Het spreekt bijna voor zich dat de “elite” waarnaar hier wordt verwezen, zich in het collectieve Westen bevindt. Het zou bijzonder moeilijk zijn om het leidende segment van een andere samenleving of beschaving, als klasse, in verband te brengen met ontaarding.
Onze archetypische casestudy zijn de Macrons, het Franse machtspaar aan de top van de politieke piramide van hun land. Onze Franse bronnen verzekeren ons dat er in Frankrijk al lange tijd vermoedens bestaan over anomalieën met betrekking tot het geboortegeslacht van het vermeende vrouwelijke lid van dat paar. Die vermoedens moesten echter sub rosa worden geuit, vanwege de extreme vijandigheid van het establishment tegen elke speculatie over dat onderwerp, schrijft Stephen Karganovic.
De weinige onderzoeksjournalisten en onderzoekers die het hadden gewaagd om deze anomalieën, waarvan vele zelfs met het blote oog zichtbaar zijn, in twijfel te trekken, zijn opgejaagd door de media en op allerlei gemene manieren vervolgd door het Franse rechtssysteem. Dit doet duidelijk afbreuk aan wat er nog over is van de historische reputatie van Frankrijk als een toevluchtsoord van verlichte tolerantie voor verschillende meningen.
De Amerikaanse journaliste Candace Owens heeft bewijs verzameld dat overtuigend (en bijna onomstotelijk) aantoont dat de persoon die aan het publiek wordt voorgesteld onder de identiteit van Brigitte Macron, de officiële vrouw van de Franse president, noch Brigitte noch een biologische vrouw is.
Het professionele traject van Candace Owens lijkt in veel opzichten op dat van haar collega Tucker Carlson. Net als Tucker zwoegde Candace vele jaren in de rangen van de establishmentsmedia totdat haar geweten zo in de war raakte door de beperkingen op waarheidsgetrouwe verslaggeving en eerlijk commentaar dat het voor haar geen optie meer was om binnen het systeem te blijven. Net als Tucker was Candace in staat om het respect en vertrouwen dat ze in de loop der jaren had opgebouwd om te zetten in een onafhankelijk platform voor onderzoeksjournalistiek. Daar kan ze, zonder censuur, onderwerpen bespreken en meningen uiten die verboden zijn in het discours van de pseudo-liberale democratische wereld van de mainstream journalistiek die haar, net als Tucker, uit de gelederen van haar gelicenseerde professionals had gezet.
Geïntrigeerd door de geruchten die de ronde deden over de Franse “first lady”, nam Candace Owens de stoutmoedige beslissing om het verhaal uit te spitten en de bevindingen te delen met haar publiek, dat inmiddels in de miljoenen loopt. Het resultaat was Becoming Brigitte: Gaslighting the public, een serie onderzoeksrapporten die voor het eerst de aandacht van de Engelstalige wereld vestigden op het kluwen van leugens en onjuiste voorstellingen van zaken rond niet alleen de ware identiteit van de vermeende echtgenote van Emmanuel Macron, maar ook zijn eigen duizelingwekkende (en naar het schijnt onverdiende) opkomst naar de prominentie en uiteindelijk het presidentschap van een groot Europees land.
De onthullingen van Candace komen er in wezen op neer dat “Mme. Macron” als het ware een verkeerde naam heeft gekregen, maar wel met opzet, omdat ze als man is geboren en vervolgens chirurgische ingrepen heeft ondergaan om haar geslacht te veranderen. Maar volgens hedendaagse criteria is die onthulling standaard vergeleken met het echt smerige deel van het verhaal. Het blijkt dat het meeste van wat ons verteld is over het begin van hun relatie aantoonbaar onwaar is. Zelfs de bewering in het officiële verslag dat Emmanuel op zijn zeventiende bijna meerderjarig was toen hij en zijn lerares, de naar verluidt zesendertigjarige Brigitte, “verliefd werden” is net zo vals als de officiële genderidentiteit van “Mrs. Macrons officiële geslachtsidentiteit. Zorgvuldig onderzoek heeft uitgewezen dat Emmanuel op het kritieke moment dat hij bezweek voor de charmes van zijn literatuurleraar op de middelbare school, in feite een kind van veertien was, terwijl zijn verleidster (of misschien beter gezegd: verleider) negenendertig was. Niet alleen vergroot dat het leeftijdsverschil tussen de geliefden aanzienlijk, maar wat nog belangrijker is, het plaatst de affaire binnen het wettelijke bereik van verkrachting, zelfs volgens de notoir tolerante Franse normen.
Dat is natuurlijk slechts het kale gedeelte van de polemische beweringen die Candace Owens bevestigt met overvloedig bewijs, waardoor er weinig ruimte is voor redelijke twijfel. Geen enkele samenvatting van de details kan recht doen aan wat Candace “een terugblik op de duistere, verborgen achtergrond van Emmanuel en Brigitte Macron” noemt, dus het bekijken van de hele serie van zes afleveringen, met als hoogtepunt de zojuist gepubliceerde scherpe recapitulatie, Epilogue, is een aanrader voor iedereen die wil genieten van de bijzonderheden van dit smerige verhaal van losbandigheid, bedrog, pedofilie en verraad aan het publieke vertrouwen.
Voor haar moeite om de morele verrotting in het hart van het Franse openbare leven bloot te leggen, werd Candace Owens beloond met een strenge brief van een Amerikaans advocatenkantoor dat was ingehuurd door de Macrons (“Mr. en Mr. Macron,” zoals ze hen sarcastisch maar waarschijnlijk niet onnauwkeurig noemt in een van de afleveringen) waarin ze eiste dat ze ophield met het uitvoeren van haar verstorende onderzoek en dreigde met ernstige gevolgen als ze haar onderzoek niet zou staken.
Maar in plaats van het gewenste afschrikwekkende effect te bereiken, maakte de juridische dreiging Candace Owens voorspelbaar vastberadener om door te gaan met haar onderzoek. In Amerika kon ze zich dat veroorloven dankzij de bescherming die het Eerste Amendement biedt en een rechtssysteem dat nog steeds grotendeels bestand is tegen de meer flagrante misbruiken. Tijdens de recente presidentscampagne voerde Owens een diepgaand onderzoek van vergelijkbare omvang uit naar de duistere achtergrond van Kamala Harris, waarbij ze een vergelijkbare massa alarmerende inconsistenties, feitelijke onjuistheden en informatielacunes blootlegde in de biografie van de persoon die op een haar na verwijderd was van een van de machtigste politieke functies ter wereld. Onnodig te zeggen dat, hoe onwelkom haar speurwerk ook was voor machtige personen en belangen, Candace in Amerika nog steeds vrij was om haar taak te voltooien en haar bevindingen te publiceren, in tegenstelling tot haar Franse collega’s die werden lastiggevallen en tot zwijgen werden gebracht of, zoals onderzoeksjournalist Xavier Poussard, hun gezin naar het buitenland moesten verhuizen om zich te beveiligen.
Het hoeft geen betoog dat de publicatie van pikante details uit het privéleven van het Franse presidentiële paar niet het echte motief is achter het onderzoek van mevrouw Owens of van deze reflectie op de resultaten van haar professionele werk. Dat is eerder de consternatie die wordt opgeroepen door de vraag die Candace Owens stelt in een van de afleveringen van de Macron-serie en die we ook zouden kunnen herhalen: wat verklaart de plotselinge verschijning van zoveel Manchurian Candidates (de Macrons en Harris zijn slechts het topje van de ijsberg) in de hoogste politieke echelons van het Collectieve Westen? Wie controleert hen door middel van chantage, wiens bevelen volgen ze op en welke onuitgesproken en duistere agenda’s, die volledig in tegenspraak zijn met hun publieke toezeggingen en uitspraken, worden ze toegediend om ze te promoten?
Toegegeven, deze gecreëerde publieke personages zonder verifieerbare biografie en schijnbaar zelfs zonder veel inhoud als mens, zijn slechts proxies voor de werkelijke machthebbers, in feite slechts de zichtbare, externe laag van het complexe en frauduleuze systeem dat de “Westerse democratieën” regeert.
Maar hoe lang zijn de Westerse naties nog bereid om deze farce te tolereren, zich te onderwerpen aan richtlijnen die worden doorgegeven door anonieme figuren van fictieve herkomst en belast met een dubieuze missie?
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Macron woedend: de jacht op de geheimen van Brigitte gaat door
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram














Bijvoorbeeld : Een Rotschild bankier.
En een omgebouwde barbie-pop.
Je verzint ’t niet, he.
Vroeger was seks met een minderjarige strafbaar in dit gedeelte van Europa, of is dat alleen voor niet elite zo?
Hilarisch dat de maskers afvallen en dat deze mensen het bezuren omdat mensen de draak steken met hun arrogante omhooggevallen gedoe! Lacht u mee? https://youtu.be/2pQPwStJfOs?si=e918k9JGzuI5xrrZ
Het artikel valt naar mijn mening in de categorie: ” Story en de Privé gossip.
Sensatie en roddel. Of het nu waar is of niet.
Er zijn veel belangrijkere zaken dan met wie of wat Macron de lakens deelt.
In de periode 1962 – 1968 fungeerde ex-Rothschildbankier & premier Georges Pompidou (1911 – 1974) als Deep State-waakhond bij president ‘le grand’ Charles de Gaulle (1890 – 1970).
Rothschild bankier is een dingetje.
Waarnaast hij slaapt zal me worst wezen.
De geheimzinnigheid er om heen zegt meer over Macron dan nodig zou zijn.
Niet slim.
Gewoon voor uit komen en doorgaan met de orde van de dag.
Even de Epstein visitors af vinken.!
De elite verschanst zich achter de frontmannen, en dat geldt over de gehele wereld. Echter zijn hun frontmannen in de VS onlangs deels buiten spel gezet.
De GLEM (Globalistic Elite Maffia) heeft geen vat meer op het witte huis, maar ongetwijfeld nog wel op de industriëlen en de banken in de VS.
Het punt wat hier nog niet is genoemd is dat vrijwel de hele machtstructuur in deze maatschappij bestaat uit omgebouwde genders of herma’s en dat is de basis van het Luciferianisme of satanisme, dus dat is de weg die deze PTB ook met de mensheid voor hebben waarbij de sociale structuur van het huwelijk als hoeksteen van de samenleving volkomen wordt vernietigd. Het is niet interessant te weten wie met wie slaapt, maar over het hoofd te zien dat dit het model van het toekomstige leven vertegenwoordigt is wel beetje kortzichtig..