De oorlog aan het zuidelijke front tegen Rusland begrijpen

In de strijd tegen de vijanden van Rusland maakt president Vladimir Poetin fouten. Dat geeft hij zelf toe. Als enige van de huidige leiders van de vijandige staten is hij in staat om zijn fouten snel te corrigeren. Dat is een van de redenen voor zijn ongeëvenaarde steun onder de binnenlandse kiezers.

Poetin is ook een aandachtige luisteraar; hij duldt kritiek op voorwaarde dat deze niet bedoeld is om het regime omver te werpen. Poetin weet dat de belangrijkste vijanden van Rusland – de VS, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk – ongeveer om de tien jaar plannen smeden om het regime omver te werpen met behulp van Trojaanse paarden, vijfde colonnes en verraders binnen Rusland, schrijft John Helmer.

Voor Poetin begon dit met de afscheiding van Tsjetsjenië. Nadat hij die had verslagen, volgden de complotten van de oligarchen rond Michail Chodorkovski en Boris Berezovski, en eindigde het met Aleksej Navalny. Poetin is goed genoeg geschoold in de analysemethoden van het marxisme-leninisme om te begrijpen dat voor Rusland regimeverandering en oorlogvoering, maar ook klassenstrijd, rassenoorlog en imperialisme constant en onvermijdelijk zijn.

Vanwege wat de Duitsers het Russische volk hebben aangedaan in de tijd van zijn vader, moeder, broer en ooms, weet Poetin dat alleen afschrikking door superieure macht kan voorkomen dat de Duitsers zich herhalen; het doden van Duitsers is een generatie-noodzaak voor het voortbestaan van Rusland. Poetin zou liever iets beters willen, maar hij weet – zeker nu – dat de goede Duitsers in de minderheid zijn en minder wapens hebben, en dat de slechte Duitsers met steun en wapens van de VS plannen smeden om het nog erger te maken, net als vroeger.

Tegen de Britten en de Amerikanen heeft Poetin een combinatie van traditionele economische prikkels, regelmatige spionage en manipulatie in de stijl van Felix Dzerzhinsky’s Trust* geprobeerd. In zijn berekening van de kracht die nodig is voor verdeel-en-heers en oorlogsvoering tegen de Anglo-Amerikaanse imperiums, heeft Poetin ook begrepen dat er tijd nodig is om de economische en militaire capaciteiten van Rusland weer op te bouwen vanaf het niveau van vernietiging dat Washington heeft aangericht tijdens de capitulaties van Gorbatsjov en Jeltsin. Bij het corrigeren van de fouten van zijn voorgangers en hun verkeerde inschattingen van de Amerikanen, heeft Poetin snel geleerd, maar hij is een trage leerling.

Dan is er nog Poetins filosemitisme in zijn omgang met de Joodse staat. Joseph Stalin beschouwde Israël als een anti-imperialistische bondgenoot, maar het is een slagschip geworden voor het imperium in de vernietiging van alle traditionele Arabische bondgenoten van Rusland, en nu ook Iran – de laatste bastion voordat Poetin een oorlog moet voeren aan het zuidelijke front.

Daar combineert Poetins beleid ten aanzien van Iran tweehonderd jaar Russische vallen en opstaan, waarvan sommige fouten fataal waren.

In de traditie van mannelijke loyaliteit in de Russische tusovka (clan, familie, red.) – mishpocha is het Joodse concept – voelt Poetin zich zowel op zijn gemak als plichtsgetrouw tegenover de Joodse mannen met wie hij zijn jeugd in Leningrad heeft doorgebracht. Een dergelijke loyaliteit is levenslang. Geen enkele Rus kan vergeten – ook al maken Amerikanen, Duitsers en Britten er een punt en beleid van om te vergeten – dat zij de oorlog hebben overleefd, maar hun grootouders, vaders, broers en vrouwen niet. Poetin is ervan overtuigd dat de 15% van de Israëlische bevolking die qua taal, geschiedenis en gewoonten Russisch is, een verlengstuk is van de tusovka waaraan hij de loyaliteit moet betonen die overlevenden elkaar verschuldigd zijn.

Er is niets vergelijkbaars geweest aan de Iraanse kant; ten aanzien van de Arabische wereld stierf de oprechte Russische sympathie en culturele oriëntalisme met Yevgeny Primakov (1929-2015). Banden op het gebied van handel, investeringen en militaire samenwerking zijn een slechte vervanging, even onvoorspelbaar en frauduleus als de spot- en termijnmarkten voor grondstoffen, inclusief geld zelf.

In deze podcast, die gisteren is opgenomen, bespreekt Dimitri Lascaris de lessen die Poetin en de Russische generale staf trekken uit de oorlog in Iran, zowel voor hun volgende stappen om de veiligheid van het zuidelijke front te waarborgen als voor de onderhandelingen en de oorlog in het Oekraïense deel van het westelijke front.

Klik hier voor de discussie van een uur op Reason2Resist.

De podcast van Reason2Resist is hier te beluisteren.

Referenties in de podcast voor lezers om verder te lezen:

• • Persconferentie van president Donald Trump tijdens de NAVO-top op 25 juni; klik om te lezen. “Vraag: Hij [voorzitter van de gezamenlijke stafchefs generaal Dan Cain] heeft gezegd dat Poetin territoriale ambities heeft die verder reiken dan Oekraïne. Bent u het daarmee eens? Donald Trump: Dat is mogelijk. Ik bedoel, het is mogelijk. Ik weet één ding dat hij graag geregeld wil hebben. Hij wil hieruit stappen. Het is een puinhoop voor hem. Hij belde me laatst. Hij zei: ‘Kan ik je helpen met Iran?’. Ik zei: ‘Nee, je kunt me helpen met Rusland. Want weet je, de afgelopen weken hebben we India en Pakistan, Kosovo en Servië afgehandeld. Ik denk dat we vrijdag [26 juni] Congo en Rwanda krijgen. Dat was een wrede oorlog, een macheteoorlog, met overal in Afrika afgehakte hoofden. Ze komen eraan. We hebben nog twee andere zaken afgehandeld. Niemand heeft ooit zoiets gedaan. Nee. Ik beschouw hem [Poetin] als iemand die, eh, volgens mij, misleid is. Ik ben eigenlijk heel verbaasd. Ik dacht dat we dat gemakkelijk hadden kunnen regelen. Ik heb er ondertussen vier geregeld. Maar hij belde wel en zei, eh, weet je, hij staat dicht bij Iran. Hij wil ons helpen een regeling te treffen. Ik zei nee, nee, help mij een regeling te treffen met jou, met Rusland. En ik denk dat we dat ook gaan doen… Ik denk dat het een goed moment is om er een einde aan te maken. Ik ga met Vladimir Poetin praten om te zien of we er een einde aan kunnen maken.”
  • Vraag: Waarom bent u er niet in geslaagd de oorlog in Oekraïne te beëindigen? Donald Trump: Omdat het moeilijker is dan mensen zich kunnen voorstellen. Vladimir Poetin heeft het moeilijker gemaakt. Eerlijk gezegd had ik ook wat problemen met Zelensky. Misschien heeft u daarover gelezen. En het is moeilijker geweest dan andere oorlogen. Kijk, we hebben zojuist in 12 dagen een oorlog beëindigd die al 30 jaar sluimerde, eerlijk gezegd.
  • Het communiqué van de NAVO voor 2025, dat op 25 juni is gepubliceerd, is met 427 woorden ongewoon kort; Oekraïne wordt drie keer genoemd en Rusland drie keer. “Verenigd in het licht van ernstige veiligheidsdreigingen en uitdagingen”, luidt het communiqué, “met name de langdurige dreiging die Rusland vormt voor de Euro-Atlantische veiligheid en de aanhoudende dreiging van terrorisme, verbinden de bondgenoten zich ertoe om tegen 2035 jaarlijks 5% van het bbp te investeren in kernverplichtingen op het gebied van defensie en defensie- en veiligheidsgerelateerde uitgaven, teneinde onze individuele en collectieve verplichtingen na te komen.”

• 1. Het overeenkomstige NAVO-communiqué, opgesteld door de regering-Biden en op 10 juli 2024 in Washington gepubliceerd, is met 5340 woorden bijna dertien keer zo lang en bevat 61 vermeldingen van Oekraïne en 45 vermeldingen van Rusland. Dat wordt gedefinieerd als de belangrijkste vijand van de NAVO: “Rusland blijft de belangrijkste en meest directe bedreiging voor de veiligheid van de bondgenoten.”
• 2. Beoordeling van de lessen van de oorlog tussen de VS, Israël en Iran tot nu toe door de militaire blogger uit Moskou, Boris Rozhin: “De oorlog in het Midden-Oosten. 1. Het is vermeldenswaard dat de oorlog in het Midden-Oosten niet is gestopt; bijvoorbeeld de genocide in de Gazastrook, die de oorlog van Israël tegen Hamas is. Ook de oorlog van de Houthi’s tegen Israël duurt voort. Vandaag hebben de Houthi’s beloofd Israël te blijven aanvallen terwijl de genocide in de Gazastrook voortduurt. Het gepraat over vrede in het Midden-Oosten is dus ver van de realiteit. Het belangrijkste probleem voor de wereld in de regio is het nazi-regime in Israël.
• 3. De terugtrekking uit de onderhandelingen werd uitgevoerd door middel van demonstratieve aanvallen waarvan de doeltreffendheid twijfelachtig is. De Verenigde Staten hebben met antibunkerbommen en kruisraketten Iraanse nucleaire installaties aangevallen, maar er is geen geloofwaardig bewijs dat deze zijn uitgeschakeld. De Iraniërs houden expliciet vol dat ze niet ernstig zijn beschadigd en dat ze hun nucleaire programma zullen voortzetten. Iran heeft op zijn beurt de Al-Udeid-basis in Qatar aangevallen met ballistische raketten. Tegelijkertijd is er ook geen betrouwbaar bewijs van ernstige schade aan de basis. Beide partijen waren van tevoren op de hoogte van de aanvallen op de Iraanse nucleaire installaties en de Iraanse aanvallen op al-Udeid. Beide partijen hebben vooraf waardevolle activa uit de aangevallen installaties weggehaald. Beide partijen hebben het succes van hun aanvallen en het falen van de aanvallen van hun tegenstanders bekendgemaakt.
• 4. Niettemin heeft een dergelijk plan beide partijen in staat gesteld de overwinning uit te roepen en een wapenstilstand overeen te komen. Dit was het bewijs dat alle deelnemers aan de oorlog niet bereid zijn tot het uiterste te gaan en een totale vernietigingsoorlog te voeren, wat het gevolg zou zijn van de zware schade die Iran en Israël elkaar hebben toegebracht, in het volle besef dat er door de verzwakking van de luchtverdediging alleen maar meer gevolgen voor beide partijen zullen zijn. Daarom werd Qatar, net als in 2020, als tussenpersoon gebruikt – behalve dat het deze keer de beschieting van zijn grondgebied moest accepteren, wat [de aanval van Iran op al-Udeid] duidelijk was, hoewel de Qatari’s zich ten onrechte beledigd voelen… Iran heeft deze oorlog gevoerd met zijn raketarsenalen, terwijl de interne stabiliteit van de samenleving behouden is gebleven. Zonder kernwapens. En zonder een blokkade van de Straat van Hormuz. De rol van Rusland, China en Pakistan, evenals de hypothetische hulp die aan Iran zou kunnen worden verleend, is achter de schermen gebleven. Het is nog steeds onbekend wat Chinese militaire transportvliegtuigen naar Iran hebben vervoerd en welke afspraken er mogelijk zijn gemaakt tussen de Iraniërs en Pakistan. Rusland heeft traditioneel en publiekelijk het standpunt van vredestichter ingenomen en Iran actief diplomatieke steun verleend.
• 5. Als we de situatie bekijken vanuit het oogpunt van de resultaten, is het duidelijk dat Iran zich effectief heeft verzet, met name tegen de hysterische oproepen aan het begin van de oorlog dat Iran op instorten stond. Het land is erin geslaagd de commandostructuur te herstellen, een enigszins functionerende luchtverdediging op te zetten (die net op gang kwam toen het bestand werd gesloten) en ervoor te zorgen dat Israël tot op het laatste moment van de oorlog pijnlijke verliezen moest lijden. Tegelijkertijd zijn de plannen van de Verenigde Staten en Israël om de ayatollahs omver te werpen mislukt. In plaats van het regime omver te werpen, hebben de tegenstanders van Iran de Iraniërs juist achter hun vlag geschaard, wat uiteindelijk de Iraanse autoriteiten heeft versterkt, althans voor de nabije toekomst. De Iraniërs hebben duidelijk geen behoefte aan de zoon van de sjah met een keppeltje op.

• 6. Tegelijkertijd heeft Iran tastbare verliezen geleden op het gebied van luchtverdediging en radarsystemen, in het leger en de IRGC, en heeft het een aantal belangrijke hoofden van wetshandhavingsinstanties, een aantal belangrijke wetenschappers en een aantal industriële faciliteiten, waaronder nucleaire, verloren. De materiële schade voor Iran is aanzienlijk en het zal meer dan een jaar duren om alle gevolgen weg te werken. De belangrijkste mislukking van Iran in deze oorlog is het volledig falen van de Iraanse speciale diensten; daar zijn problemen geweest met de bescherming van de leiders en essentieel personeel, en met de werking van het geïntegreerde luchtverdedigingssysteem. Ook moet worden gewezen op de naïviteit van de Iraanse diplomaten die verantwoordelijk waren voor het meegaan in de manipulatie van Trump, wat leidde tot een verkeerde inschatting van het tijdstip waarop de oorlog zou uitbreken.
• 7. Aan de andere kant heeft ook Israël ernstige materiële schade geleden, die zelfs duidelijk zichtbaar is op de beelden die ondanks de censuur zijn uitgelekt. Tegen het einde van de oorlog functioneerde de luchtverdediging van Israël effectief en lanceerde Iran minder raketten om meer treffers te maken. Moderne ballistiek en hypersonische wapens zijn niet minder geduchte wapens gebleken dan de dure Amerikaanse modellen. Israël heeft ook verschillende dure luchtverdedigingssystemen en belangrijke wetenschappelijke faciliteiten verloren en ernstige schade opgelopen aan militaire, industriële en civiele infrastructuur. De totale economische schade is eveneens zeer aanzienlijk. Tegelijkertijd was het onmogelijk om een regimewisseling in Iran te bewerkstelligen. Het was niet zeker dat Iran geen kernwapens zou hebben. Het was niet mogelijk om een “nieuwe fase in de ontwikkeling van het Midden-Oosten” in te luiden met het hertekenen van grenzen. Een Israëlische leeuw is op het slachtoffer gesprongen en heeft geprobeerd haar nek door te bijten, maar het slachtoffer heeft zich losgerukt en is de leeuw met een raketmes in zijn rug gaan porren. Als gevolg daarvan begon de situatie te veranderen van een blitzkrieg in een uitputtingsslag, die Israël met oncontroleerbare scenario’s bedreigde, zodat de eigenaar van de westerse dierentuin een ‘verpletterende slag’ simuleerde, waarna hij de agressie tegen Iran richtte.
• 8. Dit is zeker niet het einde. Het is een pauze. Geen van de fundamentele tegenstellingen in het Midden-Oosten is in deze oorlog weggenomen. Het existentiële karakter van het conflict is niet verdwenen. Binnen de raderen van deze oorlog zullen ze onmiddellijk beginnen met de voorbereidingen voor de volgende. Israël zal conclusies trekken uit de mislukkingen van zijn luchtverdediging en zijn uitgedunde netwerk van agenten in het land herstellen voor toekomstige operaties om het regime in Teheran omver te werpen, gevolgd door de opsplitsing van het land. Iran zal op zijn beurt, naast algemeen herstel, zijn luchtverdedigingssysteem herstellen (er zullen pogingen worden ondernomen om luchtverdedigingssystemen en radar te kopen van China en Rusland), de speciale diensten en de aanpak van de veiligheid hervormen en nog meer drones en raketten voorbereiden. En zo zal het onderwerp van het Iraanse nucleaire programma in de toekomst nergens verdwijnen. De Iraniërs hebben ook de juiste conclusies getrokken uit deze aanval voor de rol van het IAEA…
• 9. De vragen die nog in de lucht hangen: Hoeveel lanceerinrichtingen en raketten had Iran aan het einde van de oorlog nog over om Israël aan te vallen? Hoeveel heeft Israël nog over aan luchtdoelraketten en luchtverdedigingssystemen? Wat hebben de Iraniërs uit hun nucleaire installaties meegenomen en waarheen? Wat is de werkelijke situatie op de locaties in Natanz, Isfahan en Fordow? Welke verliezen heeft Israël geleden tijdens de aanvallen die niet op foto’s of video’s zijn vastgelegd? Wat zijn de werkelijke verliezen van Iran en Israël onder de militairen? Over het algemeen zijn er meer vragen dan antwoorden. Een meer gedetailleerde analyse volgt later, wanneer de mist van oorlog en militaire propaganda is opgetrokken.
• [*] Om de oorlog vanuit het perspectief van Iran te interpreteren, luister rechtstreeks naar de Iraniërs. Er zijn MI6-agenten en gepensioneerden die met schijnbare sympathie en expertise voorstellen om de Iraniërs, maar ook de Arabieren en de Russen te interpreteren. Sommigen van hen zijn ook actief op de Kremlin-tab. De Russen begrijpen dat MI6 een lange en ononderbroken geschiedenis heeft van misleidingsoperaties in de oorlog tegen Rusland, en dat ze nooit ophouden met het uitproberen van nieuwe. Hun meest recente operatie was de verzinsel van Novichok in de aanslagen op Sergei en Yulia Skripal in 2018. Hun meest succesvolle operatie waren de boeken van John Le Carré over de strijd tegen de KGB. Het was fictie; MI6 is de codenaam voor Engelse fictie. Dzerzhinsky vergiste zich daar niet in.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Herdenk de Amerikaanse slachtoffers op de USS Liberty

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: