Amerika zal zijn autoriteit nooit meer terugkrijgen

Armageddon is afgewend, althans voor nog eens twee weken. Maar zelfs als de civiele infrastructuur van Iran intact blijft, zal de Amerikaanse naoorlogse orde nooit herstellen. De schade is niet in de eerste plaats militair, maar reputatiegericht — een instorting van de legitimiteit die ooit het Amerikaanse leiderschap ondersteunde. Op dezelfde manier waarop je, zodra je bepaalde dingen tegen je echtgenoot zegt, niet meer terug kunt, is er ook geen weg terug zodra je land verandert van wereldpolitieagent in het equivalent van de krankzinnige persoon aan de bar die dreigt iedereen neer te schieten die hem vreemd aankijkt.

Zoals Thomas Kuhn ons eraan herinnert, zijn paradigmaverschuivingen een vreemd verschijnsel. De overgang van het ene naar het andere is een chaotische aangelegenheid. Vaak is het tientallen jaren of zelfs eeuwen onduidelijk hoe het nieuwe paradigma eruit zal zien. Het zal waarschijnlijk jaren duren voordat die realiteit volledig doordringt tot de westerse bondgenoten. Maar wanneer de Duitse regering begint te eisen dat alle mannen onder de 45 de autoriteiten informeren over zelfs verblijven van drie maanden in het buitenland — voor het geval zij nodig zijn voor noodmilitaire dienst — dan staat er iets groots te gebeuren. Je kunt hetzelfde zeggen over het feit dat de Britse regering verklaringen moest uitbrengen waarin stond dat zij de VS — hun koloniale verwant en nauwste bondgenoot — haar bases niet zou laten gebruiken voor iets anders dan ‘defensieve’ bombardementen, schrijft B. Duncan Moench.

Dit zijn geen op zichzelf staande incidenten, maar duidelijke aanwijzingen dat Amerika’s bondgenoten zich tegen het land beginnen in te dekken. Ongeacht of president Trump volledig terugkrabbelt of uiteindelijk zijn dreigement uitvoert om ‘de hel’ los te laten op de Islamitische Republiek Iran, kan het vertrouwen in de legitimiteit van de VS niet herstellen wanneer de leider van de zogenaamd ‘vrije wereld’ opnieuw een keuzeoorlog begint en vervolgens openlijk dreigt dat ‘een beschaving vannacht zal sterven’. Dit alles gebeurde minder dan 24 uur nadat het democratisch gekozen staatshoofd van het land een met scheldwoorden gevuld social mediabericht had geplaatst waarin hij het islamitische geloof belachelijk maakte en kinderachtig speelde met het idee van een heilige oorlog tussen christendom en islam. Wat zou er mis kunnen gaan?

Het is waar dat de gevoeligheidsbeweging vol zit met woordengeile zeurpieten, maar woorden, vooral van wereldleiders, doen er nog steeds toe. Sinds 1945 is geen enkel westers staatshoofd zo roekeloos geweest in zijn publieke retoriek over oorlog — noch zo impulsief in zijn dreigementen van massale sterfte onder burgerbevolkingen. Ongeacht de uiteindelijke uitkomst van Trumps bizarre gedrag, is de keuzeoorlog van Amerika en Israël voor anderen een noodzaak tot vrede geworden, niet alleen voor de Golfbondgenoten van de VS, maar voor de hele wereldeconomie.

Anderen hebben nu geen andere keuze dan te repareren wat Washington heeft stukgemaakt. De wereld blijft immers volledig afhankelijk van een constante stroom van niet alleen fossiele brandstoffen, maar ook van het voorwendsel dat zijn Noord-Amerikaanse hegemon het verdient om te leiden om één simpele reden: het heeft, meer dan enig ander wereldrijk daarvoor, de belangen van ‘vrede’, ‘democratie’ en ‘zelfbestuur’ nagestreefd. Zoveel voor die fabel.

Een grote ironie van Trump en zijn MAGA-beweging is dat zij instellingen en op de VS gerichte economische dynamieken vereren die zij totaal niet begrijpen — en daarom naar believen kapotmaken. MAGA aanbidt Amerikaanse suprematie, maar opereert met slechts een stripboekachtig begrip van de oorsprong en functie ervan. Ze kennen de Amerikaanse mythen, maar van het IMF tot de Wereldbank tot de door de dollar ondersteunde macht van Wall Street lijken ze totaal onverschillig voor hoe hun land in de echte wereld macht projecteert.

Meer nog, zij lijken niet te begrijpen dat Amerikaanse harde macht altijd werd vergezeld door zachte macht. Het is zeker waar dat de VS altijd boven alles haar eigen belang heeft nagestreefd. Maar het bracht ook zaken voort zoals het Marshallplan, dat het herstel van westerse bondgenoten in hun tijd van nood enorm hielp. Franklin Roosevelt verbood bankiers beroemd genoeg om deel te nemen aan de Bretton Woods-onderhandelingen, waarmee hij het financiële systeem creëerde dat niet alleen de Amerikaanse financiële hegemonie garandeerde — maar ook welvaart voor de middenklasse veiligstelde, niet alleen in Amerika maar in een groot deel van de westerse wereld.

Als je echter een miljardair bent en al je vrienden miljardairs zijn die de wereld zien als speelgoed, vol pionnen die jou iets verschuldigd zijn alleen al omdat jij de wereld hebt vereerd met jouw unieke bijdrage, dan lijkt alles wat eraan voorafging niets meer dan een tijdelijke oplossing die een dozijn Stanford-afgestudeerden in een paar dagen kan repareren. Dat systeem was echter niet alleen gebouwd op ruwe kracht, maar op de klassiek-liberale waarden van machtsevenwicht, terughoudendheid en burgerlijke legitimiteit. Dit zijn precies de elementen die Trump en zijn handlangers nu moeiteloos terzijde schuiven.

Voor deze groep zijn de samenleving, laat staan de zorgvuldig opgebouwde mondiale economische orde, dingen waar je in je vrije tijd aan kunt sleutelen, tussen het sturen van raketten naar Mars of het spelen van 18 holes op Mar-a-Lago door. Dat standpunt is, het hoeft nauwelijks gezegd te worden, allesbehalve conservatief. Zoals Joseph De Maistre stelde, is een natie iets “dat niet meer haar eigen schepping is dan een taal”. Deze collectivistische visie op nationalisme kan nauwelijks verder verwijderd zijn van die van Trump.

Er is geen weg terug hiervan; er zal geen Obama-herhaling komen. We leven door het grootste militaire dilemma en keerpunt op beschavingsniveau sinds minstens de Cubacrisis. Een nulpunt dat, wat er ook gebeurt, niet goed zal aflopen voor de Verenigde Staten of de liberale economische orde als geheel. Europa en de EU zijn nog steeds bezig te beseffen dat hun hele sociaaldemocratische structuur voor een groot deel is gefinancierd doordat de VS gratis militaire bescherming leverde. Wat hierna komt zal chaotisch zijn, en niemand in het Westen is klaar om het te beheren.

In tastbare termen blijkt dat doen alsof je geeft inderdaad een vorm van geven is. Men kan erkennen dat ‘internationaal recht’ grotendeels fictie is. Maar het is — net als de smetteloos bedachte grondwet van het land — een mythologische fictie die het mogelijk maakt dat de liberale orde bestaat. Trump begrijpt dit soort nuance echter niet en ziet alle beperkingen op Amerikaanse suprematie als onnodige liberale beleefdheden.

Dat brengt mij bij nog een grote ironie. Trump werd gekozen om China te stoppen — en toch heeft hij precies de perfecte situatie gecreëerd voor Beijing om de superioriteit van zijn bestuursmodel te bewijzen. In tegenstelling tot zijn zogenaamd liberale, zogenaamd vrije markt-tegenstanders, die binnen enkele weken zouden instorten zonder een constante aanvoer van goedkope olie, heeft China’s mercantilistische synthese zich ongelooflijk robuust bewezen.

China lijkt de enige grote wereldmacht te zijn die uitgerust is om een economische storm aan te kunnen zoals die veroorzaakt wordt door Iran dat de Straat van Hormuz inneemt. Deze oorlog laat ook zien dat de CCP, niet de VS, vooroploopt in militaire kracht, die terecht voorzag dat deze niet zou worden bepaald door onderscheppingsraketten van 15 miljoen dollar en vliegdekschepen van 14 miljard dollar, maar door drones van 20.000 dollar, waar China toevallig in gespecialiseerd is.

Terwijl we overgaan naar de Chinese eeuw, zal Beijing ook niet hoeven leven met de schaamte van een doorgedraaide regeringsleider die burgerlijke elektriciteitscentrales, waterfaciliteiten, bruggen en spoorlijnen bombardeert. Zoals Michael Lind onlangs betoogde, speelt deze oorlog op de middellange en lange termijn alleen maar rechtstreeks in de kaart van China. Trump heeft het echter gedaan — hij heeft het neoliberale globalisme gedood, precies zoals zijn achterban wilde. De nevenschade begint zich pas net te openbaren.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het imperium verliest zijn vermogen om zijn lelijke ware aard te verbergen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: