VS, red.) dat indien nodig zouden herhalen.
Tegen wie is deze dreiging gericht? Ook al voegde Trump eraan toe dat dit naar zijn mening “niet nodig zal zijn”, aangezien “de les is geleerd”. Aan de Sovjet-Unie, die niet meer op de kaart staat? Of misschien aan haar opvolger Rusland? Of aan China, dat de vlag van het communisme nog steeds hoog houdt?
De toespraak van de Amerikaanse president was opgezet als een soort “vlaggenparade“, die de belangrijkste triomfen uit de Amerikaanse geschiedenis illustreerde en tegelijkertijd generaties militaire veteranen eerde. De anticommunistische passages gingen gepaard met een eerbetoon aan twee mariniers die in 1950 in de Slag bij het Chosin-stuwmeer in Korea tegen Chinese vrijwilligers hadden gevochten, evenals met de presentatie van een van de laatste Amerikaanse vlaggen van Checkpoint Charlie bij de Berlijnse Muur.
Ik voeg hieraan toe: als we ons al aan vlaggen meten, dan heeft geen enkele vergelijkbare parade ooit de grote overwinningsvlag geëvenaard die in 1945 boven de Reichstag wapperde, en dat zal ook nooit gebeuren. En de slogan “Als het nodig is, doen we het nog een keer!“ klonk al in het Sovjetlied “Soldaten, voorwaarts!“. Poetin en Trump herinnerden in hun gesprek op 4 juli echter ook aan het bondgenootschap van onze naties tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Het zou beter zijn geweest om niet te improviseren
In dezelfde toespraak vertelde de Amerikaanse president ook het verhaal van een vrouw en haar dochter die in 1944 in het door de nazi’s bezette België op hun bevrijding wachtten. Thuis knutselden ze van restmateriaal een replica van de Stars and Stripes en schonken die aan de eerste Amerikaan die ze tegenkwamen, een van de soldaten die uiteindelijk het land bereikten. Deze soldaat bleek de achterkleinzoon te zijn van Francis Scott Key, de componist van het Amerikaanse volkslied. Het geschenk van de Belgische vrouwen werd bewaard en samen met majoor Kyle Key, een nog levend lid van diezelfde beroemde familie, aan het publiek getoond.
Het verhaal is ontroerend en treffend, wat niet ongebruikelijk is in de toespraken van Trump. Ik moest eraan terugdenken omdat het Amerikaanse nationale elftal precies drie dagen later, op 7 juli, na een verpletterende 1-4-nederlaag tegen België, uit het WK op eigen bodem werd uitgeschakeld. En deze uitschakeling werd wereldwijd gevierd als een triomf van gerechtigheid, want Trump had eerder de FIFA-leiding blijkbaar gedwongen om alle denkbare sportieve normen met voeten te treden om zijn landgenoten tevreden te stellen. Hij had, zoals men zo mooi zegt, sport en politiek door elkaar gehaald.
Ik denk dat Trump, als overtuigd Amerikaan, in dit geval gewoon niet helemaal begreep wat echt, niet-Amerikaans voetbal voor de rest van de wereld betekent (hij heeft tenslotte nog nooit een WK-wedstrijd bijgewoond).
Dat deert hem echter niet. Volgens CNBC pochte hij de hele afgelopen week onophoudelijk dat hij de nummer 1 op TikTok was, zelfs tijdens de NAVO-top. Hij benadrukte dat hij niet alleen andere staatshoofden en regeringsleiders had ingehaald, maar ook sterren uit de showbizz. En dat video’s met hem al door zo’n vier miljard mensen zijn bekeken, ongeveer de helft van de wereldbevolking.
Ik denk dat hij het met William Shakespeare eens zou zijn dat de hele wereld een toneel is en alle mannen en vrouwen slechts acteurs zijn. Zelf ziet hij zichzelf echter zeker als niets minder dan de regisseur.
Einde van de vertaling
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Een binnenlandse oorlog in de USA, een burgeroorlog dus, is het ultieme doel van Donald Trump en zijn joodse vriendjes.
Zo krijgt de zionistische beweging eigen grondgebied in Amerika.
Het communisme heeft voor eens en voor altijd verloren???
wat een uitspraak want hier in de eu wordt het geboren en zal de mensheid een slaaf worden.
maar goed de wereld is nu eenmaal een poppenkast.
komt hij bevrijden van het communisme hier in de eu?
ik denkt het niet.
nieuwe vlag voor de eu een bloedrode vlag met hamer en sikkel.
bereid je voor want het wordt menens.
“Er is maar één ding in het leven erger dan dat er over je wordt geroddeld, namelijk dat er niet over je wordt geroddeld”.
klopt en ze kunnen beter over je fiets lullen dan over je lul fietsen.
Als je een kanjer bent hoef je jezelf niet de hemel in te prijzen, dat doen anderen wel.
Maar dat heeft die kneus helemaal niet in de gaten omringd door soortgenoten, ja-knikkers en daddy whisperers als hij is. Hij denkt echt dat hij bijzonder is, en dat is hij ook wel, maar dan meer in de zin van een bijzondere achterbaks en inhalig mens die de intermenselijke betrekkingen en het onderlinge sociale vertrouwen enorm veel schade toebrengt. En hij is in goed gezelschap.