Omdat de Verenigde Staten van Amerika niet in staat zijn om een tweederangs regionale macht als Iran militair te verslaan, hebben ze nu het roer omgegooid om het land economisch te verslaan. Maar ze zullen de hulp van andere landen nodig hebben om deze prestatie te volbrengen.
Dit is een verbluffende wending, omdat het een erkenning inhoudt door officieel Washington dat het de oorlog met Iran heeft verloren. Het smeekt nu China om te helpen Iran economisch te verpletteren, schrijft Leo Hohmann.
Dit soort economische oorlogsvoering zal alleen werken als China meewerkt. Zonder China is de economische aanval op Iran gedoemd om net zo jammerlijk te mislukken als de ongegronde militaire actie die Washington tegen dat land heeft gevoerd.
De Chinese president Xi Jinping wordt in september in Washington verwacht, en ik denk dat we tegen die tijd zullen weten of hij meedoet aan Trumps nieuwste poging om Iran te vernietigen.
Persoonlijk denk ik niet dat hij hierop zal ingaan en dat Trump een vernederende nederlaag tegen Iran zal lijden. Dat is gevaarlijk, want gezien Trumps karakter zou hij wel eens zijn toevlucht kunnen nemen tot iets waanzinnigs in plaats van het verlies te accepteren. Ja, denk het ondenkbare. Kernwapens.
Iran blijft een harde noot om te kraken.
Ik zou zelfs zeggen dat de Amerikaanse economie een groter risico loopt om in te storten dan die van Iran. Kijk maar naar de puinhoop die Trump heeft aangericht: hij heeft de prijzen van benzine, diesel en meststoffen opgedreven en de weg vrijgemaakt voor een wereldwijde hongersnood in 2027. Ook het plan van het ministerie van Financiën om een economische ramp af te wenden door de eigen staatsschuld op te kopen, lijkt te zullen mislukken. De rente stijgt en de aandelenmarkt stort in.
De onlangs voorgestelde sancties tegen Iran zijn secundaire sancties. Dat betekent dat elk land dat zaken blijft doen met Iran, zal worden gesanctioneerd en geen zaken meer mag doen met de VS en haar bondgenoten. Als China of India bijvoorbeeld Iraanse olie blijven kopen, zouden ze worden getroffen door economische sancties van de VS en haar bondgenoten.
Dit lijkt de VS meer schade te berokkenen dan China, omdat de VS zo sterk afhankelijk is van Chinese import, zowel voor zijn militaire als civiele economie. Chinese zeldzame aardmetalen zijn bijvoorbeeld nodig voor de bouw van verschillende cruciale Amerikaanse raketten en onderdelen voor drone-oorlogsvoering.
Maar de opvallende poging om China ertoe te bewegen te helpen Iran te verpletteren, bevestigt ook wat we al wisten. De regering-Trump is letterlijk geobsedeerd door Iran en niet in staat om er afstand van te nemen. Waarom zou ze anders drie maanden voor de tussentijdse verkiezingen alles op het spel zetten, alleen maar om Iran te vernietigen, een land waarvan ze beweert dat het na maanden van Amerikaanse en Israëlische bombardementen geen militaire capaciteit meer heeft?
Het is niet genoeg om Iran te verzwakken, zijn militaire capaciteiten te ondermijnen en zijn nucleaire programma “uit te roeien”. Iran moet volledig worden vernietigd. Net als in Venezuela moet de Iraanse olie worden geroofd. Hieronder volgt een fragment uit een artikel van 21 augustus in de South China Morning Post:
De Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent drong er donderdag bij China op aan om zich aan te sluiten bij de nieuwste inspanningen van Washington om Iran economisch onder druk te zetten en te isoleren, nadat de onderhandelingen over het heropenen van de Straat van Hormuz en het beëindigen van het zes maanden durende conflict waren mislukt.“
Bedenk wel dat de Chinezen 50 procent van hun energie uit de Golf halen. Het zou hen dus goed uitkomen om mee te werken”, zei Bessent tegen CNBC toen hem werd gevraagd of de nieuwe economische sancties ook China zouden omvatten.
Bessent voegde eraan toe dat zowel bondgenoten als tegenstanders gedwongen zullen worden partij te kiezen in de nieuwste campagne van Washington om Iran economisch te isoleren, en dat hij aanstaande maandag tijdens een persconferentie meer details zal geven.“Dit wordt de grootste gecoördineerde economische isolatie in de wereldgeschiedenis. En we gaan naar hen toe en zeggen: jullie staan óf aan onze kant, óf tegen ons. Het zal in Iran werken, en we gaan dit regime ten val brengen.”
Dit klinkt als het wanhopige geraaskal van een man die de financiën beheert van een ten onder gaand imperium. Minister van Financiën Bessent is net zo waanvoorstellig als de man voor wie hij werkt. En net zo moordzuchtig. Want als deze economische isolatie slaagt, zullen juist de mensen die zij beweerden te willen “bevrijden” van de Iraanse mullahs, op straat verhongeren.
En tot nu toe willen de Chinezen er niets van weten. Ze lijken geen enkele interesse te hebben in deelname aan Trumps plan om de Iraniërs uit te hongeren.
In een reactie aan de South China Morning Post zei de woordvoerder van de Chinese ambassade in Washington, Liu Chang: “Sancties en druk helpen niet om het probleem op te lossen. China roept de betrokken partijen op om verantwoordelijk te handelen en de kwestie via politieke en diplomatieke middelen op te lossen.”
Dit is wat er gebeurt als je onder valse voorwendselen een oorlog begint. Hun hele rechtvaardiging voor deze oorlog was gebaseerd op leugens, namelijk dat Iran wordt geleid door een waanzinnige groep religieuze fanatici die, als ze een kernwapen zouden krijgen, dat onmiddellijk tegen Israël zouden inzetten. Dat was nooit logisch, aangezien de Iraniërs weten dat ze daarmee binnen enkele minuten hun volledige vernietiging zouden garanderen. De Iraniërs zijn slimme geopolitieke spelers. Geen krankzinnige fanatici zoals ze in de westerse media worden afgeschilderd.
En toch vormde de mogelijkheid van een paar Iraanse kernwapens in de ogen van onze sociopathische Amerikaanse neocons op de een of andere manier een grotere bedreiging dan duizenden kernwapens in handen van Rusland, China, Pakistan en Noord-Korea. Trump gaat zelfs vriendelijk om met de Noord-Koreaanse dictator Kim Jung Un, die al over kernwapens beschikt waarmee het Amerikaanse hartland kan worden geraakt en die daadwerkelijk heeft gedreigd deze op ons af te vuren.
Deze geestelijk gestoorde Amerikaanse neocons geloofden ook in onjuiste Israëlische inlichtingen die beweerden dat de Iraanse regering binnen enkele dagen of weken na een luchtaanval door de VS en Israël zou instorten, omdat het Iraanse volk in opstand zou komen en zijn onderdrukkende islamitische regering zou afzetten.
Deze argumenten waren en zijn volkomen irrationeel, maar hadden op de een of andere manier toch invloed op miljoenen van Trumps MAGA-aanhangers. Zo weet je dat MAGA een sekte is, want zelfs nu al die vooroordelen over Iran onjuist zijn gebleken, behoudt Trump nog steeds ongeveer 70 procent of meer van zijn Republikeinse kiezersbasis. Alleen een sektelid gelooft alles wat zijn leider zegt, zelfs als die ontmaskerd is als een bewezen bedrieger.
CHINA HEEFT DE TROEF IN HANDEN
Het enige scenario waarin ik me kan voorstellen dat de regering-Trump erin slaagt Iran te verpletteren, is als China als dubbelagent optreedt. Met andere woorden: China doet slechts alsof het aan de kant van Rusland en Iran staat, maar werkt in werkelijkheid achter de schermen mee om Amerika te helpen Iran en Rusland te verslaan. Sommigen, zoals mijn vriend Patrick Wood van Technocracy.news, geloven dat China in het geheim samenwerkt met Amerikaanse technocraten, en hij zou wel eens gelijk kunnen krijgen. De tijd zal het leren.
Wood schrijft in zijn nieuwste artikel:
“Er is geen wedloop met China. China is niet onze aartsvijand. Vergeet multipolariteit. De CCP is niet communistisch. Het is een technocratie, en gelijkgestemden zoeken elkaar op. Trump en de aarts-technocraten die in China zijn, zijn daar niet om “Amerika weg te geven”, maar juist om China in de mondiale technocratie op te nemen. Ze hebben China in het nauw gedreven. Elk ander verhaal zal in duigen vallen zodra je je ogen opent voor de technocratie.”
David Pyne, een andere vriend en militair analist die ik respecteer, zegt dat de relatie tussen China en Iran op vrijwel dezelfde manier moet worden bekeken als de relatie tussen de VS en Oekraïne. China stuurt wapens, inlichtingen, satellietgegevens, enzovoort, naar Iran, waarmee de Islamitische Republiek Amerikaanse militaire installaties in de Golf met uiterste precisie heeft kunnen raken.
Iran is nu dominant in het oostelijke Midden-Oosten, terwijl Israël dominant is in het westelijke Midden-Oosten, zei Pyne in een podcastinterview met Pyotr Kurzin op 21 augustus.
“Het Amerikaanse imperium is ontmaskerd als machteloos,” zei Pyne, waarmee hij suggereerde dat Trump wellicht zijn kans heeft gemist om vrede te sluiten met Iran op een manier waarmee hij zijn gezicht kon redden.
Verwacht dat de twee regionale grootmachten, Iran en Israël, opnieuw tegenover elkaar komen te staan voordat het voorbij is, naarmate de Derde Wereldoorlog in alle hevigheid losbarst.
Houd ondertussen China in de gaten. De rol van dit land in deze geopolitieke overgang naar een Nieuwe Wereldorde kan niet genoeg worden benadrukt.
Ik geloof nog steeds dat het Amerikaanse imperium ten onder gaat. Maar dat betekent niet dat wij mee ten onder hoeven te gaan. Houd je ogen gericht op Jezus, de Koning der koningen, en blijf sceptisch ten opzichte van alle menselijk politiek leiderschap, dan zul je nooit worden misleid door de grote misleiding van de eindtijd.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Waardeloos artikel, want het is puur gokwerk en zeker de laatste alinea, die doet voorkomen dat de redding iets “goddelijks” zal zijn.
Jazeker, op de koning der joden mag je rekenen.
Ik wil hier wel meer over zeggen, maar hier zitten teveel fanaten die dit niet in dank zullen afnemen, voor zover de ‘gepredikte’ verdraagzaamheid.