Trumps ‘Project Freedom’ is zojuist volledig van tafel geveegd. Wat nu?

De escalatieval lijkt Donald Trump steeds dieper in het drijfzand van de oorlog met Iran te trekken. Na de Iraanse aanval op een olieterminal in de VAE moest Trump een stap terug doen en zijn plan “pauzeren” om een militaire escorte in te zetten die olietankers door de Straat van Hormuz zou begeleiden. Project Freedom is, volgens de eigen posts van de president op social media, opgeschort nog voordat het van start is gegaan, terwijl Trump worstelt om meer rookgordijn-tactieken te vinden om een goedgelovig Amerikaans publiek voor te houden dat de oorlog in Iran is “gewonnen”. Acht keer, om precies te zijn.

Maar het is duidelijk te zien hoe Trump door verschillende spelers heen en weer wordt getrokken en misschien nog steeds vasthoudt aan het idee van een of andere militaire manoeuvre in de Perzische Golf. Ik heb eerder gespeculeerd dat ik niet geloof dat hij een tweede aanval zal lanceren, maar een poging om op een eiland te landen en daar Amerikaanse soldaten te stationeren moet nog steeds iets zijn dat hij overweegt. En sinds de Iraanse aanval op de VAE is er iets buitengewoons gebeurd dat dit idee nu nog verder in zijn hoofd zal verankeren – dat zo’n plan zou kunnen werken. De VAE heeft zojuist een gewaagde stap gezet en zijn betrekkingen met Israël naar een geheel nieuw niveau getild, zelfs verder dan de speciale status die het had als de enige solide partner van de zionistische entiteit in de hele GCC. Na de aanval op de olieterminal stroomde het nieuws over de sociale media dat de VAE een vergeldingsaanval plande en militair had samengewerkt met Israël. Dit is op vele niveaus veelzeggend, aangezien het niet alleen een duidelijke scheidslijn creëert tussen de VAE en andere GCC-landen die tegenover Iran willen laten zien dat ze geen vijand zijn, maar het positioneert de VAE ook als een belangrijk doelwit voor Teheran, en dus is deze stap ongelooflijk riskant, zo niet dwaas voor de elite in Abu Dhabi. Het lijkt bijna alsof ze bereid zijn alles te vernietigen wat het land in vijftig jaar heeft bereikt als economisch wonder van de hele regio, alleen maar om duidelijk te maken dat het ondertekenen van de Abraham-akkoorden in feite geen grove fout van hun kant was. Israël of niets, schrijft Martin Jay.

En dus verschuift de strategie van Israël van het overtuigen van Amerika dat het enorme bijkomende verliezen moet incasseren, zowel militair als in termen van mensenlevens, naar het nu overtuigen van de VAE. Maar hebben de heersers van Abu Dhabi het lef om Iran frontaal aan te pakken? Kunnen ze de onvermijdelijke verliezen aan mensenlevens en de vernietiging van hun infrastructuur aan? Men kan zich alleen maar voorstellen dat de Israëli’s hun charme hebben ingezet en de heersers met mooie praatjes hebben meegesleept naar de fantasiewereld waar Trump in werd getrokken. Misschien heeft Trump zelf ook een kleine maar belangrijke rol gespeeld, want het kan geen toeval zijn dat hij slechts een week eerder tegen journalisten opmerkte dat de VS zouden moeten overwegen de VAE te compenseren voor de schade veroorzaakt door de Iraanse aanvallen. Natuurlijk hangt dit allemaal samen, en we moeten het niet als toeval beschouwen dat de VAE zojuist dit besluit op een grillige bevlieging hebben genomen.

Trumps idee om een eiland in de Perzische Golf in te nemen en het feit dat de VAE nu een militair bondgenootschap met Israël aangaan, maken allemaal deel uit van hetzelfde gedoemde plan, dat Teheran ongetwijfeld tot grote vreugde stemt, aangezien de leiders daar hun geluk nauwelijks kunnen geloven. Ze zullen denken: “We vernietigen Dubai en Abu Dhabi en kijken vervolgens toe hoe hun leiders om genade smeken, terwijl de hele GCC toegeeft aan al onze eisen, inclusief de heerschappij over de zeestraten.”

Het idee van Trump om een eiland in te nemen is waarschijnlijk zijn domste tot nu toe en is wellicht het geesteskind van de Israëlische militaire planners. Het is op zoveel niveaus dom, maar het is gemakkelijk te begrijpen waarom het aantrekkelijk is, aangezien het haalbaar is om Amerikaanse troepen te stationeren op een van de vele eilanden waarvan de VAE beweert dat Iran ze van hen heeft afgenomen. Iran zou de operatie waarschijnlijk toch toestaan, aangezien het toestaan dat de VS zich op een eiland vestigt de perfecte manier zou zijn om hen in gijzeling te houden. Zelfs vanuit logistiek oogpunt is het idee gedoemd te mislukken. Het is één ding om Amerikaanse troepen op een eiland te stationeren, maar iets heel anders om ze te bevoorraden. De Iraniërs zouden Amerikaanse schepen en vliegtuigen die hen bevoorraden eenvoudigweg kunnen blokkeren zodra ze daar zijn en hun basis hebben opgezet. Troepen hebben voedsel, water en uitrusting nodig om te kunnen functioneren. De militaire planners die met het idee kwamen, denken waarschijnlijk dat zo’n eiland een uitvalsbasis zou kunnen zijn om operaties te lanceren, maar hebben niet bedacht dat Iran een stap voor zal zijn en niet zal toestaan dat het tweede deel van dit plan vruchten afwerpt. En dus zal het eilandidee in het gezicht van degenen die het hebben goedgekeurd, ontploffen, aangezien de soldaten in feite gijzelaars zullen zijn die elke dag op social mediaplatforms worden tentoongesteld, terwijl het Iran is dat hen, uit fatsoen, te eten zal geven – tenzij Teheran zo woedend is over een aanval op zijn energie-infrastructuur dat het besluit hen allemaal te doden om een boodschap aan de VS en Israël te sturen. Het is allemaal waanzin. Maar het probleem met dergelijke waanzin die dit stadium heeft bereikt, is dat de enige oplossing nog meer waanzin lijkt te zijn. Trump, Israël en nu ook de VAE bestrijden vuur met vuur, en ironisch genoeg is het juist de VAE – het enige land in de regio dat ooit vrij hartelijke betrekkingen met Iran had – dat de diplomatieke schakel had kunnen zijn om een vreedzame oplossing te vinden. De VAE, die een enorme Iraanse gemeenschap in Dubai heeft, had het enige land kunnen zijn dat de waanzin had kunnen stoppen en vrede had kunnen bemiddelen, gezien zijn unieke relaties met zowel Israël als Iran, maar toch koos het ervoor dat niet te doen. Dit is de escalatieval, zoals professor Bob Pape het noemt, en die heeft zojuist zijn nieuwste slachtoffer geëist in Abu Dhabi.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Waarom Iran niet tot onderwerping kan worden gedwongen door bombardementen, een invasie of een atoomaanval

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: