Mijn vader heeft van zijn lichaam een fulltime biometrische bewakingsstaat gemaakt

Mijn vader “houdt niet zomaar een oogje op zijn gezondheid“. Dat zou betekenen dat hij af en toe even kijkt, wat informatie verzamelt en daarna gewoon verdergaat met zijn leven. Nee. Het in de gaten houden van zijn gezondheid is nu zijn leven. Als er een loyaliteitsprogramma voor biometrische apparaten zou bestaan, zou hij Platinum Elite zijn. Elke dag draait om weer een ander getal, weer een andere meting, weer een andere grafiek, weer een artikel waarin wordt uitgelegd waarom het volkomen acceptabele getal van gisteren hem vandaag eigenlijk de stuipen op het lijf zou moeten jagen.

Hij wordt wakker met gedachten aan zijn bloeddruk. Dan is het de bloedsuikerspiegel. Daarna de hartslag in rust. Dan begint hij zich af te vragen of zijn triglyceriden zijn veranderd sinds de laatste bloedafname van drie minuten geleden. Tegen lunchtijd leest hij over vitaminetekorten waarvan hij gisteren nog niet eens wist dat ze bestonden, en tegen etenstijd is hij ervan overtuigd dat hij waarschijnlijk nog een supplement nodig heeft omdat iemand op internet een grafiek had met pijltjes en percentages. Ik weet eerlijk gezegd niet of hij nog maar één minuut van het leven geniet, omdat hij zo druk bezig is het te meten. De ironie is bijna performancekunst, schrijft Me stuff.

Hij geeft elk jaar duizenden en duizenden dollars uit aan flesjes met etiketten die klinken alsof ze zijn bedacht door een marketingafdeling van een farmaceutisch bedrijf die een beroerte heeft gehad. Ultra Mega Cellular Support Matrix. Advanced Mitochondrial Performance Complex. Super Absorption Bioactive Whatever. Als iemand gedroogd gemaaid gras in een flesje zou stoppen en het Quantum Cellular Optimization Formula zou noemen, zou hij er waarschijnlijk twee kopen voor het geval ze uitverkocht raken.

Vervolgens geeft hij iedereen de les over gezondheid terwijl hij vrolijk met pesticiden doordrenkte groenten eet, want “ze zeggen dat het geen verschil maakt of het biologisch is of niet“. Blijkbaar is elke mogelijke blootstelling aan chemicaliën geen big deal, maar als zijn systolische bloeddruk vier punten stijgt na het gras maaien, is dat een vijf-alarmnoodsituatie die weer een middagje internetonderzoek vereist. Ondertussen is hij gespannen als een banjosnaar. Die man maakt zich zorgen over zijn cortisol, terwijl hij er elke dag genoeg van aanmaakt om een klein dorp te bevoorraden.

Dat is wat me fascineert aan de moderne obsessie met gezondheid. We zijn op de een of andere manier op een punt beland waarop mensen je hun LDL-deeltjesgrootte, nuchtere bloedsuikerspiegel, ApoB, triglyceriden, C-reactief proteïne, magnesiumgehalte en vitamine D tot op de komma kunnen noemen, maar als je een veel eenvoudigere vraag stelt, zoals: “Voel je je eigenlijk wel goed?“, kijken ze je aan alsof je hen hebt gevraagd een natuurkundige vergelijking op te lossen. Wanneer zijn we gestopt met het vertrouwen op onze eigen ervaring?

Ergens onderweg hebben we stilletjes de macht overgedragen aan getallen. Niet zomaar getallen, maar getallen die door machines worden gegenereerd en geïnterpreteerd aan de hand van referentiebereiken die de meeste mensen nooit in twijfel trekken. Als het papiertje zegt dat je normaal bent, dan ben je normaal. Als het papiertje zegt dat je abnormaal bent, gefeliciteerd, je bent nu voor altijd een patiënt.

Niemand vraagt zich af waar die referentiebereiken eigenlijk vandaan komen. Niemand vraagt zich af of “normaal” simpelweg statistisch gezien gebruikelijk’ betekent. Niemand vraagt zich af of een steeds ongezondere bevolking de definitie van “normaal” in de loop van de tijd langzaam verschuift. De laboratoriumuitslag komt binnen met een bijna mystieke autoriteit, alsof die getallen je op de een of andere manier beter begrijpen dan je jezelf begrijpt. Dat lijkt me een ontzettend grote aanname.

Vanuit het perspectief van iemand die geïnteresseerd is in bio-elektriciteit, begint het geheel er vreemd achterhaald uit te zien. De moderne geneeskunde is geobsedeerd door het meten van chemische processen, omdat die gemakkelijk te meten zijn. Bloed afnemen. Een buisje centrifugeren. Het door een machine halen. Er komt een lijst met waarden uit, met pijltjes die omhoog en omlaag wijzen. Maar chemie is slechts één laag van het verhaal.

Elke cel in je lichaam genereert elektrische activiteit. Elke hartslag is elektrisch. Elke zenuwimpuls is elektrisch. Elke spiercontractie is elektrisch. Elke gewaarwording, elke gedachte, elke reflex, elke ademhaling is afhankelijk van elektrische communicatie die continu plaatsvindt via een onvoorstelbaar complex netwerk. Die elektrische activiteit neemt geen koffiepauzes terwijl je cholesterol beslist wat er moet gebeuren. Wat als veel van de chemische veranderingen waar we zoveel tijd aan besteden, in feite reacties zijn in plaats van oorzaken? Wat als ze meer op de rook lijken dan op het vuur?

Stel je voor dat je een stad binnenloopt nadat het elektriciteitsnet is uitgevallen. Verkeerslichten werken niet meer. Liften staan stil. Winkels sluiten hun deuren. Mensen beginnen te improviseren. Als je alleen de verkeersopstoppingen, het liftgebruik en de omzet van bedrijven zou meten, zou je bergen gegevens verzamelen zonder ooit te beseffen dat het hele probleem is ontstaan doordat de elektriciteit wegviel.

Stel je nu eens voor dat je al die stroomafwaartse problemen één voor één probeert op te lossen. Meer verkeersagenten. Meer trappen. Meer bestelwagens. Meer regelgeving. Ondertussen repareert niemand de elektriciteitscentrale. Soms vraag ik me af of we een heel gezondheidszorgsysteem hebben opgebouwd dat uitblinkt in het meten van verkeersopstoppingen, terwijl we vergeten te vragen of het elektriciteitsnet wel functioneert.

In plaats daarvan wordt elke laboratoriumwaarde een nieuw doelwit. Verlaag dit. Verhoog dat. Onderdruk deze route. Stimuleer die receptor. Voeg nog een medicijn toe. Voeg er nu een toe om de bijwerkingen van het eerste te beheersen. Dan nog een, omdat het tweede iets anders veroorzaakte. Het duurt niet lang voordat mensen medicijnen niet meer innemen omdat ze zich ziek voelen. Ze nemen medicijnen omdat de medicijnen weer meer medicijnen vereisten. Het geheel begint zichzelf in stand te houden. En ondanks dit alles vraagt bijna niemand zich af of leven in een constante staat van angst voor je gezondheid op zich misschien wel een van de minst gezonde dingen is die je maar kunt doen.

Dat brengt me terug bij mijn vader. Hij geniet niet van zijn gezondheid (of van het leven). Hij controleert het. Elke dag is weer een inspectie. Weer een meting. Weer een kans om te ontdekken dat een of ander getal sinds afgelopen dinsdag iets is veranderd. Als piekeren calorieën zou verbranden, zou hij de stofwisseling van een Olympische wielrenner hebben. Op een gegeven moment is het streven naar gezondheid stilletjes het tegenovergestelde van gezondheid geworden.

Misschien zit vitaliteit niet in het twaalf keer per dag controleren van je bloeddruk. Misschien zit het niet verborgen in je triglyceriden of wacht het niet op nog een dure fles synthetische supplementen om de verzameling eindelijk compleet te maken. Misschien is het leven wel groter dan een laboratoriumrapport. Want uiteindelijk is de vraag waar ik steeds weer op terugkom niet of elke biomarker perfect is. Het is veel eenvoudiger dan dat. Wanneer was de laatste keer dat je vergat aan je gezondheid te denken omdat je het te druk had met het leven zelf?

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Wanneer een eeuwenoud kruid de moderne psychiatrie in de schaduw stelt

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: