Wat is er zo geweldig aan diversiteit?

“Diversiteit is onze kracht.” Dit, of talloze varianten op hetzelfde idee, hoor je onophoudelijk. Ik werk in ieder geval aan een Australische universiteit waar de mate waarin de leiding dit idee opdringt inderdaad als onophoudelijk kan worden omschreven, en zelfs het propagandalevel van een totalitaire staat evenaart. Maar zelfs buiten de gewijde zalen van de onpartijdige, politiek evenwichtige academische wereld (schreef ik dat met een strak gezicht?) is de mantra of het cliché dat diversiteit op de een of andere manier zorgt voor een sterkere balans, een meer samenhangende samenleving of gewoon betere resultaten, alomtegenwoordig in de hedendaagse democratieën die zich hebben toegewijd aan multiculturalisme en aan de verschillende neomarxistische versies van feminisme. Natuurlijk, degenen die deze ‘diversiteit is een wondermiddel’-kletspraat uitkramen, onderbouwen die bewering nooit. Ze vertellen ons nooit precies hoe ‘diversiteit’ de samenleving beter, rijker of meer verenigd maakt. We worden geacht het allemaal op geloof te aannemen, als het ware. We moeten gewoon de elites van de bureaucratische, politieke en diverse professionele instanties geloven die deze lijn uitdragen, en het geloven simpelweg omdat zij het zijn die ons vertellen dat het zo is.

Maar jij en ik weten allebei dat er niet veel bewijs is om dit cliché te ondersteunen. Erger nog, als je net als ik bent, denk je dat dit dezelfde elites zijn die ons massaal in de steek hebben gelaten door gewelddadige, onliberale lockdowns op te leggen die de politie als wapen gebruikten, scholen sloten, allerlei kritiek op de vrijheid van meningsuiting onderdrukten en ook enorme rijkdom overbrachten van arm naar rijk en van jong naar oud (denk aan activainflatie na het massaal drukken van geld en ongecontroleerde overheidsuitgaven). Je herinnert je dat dit dezelfde elites zijn die ons eveneens in de steek hebben gelaten door niet bereid te zijn op te komen tegen een transgender-waanzinlobby die ervoor zorgt dat mensen met een IQ boven de 130 niet mogen zeggen wat een vrouw is. Dezelfde elites ook die ons in de steek hebben gelaten door alle scepsis en kritisch denken rond ons veranderende klimaat te laten varen, en ons gewillig te verarmen met de overduidelijke leugen dat duurzame energie in totaal goedkoper is. Net als ik vraag je je af hoe groot de kans is dat dezezelfde mensen ergens gelijk in hebben. Hint: niet erg groot. En zeker niet erg groot dat ze gelijk hebben over een of andere moederlijke slogan die bedoeld is om het debat over grootschalige immigratie en over hun pogingen om verdienste uit alle beslissingen over aanwerving en ‘wie er naar de universiteit gaat’ te halen, het zwijgen op te leggen. Dit lijkt sterk op een van die Mark Twain-situaties waarin je stilletjes wordt gedwongen om ‘te geloven wat je weet dat niet zo is’, schrijft Dr. James Allan.

Maar laten we de verleiding weerstaan om de spot te drijven met het cliché dat ‘diversiteit onze kracht is’ en er wat zorgvuldiger over nadenken. We weten bijvoorbeeld allemaal dat een beetje genetische diversiteit bij ouders beter is voor de nakomelingen van dat paar. Alles bij elkaar genomen geven we er de voorkeur aan om te voorkomen dat broers en zussen of zelfs neven en nichten met elkaar paren. Niet voor de meeste mensen is de inteelt van sommige voormalige Europese koninklijke families, waar verdwijnende kinnen de norm waren, wenselijk. Toch is de hoeveelheid genetische diversiteit die nodig is om gezonde kinderen te krijgen vrij klein. Iedereen buiten de directe familie is goed genoeg. Dezelfde cultuur? Check. Dezelfde toewijding aan de westerse beschaving? Check. Hetzelfde geloof in vrijheid van meningsuiting en de rol van vrouwen? Nogmaals check. Ga alleen niet met je zus naar bed. Dus als dat is wat bedoeld werd met alle propaganda over de geneugten van diversiteit, dan denk ik dat we daar allemaal wel achter kunnen staan. (Nou ja, ik aarzel om voor Tasmaniërs, mensen uit Arkansas of lezers uit de Catlins ten zuiden van Dunedin in Nieuw-Zeeland te spreken, maar lezers snappen het algemene punt wel.)

Aan de andere kant van de vergelijking weten we dat de beste gevechtseenheden vaak uit hetzelfde geografische gebied komen. Kijk maar eens naar hoe het Britse leger vroeger soldaten rekruteerde. Hechtere banden betekenen een grotere bereidheid om je leven op het spel te zetten voor iemand anders. Of vraag jezelf eens af of je gelooft dat het aannemen van personeel ‘in naam van diversiteit’ de fysieke normen heeft verlaagd als het gaat om gevechtstroepen, brandweerlieden die mensen uit brandende huizen redden of agenten op straat. Het lijkt er zeker op dat wanneer fysieke kracht een kernonderdeel van het werk is, voorstanders van het aannemen van vrouwen beginnen met de belofte dat er geen enkele norm zal worden verlaagd, maar dat we uiteindelijk – je raadt het al – lagere normen voor vrouwen krijgen. Is dat echt een kracht? Wie wil je dat je uit een brandend huis draagt of op straat in gevecht gaat met de misdadiger die je aanvalt? (Overigens is de grootste leugen die Hollywood in zijn films vertelt, dat een vrouw van zo’n 55 kilo een overvaller of verkrachter van 90 kilo kan verslaan. Dat is een complete leugen.)

Het wordt nog erger omdat het hele bouwwerk van ‘diversiteit’ (vaak in één adem genoemd met ‘gelijkheid’ en ‘inclusie’) bol staat van tegenstrijdigheden. Ons wordt het idee verkocht dat voorstanders van diversiteit iedereen in hun midden verwelkomen. Het maakt niet uit wat je inbrengt. Maar als je twijfelt aan de waarde van diversiteit zelf? Dan lig je eruit. Kijk maar naar de enorme druk voor ‘diversiteit, gelijkheid en inclusie’ op universiteiten. Weet je welke mensen uit onze universiteiten zijn verdwenen? Conservatieven. De mensen die sceptisch staan tegenover dit anti-meritocratische wereldbeeld van ‘gelijkheid van uitkomst’. Ze worden niet aangenomen. Promoties zijn moeilijker. De gegevens hierover zijn verbluffend. Een recent rapport dat keek naar politieke donaties en antwoorden op enquêtes over de politieke opvattingen van academici meldde dat er geen enkele republikeinse academicus aan Yale werkte. Geen enkele! En herinner je je de Voice-campagne hier nog? We hebben zo’n 38 rechtenfaculteiten. Er waren vier rechtsgeleerden in het hele land die zich publiekelijk tegen de Voice verzetten, en talloze anderen die ervoor waren.

Diversiteit komt altijd en overal neer op diversiteit in huidskleur of soort voortplantingsorganen, of andere bevoorrechte erfelijke groepskenmerken. Maar het gaat nooit, maar dan ook nooit, om het stimuleren van diversiteit in politieke of wereldbeschouwelijke opvattingen. En als je tegen bent, laten we zeggen, op programma’s van het type positieve discriminatie voor vrouwen, Aboriginals, niet-heteroseksuelen, of iedereen die denkt dat hij in het verkeerde lichaam is geboren (een onzinnige bewering trouwens), nou, dan ben je niet welkom. Punt uit. En de feiten over wie er in dienst is en de top bereikt, laten zien dat dit overduidelijk waar is.

Als sommige mensen nu beweren dat blanke jongens uit de arbeidersklasse de meest gediscrimineerde groep zijn, lijkt me dat zeker waar als we het hebben over wie speciale beurzen krijgt, wie speciale ondersteuning krijgt, wie stille, onuitgesproken hulp bij aanwerving krijgt. Hint: Australische universiteiten hebben geen expliciete quota. Nee. Ze kijken eerder naar de afdeling van een decaan, meten het percentage bevoorrechte – en alleen bevoorrechte – groepen in de samenleving als geheel en vervolgens binnen de afdeling, en laten het succes van de prestatiebeoordeling van de decaan afhangen van het behalen van een overeenstemming. De prikkels zijn meedogenloos maar indirect. En dit alles bestond al en werd erger onder negen jaar coalitieregeringen. Het is moeilijk om met een strak gezicht te beweren dat de Liberalen ooit ergens voor vechten, gevestigde belangen aanpakken of ongewenste wetten intrekken. Vandaar, mes amis, de opkomst van One Nation.

Dat is de waarheid. Diversiteitsdiva’s zaaien verdeeldheid. Ze mijden en sluiten niet-gelovigen uit in naam van het smakeloze geloof dat ze propageren. Diep van binnen geloven ze niet in verdienste (behalve, ironisch genoeg, hun eigen verdienste, want degenen die impliciete quota opleggen, geloven opmerkelijk genoeg allemaal dat ze zelf op basis van verdienste zijn gekomen waar ze nu zijn). Deze hele mantra van diversiteit (en gelijkheid en inclusie) is een ramp.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Coronacrisis toont het falen van de EU aan – natiestaten handelen veel beter

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: