Waarom de Zwarte Dood zo belangrijk is voor de pandemie-industrie

De pandemie-industrie is afhankelijk van angst en urgentie om een markt voor mRNA-vaccins in stand te houden, maar de afname van infectieziekten en het uitblijven van recente pandemieën vormen een uitdaging. En hier komen de middeleeuwse pestepidemieën om de hoek kijken.

Internationale volksgezondheidsorganisaties, zoals de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), gebruiken middeleeuwse pestepidemieën en historische massale sterftegevallen om pandemierisico’s te modelleren en regeringen bang te maken zodat ze hun initiatieven financieren, schrijft Rhoda Wilson.

Het belang van middeleeuwse ratten voor de winst van pandemieën

Door David Bell, gepubliceerd door het Brownstone Institute op 21 januari 2026

De pandemische agenda, die belangrijk is voor het behoud van een gezonde markt voor mRNA-vaccins, is voor haar succes afhankelijk van een algemeen gevoel van angst en urgentie. Dit wordt echter ondermijnd door de afname van infectieziekten en het uitblijven van recente, natuurlijk ontstane pandemieën. Nu covid-19 aan het verdwijnen is en de oorsprong ervan zorgwekkend onnatuurlijk lijkt, ontwikkelt de pandemische industrie een toenemende interesse in de oude geschiedenis, wanneer haar aanbod wellicht nuttiger bleek te zijn.

Biologische oorlogsvoering en grote sterftegevallen

In het jaar 1347 katapulteerden de legers van de Kipchak-Turkse confederatie onder leiding van Khan Jani Beg, die de Genuese vesting bij Kaffa op de Krim aanvielen, lijken over de muren de stad in. Dit werd niet alleen gedaan om esthetische redenen. Het was een vroege vorm van biologische oorlogsvoering. De lichamen waren van mensen die waren gestorven aan een nieuwe pest die zich vanuit Centraal-Azië had verspreid en het Kipchak-leger had verwoest. De overlevenden, die zich realiseerden dat als eenmaal een groep mensen deze pest had, deze zich verspreidde naar bijna iedereen die in nauw contact stond, besloten dat ze deze kennis ook met de Genuese verdedigers moesten delen. De aanpak met de door de lucht overgebrachte lijken werkte.

Kort daarna stopten enkele verdedigers die naar Italië terugkeerden in Syracuse op Sicilië om proviand in te slaan en wat tijd aan wal door te brengen (of misschien uit wanhoop om de door pest geteisterde schepen te verlaten). Pogingen om hen in quarantaine te plaatsen kwamen te laat en de Zwarte Dood was Europa binnengedrongen. Het zou hoe dan ook over land zijn gekomen, maar in dit tijdperk van toenemend internationaal reizen, aangedreven door galeislaven en een betere benutting van de windkracht, verspreidde het zich razendsnel en had het het jaar daarop Engeland bereikt. De builenpest verspreidde zich van land naar stad naar dorp door mensen en ratten, of de vlooien die overal aanwezig waren.

Ratten waren overal te vinden in de open riolen die als straten in Europese steden dienden, de ranzige voedselopslagplaatsen die als middeleeuwse voorraadkasten dienden, en de stinkende stallen die als garages dienden. Mensen die in de sloppenwijken van de steden leefden, met door rachitis gebogen benen en een dieet van oudbakken brood en gin, waren niet in staat om een behoorlijke immuunrespons op te bouwen tegen de bacteriën die de pest veroorzaakten – of, wat dat betreft, tegen tuberculose, grote en kleine pokken, of tientallen micro-organismen die we tegenwoordig over het algemeen afweren. Met vier personen in één bed en tien personen in één kamer werd een infectie snel verspreid.

De Zwarte Dood doodde tot een op de vier mensen in delen van Europa en waarschijnlijk ook in Azië. Op moderne bouwplaatsen worden nog steeds massagraven blootgelegd. Als je in die tijd je kindertijd had overleefd, wat de meeste kinderen niet deden, dan waren plagen en uitbraken van pest een veel voorkomende, voortdurende bedreiging.

Omgaan met het probleem van de dalende sterfte

Net als bij de meeste pandemieën uit vroegere tijden – waarvan de geschiedenis er vele vermeldt – vormt de veroorzaker van de Zwarte Dood, de bacterie Yersinia pestis, geen bedreiging meer. Tenzij de samenleving volledig instort en er een nieuwe donkere middeleeuwen aanbreekt, zal Y. pestis nooit meer een pandemie veroorzaken. Antibiotica maken er een einde aan, maar het belangrijkste is dat we ondergrondse riolering en schoon water hebben, voedsel eten dat ons immuunsysteem beter laat functioneren, grotere, schonere huizen hebben zonder ratten, en dat we weten wat dergelijke ziekten veroorzaakt en hoe we de echt ernstige ziekten kunnen voorkomen.

Ongeacht het bovenstaande willen de vooraanstaande figuren op het gebied van de internationale volksgezondheid dat wij, of onze regeringen, geloven dat alles steeds slechter wordt. De WHO heeft Disease-X bedacht, omdat de echte uitbraken van ziekten waarmee zij te maken heeft, niet genoeg angstaanjagende sterftecijfers opleveren. De G20 heeft via haar High Level Independent Panel en de Wereldbank sinds de covid-19 een verkeerd beeld geschetst van het pandemierisico aan onze regeringen om hen te overtuigen hun financiering voor deze “existentiële bedreiging” te verhogen. Hun probleem is dat (1) de recente geschiedenis niet de sterftecijfers biedt die zij nodig hebben, en (2) het er steeds meer naar uitziet dat covid-19 is ontstaan door het optreden van hun pandemische industriële complex, in plaats van door de natuurlijke oorzaak die zij nodig hebben om hun beweringen te rechtvaardigen (en verwijten te vermijden).

Om het probleem van afnemende infectieziekten en sterfte door uitbraken te overwinnen, heeft de internationale volksgezondheid een nieuwe modelleringsaanpak aangenomen die gebaseerd is op middeleeuwse plagen en andere historische gebeurtenissen met massale sterfte. Deze gebeurtenissen worden vervolgens toegepast op de huidige wereldbevolking van 9 miljard mensen, waarbij de vooruitgang in de samenleving en de technologie (of wat dan ook) buiten beschouwing wordt gelaten. Dit wordt vervolgens gebruikt om regeringen bang te maken, zodat ze meer geld vrijmaken.

Een dergelijke modellering kan uiteraard enorme aantallen doden opleveren. Als we deze toepassen op de huidige bevolking, komt de gemiddelde jaarlijkse pandemische sterfte voor respiratoire virussen uit op ongeveer 2,5 miljoen per jaar.

Plotseling kan “de wetenschap” je vertellen dat er gemiddeld meer mensen per jaar sterven aan acute pandemieën dan aan alledaagse infectieziekten (ogenschijnlijk saaie zaken als tuberculose, malaria en hiv/aids). Het feit dat bijna al deze 2,5 miljoen “gecorrigeerde mensen” in werkelijkheid stierven na het Klipchak-experiment met biologische oorlogsvoering in 1347 of een soortgelijke, lang vergeten ramp in een wereld die vandaag de dag nauwelijks nog herkenbaar is, wordt vergeten.

Om de enorme omvang van de hier gebruikte schijnbare misleiding te begrijpen, moet u bedenken dat de sterfte door infectieziekten de afgelopen eeuwen over het algemeen sterk is gedaald, vooral in rijke landen. Een gebeurtenis met een hoge sterfte (d.w.z. hoger dan hun berekende gemiddelde van 2,5 miljoen per jaar) heeft zich sinds de Spaanse griep in het pre-antibiotica-tijdperk, meer dan een eeuw geleden, niet meer voorgedaan.

De gerapporteerde sterfte aan covid-19 bereikte volgens de WHO bijna het gemiddelde niveau met iets meer dan 7 miljoen sterfgevallen tussen 2020 en 2022. Dit waren, zo moeten we geloven, normale jaren. Toch is dit wat onze regeringen te horen kregen tijdens de recente G20-bijeenkomst in Zuid-Afrika, en The Lancet Commission on Investing in Health wil ons hiermee laten instemmen. Dit is het niveau van striktheid waarop de grote bedragen in de wereldwijde gezondheidszorg zijn gebaseerd.

Ziekte-modellering, wanneer deze op deze manier wordt uitgevoerd, bevrijdt ons van de tirannie van gegevens en realiteit. Fata morgana’s zoals Disease-X worden existentiële bedreigingen voor de mensheid, die alleen te overleven zijn door veel geld te geven aan de juiste mensen en het leven van de rest te ontwrichten in “maatschappijbrede” benaderingen. Dit is belangrijk omdat de WHO en de Wereldbank hiervoor in totaal meer dan 30 miljard dollar vragen, en nog eens ongeveer 10,5 miljard dollar voor One Health. Ter vergelijking: de wereld geeft slechts 3,5 miljard dollar uit aan malaria, een ziekte die momenteel jaarlijks meer dan 600.000 kinderen het leven kost en steeds erger wordt.

Angst omzetten in rendement op investering

Hoewel de reactie op de pandemie te laat komt om de middeleeuwse plagen te verhelpen die als rechtvaardiging worden gebruikt, blijft ze van groot belang voor farma-investeerders die een onverslaanbaar voordeel zien in het omzetten van belastinggeld in stijgende aandelenkoersen. Overheden die het CEPI 100-dagenvaccin-initiatief steunen, geven overheidsgeld om het onderzoek te ondersteunen en de productie paraat te houden van particuliere bedrijven die hun producten vervolgens terugverkopen aan diezelfde belastingbetalers, idealiter in opdracht van die overheden. Dit gebeurt in reactie op toezicht dat door diezelfde ongelukkige belastingbetalers wordt gefinancierd.

Een heel leger van mondiale gezondheidsbureaucraten staat klaar om dit uit te voeren – ze hebben alleen een theoretisch risico nodig om lockdowns aan te bevelen. De 100-daagse mRNA-vaccins zullen de vrijheid terugbrengen. De businesscase hier is gewoonweg onweerstaanbaar.

Hoe kan een hele wereldwijde gezondheidsindustrie worden overtuigd om echte ziektelasten minder prioriteit te geven ten gunste van bedrijfswinsten? Tot ongeveer 40 jaar geleden waren de belangrijkste bepalende factoren voor gezondheid, waardoor mensen in rijke landen twee keer zo lang leven als vorige generaties, algemeen aanvaard: verbeterde voeding, sanitaire voorzieningen, betere huisvesting, antibiotica, minder ratten. We hadden ontdekt dat (1) bacteriën en virussen bestaan en veel ziekten veroorzaken, en (2) ondervoede mensen (bijvoorbeeld met een tekort aan vitamine D, zink en diverse andere micronutriënten) veel minder goed in staat zijn om deze te weerstaan.

We hadden een sterke basis om aan te dringen op schoon water, riolering in plaats van open putten, vroegtijdige diagnose en behandeling van infecties, prioriteit voor vers voedsel en het gebruik van vitaminesupplementen. De meeste vaccins kwamen nadat het zware werk al was gedaan, maar sommige zijn ook relevant. De mensheid wist al eeuwenlang dat latrines gescheiden moesten worden van drinkwater en dat vers fruit moest worden gegeten, maar de wetenschap maakte deze voordelen voor iedereen toegankelijk, niet alleen voor een goed opgeleide elite.

Als de Spaanse griep vandaag de dag zou uitbreken, zou het sterftecijfer veel lager zijn. De meeste slachtoffers zijn waarschijnlijk gestorven aan secundaire bacteriële infecties die nu gemakkelijk met antibiotica te behandelen zijn, of zelfs aan een overdosis aspirine. Hoewel Y. pestis nog steeds af en toe kleine uitbraken veroorzaakt, zijn de omstandigheden voor massale epidemieën verdwenen. De grootste ebola-uitbraak ooit, in West-Afrika in 2014, stond gelijk aan slechts vier dagen tuberculosedoden. De grootste recente cholera-uitbraak, veroorzaakt door het falen van de VN om de basisvoorzieningen voor sanitaire voorzieningen in hun compound in Haïti te beheren, kostte minder levens dan ebola.

We hebben wiskundige modellen nodig om pandemieparaatheid te verkopen, omdat in de moderne wereld het risico op natuurlijke pandemieën grotendeels verdwenen is. Gain-of-Function en laboratoriumlekken zijn dat niet, maar de preventiemaatregelen daarvoor zijn totaal anders.

Kiezen tussen realiteit of historisch drama

Met andere woorden, de internationale volksgezondheidssector is een schijnvertoning aan het worden. Een enorme groep werknemers leeft in een leugen om de voortdurende groei ervan te verzekeren, terwijl ze fungeren als een marktontwikkelingsbureau voor de farmaceutische industrie. Ze baseren zich op middeleeuwse gegevens om in wezen nutteloze maar zeer dure talismannen aan de moderne wereld te verkopen. We hebben eigenlijk twee keuzes: terugkeren naar een middeleeuwse levensstijl zodat dit alles relevant wordt, of de realiteit van de afnemende infectieziekten accepteren.

Als we de realiteit accepteren, kunnen we onze middelen direct inzetten voor de werkelijke last die nog resteert en voor de determinanten van een goede gezondheid die de meesten van ons daarvan hebben bevrijd. Helaas helpen dergelijke evidence-based benaderingen vooral mensen met een laag inkomen. Degenen die het mondiale gezondheidsbeleid bepalen, moeten nu rekening houden met de bedrijfsresultaten en hebben bewezen dat ze daarvoor alle middeleeuwse trucs uit de kast kunnen halen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De Zwarte Dood-mythe: hoe lokale middeleeuwse rampen wereldwijde moderne bedreigingen werden

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: