Annus Horribilis

“Het verlangen naar buitensporige macht zorgde ervoor dat de engelen vielen; het verlangen naar buitensporige kennis zorgde ervoor dat de mens viel: maar in naastenliefde is er geen buitensporigheid; noch engelen, noch mensen kunnen daardoor in gevaar komen”. – Francis Bacon

NAPOLI en PALERMO – Als je door Italië reist, van Friuli en Piemonte naar Toscane, Umbrië, Rome en het zuiden – Napoli en Sicilië – kun je je niet ontdoen van het knagende gevoel dat een verbluffende antropologische/culturele blindheid bezit heeft genomen van wat zonder twijfel de definitieve beschavingsstaat van het hele Westen is en blijft (zonder concurrentie), schrijft Pepe Escobar.

Hoe zou Godard, als hij nog leefde, deze malaise filmen, die doordringt in Fritz Langs herinterpretatie van Homeros’ Odyssee in de Vila Malaparte op Capri, maar dan zonder de dodelijke schoonheid van Brigitte Bardot? Helaas zijn dat allemaal slechts herinneringen – fragmenten die tegen onze ruïnes zijn opgestapeld, om T.S. Eliot te citeren.

Het toneel in puin heeft vandaag de dag zeker niets Homerisch meer, met het Westen als een nietige geest met een opgeblazen borst, wentelend in zijn eigen irrelevantie, oppervlakkigheid, sociale fragmentatie, afwezigheid van Geest en afwezigheid van Logos, zijn obsessie voor een Eeuwige Oorlog aanwakkerend, een tragedie die wordt behandeld als een kinderspel en niet als wat het werkelijk is: een afgrond. Geen wonder dat Poseidon zich niets aantrok van deze domme stervelingen.

In gesprekken met mijn Italiaanse gastheren, vrienden en nieuwe kennissen werd de lafheid en het gebrek aan politiek inzicht van de “heersende” Europese klassen glashelder, evenals hun gebrek aan moed om de opkomst van een nieuwe multipolaire eeuw te begrijpen (de titel van mijn laatste boek, Il Secolo Multipolare, dat eerder deze maand in Italië is verschenen).

Dit kunstmatige “Europa” wil koste wat kost vasthouden aan een uitgeput – politiek en economisch – paradigma, een archaïsche, anachronistische status quo die het dwingt zich te verschuilen, een lege huls, met uiterst destructieve gevolgen.

De verblindende schoonheid van de Costa Esmeralda, tussen Amalfi en Ravello, verhult nauwelijks het feit dat wat in het hele EU-spectrum overheerst een fysieke en metafysische leegte is, omdat het Westen alles – zelfs Schoonheid – heeft gedood en vervangen door Niets. Het nihilisme heerst.

Toch is het een oppervlakkig eurocentrisme om te geloven dat de chaos die heerst op dit kleine westelijke schiereiland van Eurazië de wereld in beroering brengt. Eurazië – en Oost-Azië – leven ten volle in een extra dimensie van optimisme en culturele bevestiging.

In de toekomst zal Europa zich uiteindelijk misschien aansluiten bij paradigma’s uit andere culturen en deze ondanks zichzelf zelfs absorberen in een syncretisme van acceptatie. Net zoals Europa sinds het midden van de 18e eeuw zijn paradigma’s en “waarden” aan de hele Mondiale Meerderheid heeft opgelegd.

De morele ineenstorting van de westerse “beschaving”

In het hele Westen was 2025 dus in meer dan één opzicht een legitiem Annus Horribilis. Toekomstige historici zullen het zich herinneren als het jaar waarin de oude “orde”, gebaseerd op gemakkelijk te verdraaien ‘regels’ die decennialang de wereld regeerden, als organiserend principe werd verbrijzeld, ook al bestaat ze nog steeds als apparaat. Instellingen “functioneren” nog steeds – om het zo te zeggen. Allianties zijn nog niet uiteengevallen – voorlopig. ‘Regels’ worden nog steeds ingeroepen en verdedigd. Toch hebben ze geen waarneembare effecten.

Francesca Albanese vatte het allemaal samen, verwijzend naar het meest gruwelijke voorbeeld van totale morele ineenstorting van de westerse ‘beschaving’:

“Nooit had ik kunnen denken dat Europese leiders zich tegen hun eigen burgers zouden keren – protesten, vrije journalistiek en academische vrijheid de kop indrukken – allemaal om te voorkomen dat een genocidale staat ter verantwoording wordt geroepen.”

Ja: de geschiedenis kondigt zich zelden aan als barbarij. Ze verschijnt vaak vermomd als “beschaving”.

Wat we nu hebben is een smakeloze, willekeurige landroof door de VS-zionistische as, die op criminele wijze een nieuwe norm instelt, van het “westelijk halfrond” (Venezuela is nog maar het begin) tot West-Azië (Palestina, Libanon, Syrië) en binnenkort mogelijk ook Groenland.

Amerikaanse denktanks zijn er daadwerkelijk van overtuigd dat controle over Groenland, afgezien van de voor de hand liggende imperiale toe-eigening van extra natuurlijke hulpbronnen, de Russische Noordelijke Zeeroute zou kunnen verstoren – die door de Chinezen wordt aangeduid als de Arctische Zijderoute.

Niet in geo-economische zin, maar zeker in militaire zin: Groenland zou in dit geval een ideale basis kunnen worden voor Amerikaanse ISR-middelen, die kunnen worden gebruikt om de Europeanen te “steunen” – dat wil zeggen: achter de schermen te leiden – in hun eeuwigdurende oorlog in Oekraïne, en om ook China te bedreigen.

In wezen zou dit een afleidingsmanoeuvre zijn om verdeel en heers toe te passen in het strategische partnerschap tussen Rusland en China, terwijl Trump 2.0 de broodnodige tijd wint om het Amerikaanse industrieel-militaire complex te hervormen en te upgraden en de technologische oorlog op het gebied van AI te voeren.

Eric Schmidt, voormalig CEO van Google – die technologiebedrijven controleert die rechtstreeks betrokken zijn bij de oorlog in Oekraïne tegen Rusland – is geobsedeerd door de AI-race. De grote techbedrijven in de VS gokken erop dat de race in de jaren 2040 zal worden beslist (de Chinezen zijn er zeker van dat dit veel eerder zal zijn). De winnaar zal dan zijn stempel drukken op de 21e eeuw. De inzet kan niet hoger zijn: dit is in wezen een race tussen de Amerikaanse hegemonie en de door Rusland en China aangestuurde multinationale, multipolaire wereld.

De heer Oreshnik klaar om visitekaartjes uit te delen

In 2025 gingen de Forever Wars, zoals te verwachten was, onverminderd door. Oekraïne en Gaza veranderden in dezelfde oorlog.

Wat Oekraïne betreft, zullen de kabuki-achtige “vredesonderhandelingen” in 2026 gewoon doorgaan. De feiten op het terrein zijn echter onveranderlijk. Rusland zal zijn gestage militaire opmars voortzetten. Moskou zal de Oekraïense infrastructuur steeds meer verwoesten. “Europa”, van binnenuit gebroken, is een dood continent in wording. De VS zullen geen extra wapens leveren. Moskou heeft absoluut geen haast, omdat het koelbloedig heeft berekend dat het Westen zich eerder vroeg dan laat zal uitputten.

Rusland kan binnen enkele minuten alle leiders van de ‘criminele organisatie’ in Kiev en daarbuiten, inclusief de handlangers van de NAVO/MI6, uitschakelen. Zoals Andrei Martyanov heeft opgemerkt, scannen Russische satellieten van de Resurs-serie 24 uur per dag, 7 dagen per week het aardoppervlak “met een resolutie die het mogelijk maakt om iedereen, overal te volgen” en “doelen aan te wijzen”. Waarom dan niet voor het hoofd van de slang gaan? Omdat “Europa zichzelf en Oekraiene beter doodt dan de Russen ooit hadden kunnen denken”.

Ondertussen heeft de Russische slakkentochttechniek, in combinatie met de gehaktmachinetechniek, al geleidelijk het uitgebreide bunkersysteem van de NAVO in Donbass, dat superieur is aan de Maginotlinie, uitgeschakeld. Deze methoden hebben een kill ratio van tien tegen één opgeleverd in het voordeel van Rusland ten opzichte van Oekraïne. Dat is een ander onveranderlijk feit op het slagveld. Alleen onvergeeflijke dwazen bespotten Rusland als “traag” en “zwak”. Het slakkenoffensief zal zich uitstrekken tot 2026.

Wat betreft de Eeuwige Oorlog, die is nu een monopolie van het Europese bankwezen en de financiële wereld. Plan A – zonder plan B – was altijd om Rusland een strategische nederlaag toe te brengen. Dat mislukte jammerlijk – en de verliezen zijn enorm. Eindelijk komt plan B, dat niet eens een plan is: het is oorlog, die – net als diamanten – voor altijd duurt, als middel om die duizelingwekkende verzonken kosten terug te verdienen, de onbetaalbare Europese schulden te herstructureren en verdere financiële zwendel te rechtvaardigen onder het mom van “veiligheid”.

Bij twijfel, raadpleeg Empedocles

Terug naar de kabuki. De nieuwe Amerikaanse tactiek, die tegen het einde van 2025 van kracht zal zijn, komt er in feite op neer dat Europa – dat al een geopolitiek lijk is – wordt gedumpt en dat Rusland wordt “verleid” met een paar diplomatieke/economische wortels die ogenschijnlijk voor beide partijen voordelig zijn, terwijl Moskou tegelijkertijd wordt overtuigd dat Washington zich wil integreren in de multipolaire wereld.

Zowel Moskou als Peking zijn slim genoeg om te zien welk grof spel hier wordt gespeeld. Ze zullen uiterst voorzichtig te werk gaan – en in onderlinge afstemming.

Rusland zal een taoïstisch hoogtepunt van geduld bereiken en uitleggen dat het altijd bereid is geweest om te onderhandelen – maar alleen met respect voor de feiten op het slagveld; door diep te graven om de onderliggende oorzaken van het drama tussen de NAVO, Oekraïne en Rusland op te lossen; en door te streven naar een regeling die definitief een einde maakt aan de enorme NAVO-proxyzwendel.

Van hun kant zullen de Europese schoothondjes conceptuele onzin blijven stapelen en Poetins project omschrijven als “prometheïsch” en “ideologisch”. Onzin. Het draait allemaal om wederzijds respect en de ondeelbaarheid van veiligheid.

De Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie zal ondertussen haar hybride oorlogvoering voortzetten tegen geselecteerde, als zwak beschouwde knooppunten in het Zuiden – met name in het “westelijk halfrond”, zoals het Caribisch gebied en Latijns-Amerika.

Des te belangrijker is het dat de BRICS-landen eindelijk hun krachten bundelen – ruim voor de jaarlijkse top in India eind 2026. De BRICS-landen moeten alle economische/financiële experimenten in wat ik eerder het “BRICs-lab” noemde, opvoeren om een echt alternatief, post-westers onafhankelijk betalingssysteem op te bouwen, vrij van de westerse sanctiedementie.

Rusland, India en China zijn eindelijk bezig met het remixen van de oorspronkelijke “RIC”-driehoek van Primakov, met hun onderling verweven strategische partnerschappen en steeds toenemende samenwerking op het gebied van handel, landbouw, technologie en de facto de-dollarisering (dat hoeft niet uitgelegd te worden). BRICS produceert al meer dan 42% van de wereldwijde olie, controleert meer dan 20% – en stijgende – van de goudreserves (Rusland en China hebben 14% – en stijgende) en is goed voor meer dan 30% van het mondiale bbp.

Terug naar het licht aan het einde van de donkere westerse tunnel: Italië. Slechts twee maanden geleden hield filosofiegrootmeester Massimo Cacciari een magistrale lezing in Agrigento – de Italiaanse culturele hoofdstad van 2025. Empedocles, de Griekse presocratische meester, werd in de buurt geboren. Empedocles bedacht de kosmogonische theorie van de vier klassieke elementen – lucht, water, aarde en vuur –, waarbij Liefde en Strijd ze voortdurend vermengen.

Empedocles, die onder andere werd beïnvloed door de grote Heraclitus en Parmenides, beïnvloedde uiteindelijk niemand minder dan Aristoteles, Nietzsche, Hölderlin en Francis Bacon.

We zouden opnieuw moeten leren, zoals Bacon, wat Empedocles onderwees — zo merkt Cacciari op — om zo het Angelsaksisch-Amerikaanse dogma van de positiviteit beter te ontmantelen: die magische formule die leidde tot ongebreideld consumentisme en de vermarkting van het leven, eindeloos gekopieerd en herhaald door de periferie van het Imperium van Chaos, waardoor elke ethische, filosofische, semantische, sociologische, historische en politieke reflectie over begrippen als ‘democratie’ en ‘vrijheid’ werd uitgebannen.

Zoveel te doen, zo weinig tijd. Moge 2026 het jaar worden van de wedergeboorte van de presocratici. En ook het jaar van de wedergeboorte van het coole: reflectie, introspectie, stilte, het zoeken naar innerlijk evenwicht en, wanneer muziek nodig is, een omgeving, fysiek en mentaal, die overeenkomt met het Japanse jazz-kissa-ethos.

Nu we een Annus Horribilis afsluiten, laten we een applaus geven voor de Man van het Jaar – die het minder verschrikkelijk heeft gemaakt: Ibrahim Traore uit Burkina Faso. Een mooie uitspraak doet momenteel de ronde in bepaalde intellectuele kringen van het historisch multipolaire Sicilië: We willen het noorden van Burkina Faso zijn, niet het zuiden van Litouwen. Gezegend zij al die wijsheid van Magna Grecia, Mare Nostrum.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Zet u schrap! EU staat op een kantelpunt, want de afgrond is dichterbij dan wij denken

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: