Waar zijn de UFO- en buitenaardse PsyOps begonnen en wie zat erachter?

In de afgelopen jaren is er een golf van berichtgeving geweest in de bedrijfsmedia over ongeïdentificeerde vliegende objecten (“UFO’s”) en buitenaardse onthullingen, waarbij overheidsinstanties, inlichtingendiensten en ruimtevaartorganisaties het onderwerp actief bespreken. De gecoördineerde berichtgeving in de media en bij overheidsinstanties heeft vragen opgeroepen over de vraag of dit onderdeel is van een grotere agenda.

In het eerste deel van een serie artikelen over een eeuw van UFO PsyOps, onderzoekt Matthew Ehret de rol van H.G. Wells, cybernetica, Duitsland in de Tweede Wereldoorlog, de RAND Corporation, de Amerikaanse Central Intelligence Agency (“CIA”) en de Britse militaire inlichtingendienst Sectie 6 (“MI6”), schrijft Rhoda Wilson.

‘The War of the Worlds’

Om de context van dit fenomeen te begrijpen, is het nuttig om terug te kijken naar de radio-uitzending uit 1938 van H.G. Wells’ ‘The War of the Worlds‘, die werd gepresenteerd als een live nieuwsverslag en paniek zaaide onder Amerikaanse luisteraars die geloofden dat er een echte buitenaardse invasie aan de gang was.

De uitzending werd georganiseerd door CBS en het Princeton Radio Research Project, dat werd gefinancierd door de Rockefeller Foundation, en dient als een vroeg voorbeeld van het gebruik van sciencefiction om de publieke perceptie te vormen en angst te manipuleren.

H.G. Wells, de auteur van ‘The War of the Worlds,’ was niet alleen een sciencefictionschrijver maar ook een vooraanstaand strateeg van de Londense Fabian Society, een groep die een wereldwijde seculiere religie van collectivisme promootte, en een vroege propagandist bij het Propaganda Bureau van de Britse inlichtingendienst tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Wells’ non-fictiewerken, zoals ‘Open Conspiracy: Blueprint for a World Revolution‘ (1928) en ‘New World Order‘(1940), onthullen zijn gedachten over de noodzaak van een nieuw geloofssysteem om traditionele waarden te vervangen en een nieuwe wereldorde te bevorderen.

Zoals beschreven in zijn boek ‘New World Order,‘ zag Wells een nieuw tijdperk van wereldregering voor zich, waarin de afschaffing van privébezit een voorwaarde was om de menselijke natuur om te vormen tot een collectieve korf van gehoorzame lijfeigenen.

Wells stelde “de afhandeling van de gemeenschappelijke zaken van de mensheid door een gemeenschappelijk bestuur” voor. De “gemeenschappelijke controle” die Wells voor ogen had, was in de vorm van een Wereldbrein dat alle informatie en aanvaardbare definities en symbolen zou controleren die gebruikt werden om het gedrag van de mensheid te sturen.

“In zijn ‘Open Conspiracy: Blueprint for a World Revolution‘ schreef Wells over het nieuwe geloofssysteem dat nodig was om het verouderde tijdperk van het Christendom te vervangen, dat ervoor zorgde dat de geesten van burgers te weerbarstig werden en geneigd waren om zich te verzetten tegen een nieuwe wereldorde, terwijl ze ook hun gevoel voor nationalisme, familie en natuurlijk gevoel voor God omarmden,” schreef Ehret.

Cybernetica: De wetenschap van controle en haar toepassingen

Het einde van de Tweede Wereldoorlog zag de opkomst van een nieuwe tak van wetenschap genaamd cybernetica, opgericht door Norbert Wiener, een protegé van Lord Bertrand Russell, en gesponsord door de US Air Force, de Josiah Macy Foundation en de Rockefeller Foundation.

Wieners werk aan radarafweersystemen werd beïnvloed door de Britse wetenschapper Sir Henry Tizard, die in 1940 aan het hoofd stond van de Tizard-missie naar Washington en kennis over straalaandrijvingssystemen, microgolfradar en geïntegreerde beheersystemen overdroeg aan Amerikaanse wetenschappers.

De Tizard missie speelde een cruciale rol in de ontwikkeling van het gezamenlijke Amerikaans-Britse Manhattan Project, waarbij Tizard’s radarsystemen werden toegepast die vliegende objecten konden detecteren buiten het gezichtsveld van mensen.

Wiener’s “wetenschap van controle” kwam voort uit zijn inspanningen om radarinformatie te gebruiken om vijandelijke raketten en vliegtuigen neer te schieten, door gebruik te maken van een drievoudig proces van feedbacklussen, dat later werd uitgebreid tot het analyseren en controleren van de mensheid als geheel.

Wiener en zijn beschermheren pasten de logica van feedbacklussen, symbolische logica en informatie-interpretatie toe op de mensheid en behandelden deze als een computersysteem georganiseerd door deskundige programmeurs, met als doel een collectieve korf van gehoorzame lijfeigenen.

Tegen 1946 was de wetenschap van cybernetica ver genoeg gevorderd om te worden toegepast op verschillende overheids-, onderwijs- en militaire afdelingen door middel van “systeemanalyse” en systeemplanning, wat leidde tot de reorganisatie en compartimentering van agentschappen onder gecentraliseerde controle.

De RAND Corporation en de vormgeving van beleid

De RAND Corporation, opgericht in 1946 als een uitvloeisel van de Amerikaanse Army Air Force, was de eerste organisatie die ontstond op basis van cybernetische principes, waarin specialisten van universiteiten, inlichtingendiensten, het leger en de particuliere sector werden samengebracht.

De RAND Corporation wilde de beleidsvorming uit handen van gekozen leiders nemen en in plaats daarvan gebruik maken van “wetenschappelijke” besluitvorming onder leiding van deskundige technici, die gebruik maakten van statistische waarschijnlijkheidstheorieën om beleidsvoorstellen te maken voor verschillende aspecten van het menselijk leven.

De RAND Corporation kreeg legitimiteit door de rol die werd gespeeld door de leidende generaals Lauris Norstand en generaal-majoor Curtis Lemay, met Robert Stanton als eerste directeur, die ook president van CBS was, lid van de Council of Foreign Relations en de manager van het psychologische experiment War of the Worlds uit 1938. In deze functie werkte Stanton nauw samen met een andere Rockefeller bron genaamd Hadley Cantril die mede-directeur was van het Princeton Radio Research Project en later de Amerikaanse agent werd voor de Britse veiligheidscoördinatie onder MI6 agent William Stephenson.

Cantril speelde een belangrijke rol in het pionieren van opiniepeilingssystemen om te helpen bij sociale manipulatie en cybernetische systeemcontrole. Hij ontving geld van de Rockefeller Foundation voor verschillende projecten, waaronder het Institute for International Social Research en het Office of Public Opinion Research in Princeton.

In de jaren 1940-1950 ontwikkelde Cantril ook opiniepeilingssystemen om te helpen bij sociale manipulatie en cybernetische systeemcontrole.

Zoals later onthuld door Frances Stonner Saunders in zijn ‘The Cultural Cold War,’ waren de Rockefeller Foundation en de Macy Foundation een dekmantel voor CIA-financiering.

En om de geheimen van Cantril en dokter Gallup te beschermen, verzocht David Ogilvy, een naaste medewerker van Cantril, de auteur van ‘The Quiet Canadian‘, een biografie van William Stephenson, om verwijzingen naar Cantril en dokter Gallup te verwijderen om te voorkomen dat hun geheime werk met de Amerikaanse regering en MI6 in gevaar zou worden gebracht.

Cantril had een aanzienlijke hoeveelheid geheime peilingen uitgevoerd voor de Amerikaanse overheid en Ogilvy probeerde de reputatie van zijn vriend en de gevoelige aard van zijn werk te beschermen.

Het gebruik van opiniepeilingen was bedoeld om burgers aan te moedigen zich aan te passen aan de juiste “populaire opinies”, waarbij MI6-agent William Stephenson verklaarde dat “er vooraf grote zorg werd besteed om er zeker van te zijn dat de resultaten van de opiniepeiling zouden uitvallen zoals gewenst.”

De RAND Corporation publiceerde in 1950 een rapport getiteld ‘Exploitation of Superstitions for Purposes of Psychological Warfare‘, waarin de noodzaak werd geschetst om bijgeloof in doelpopulaties te identificeren en te manipuleren voor doeleinden van psychologische oorlogvoering. De schrijver van het rapport stelde voor om het lokale bijgeloof en de folklore te bestuderen om de meest effectieve manieren te bepalen om verschillende doelgroepen te propaganderen, waaronder Oost-Europeanen, Russen en Sovjet-nationaliteiten, maar ook boeren, gevechtstroepen, vliegeniers en burgers. Het merkte op dat bijgeloof de neiging heeft om te floreren in omgevingen van spanning en onveiligheid, waardoor ze een nuttig hulpmiddel zijn voor psychologische manipulatie.

Duitse ruimtevaarttechniek en vliegende schotel technologie

In de jaren 1930 ontwikkelden Duitse lucht- en ruimtevaartingenieurs van het Peenemünde Army Research Centre een afdeling om nieuwe ontwerpen voor luchtvaartuigen te onderzoeken, waaronder “vliegende schijven” die de beperkingen van de conventionele luchtvaart en raketten konden overwinnen.

Professor Ludwig Prandtl stelde in 1936 een oplossing voor het probleem van het “Bounded Layer Effect” voor, die later door Dr. Alexander Lippisch werd uitgewerkt tot een ontwerp dat gebruik maakte van zuigtechnologie en cirkelvormige vleugels. Het ontwerp, dat de naam “J1253” kreeg, werd in 1941 getest en leidde tot doorbraken in het ontwerp van roterende cirkelvormige vliegtuigen, waaronder het gebruik van hypergolic brandstoffen en de mogelijkheid om de geluidsbarrière te doorbreken zonder sonische golven.

Het team van Peenemünde, waaronder Victor Schauberger, leverde belangrijke bijdragen aan de ontwikkeling van vliegende schotel technologie, die later werd opgenomen in het geheime naoorlogse wetenschapsprogramma van Amerika door middel van operaties zoals Project Paperclip.

Schaubergers werk werd later gebruikt in Canada’s Avro Arrow programma, maar hij deinsde terug toen hij ontdekte dat zijn ontwerpen alleen voor militaire doeleinden zouden worden gebruikt. Zijn patenten werden vervolgens gestolen, wat leidde tot zijn terugkeer naar Oostenrijk en zijn dood. De kleinzoon van Schauberger onthulde dat zijn grootvader gedwongen werd om een contract te tekenen waarmee hij de rechten op zijn ideeën, patenten en gedachten overdroeg aan een Amerikaans consortium om naar huis terug te keren.

Na de Tweede Wereldoorlog werden veel wetenschappers uit Peenemünde opgenomen in het Anglo-Amerikaanse geheime wetenschapsapparaat en verdwenen hun ontwerpen onder een sluier van geheimhouding. Bewijs van voortdurende vliegende schotelontwerpen kan echter worden gevonden in geheime programma’s zoals het Amerikaanse Silver Bug Project en het Canadese Avro Arrow’s Project 1794.

Gerubriceerde afbeeldingen van prototypes van vliegende schotels die de zuiveringen van 1945 overleefden zijn HIER beschikbaar, en andere geavanceerde vliegtuigmodellen die tijdens de oorlog werden ontwikkeld zijn onder andere de Vought Flying Flap Jack V173 straaljager en de Horton H IX turbojet jachtbommenwerper.

Ontwikkelingen na de oorlog en de interesse van de CIA in UFO’s

In een vrijgegeven rapport van de CIA uit mei 1953 staat dat de bouw van vliegende schotels na 1945 doorging onder de Avro Arrow van Canada en de Sovjets, maar de VS werd niet genoemd.

De CIA erkende de noodzaak om het narratief rond waarnemingen van geavanceerde technologieën, verkregen als oorlogsbuit, onder controle te houden en CIA-directeur Walter Beddell-Smith stelde voor om het mogelijke gebruik van UFO-fenomenen voor psychologische oorlogvoering te bespreken.

Het Robertson Panel – een door de CIA geleide commissie voor UFO-onderzoek onder leiding van een kwantumfysicus van het Manhattan Project genaamd Howard P. Robertson – adviseerde dat de luchtmacht personeel zou opleiden om UFO-waarnemingen te rapporteren en civiele UFO-groepen in de gaten te houden vanwege hun potentiële invloed op het massale denken en mogelijk gebruik voor subversieve doeleinden.

“Na de Tweede Wereldoorlog was Robertson een geclassificeerde CIA-medewerker geworden in het kantoor van de minister van Defensie en wetenschappelijk adviseur voor de Supreme Allied Commander of Europe van de NAVO, waar hij in de nabijheid van niemand minder dan Lord Louis Mountbatten zou hebben gewerkt,” schreef Ehret.

De aanbevelingen van het Robertson Panel roepen vragen op over de latere rol van voormalig CIA-directeur Roscoe Hillenkoeter als directeur van de National Investigations Committee On Aerial Phenomena, en of zijn betrokkenheid deel uitmaakte van een poging van de CIA om het publiek te manipuleren in plaats van de openbaarmaking van UFO’s te bevorderen.

De interesse van de CIA in het gebruik van UFO verschijnselen voor psychologische oorlogvoering suggereert dat de CIA probeerde om de diepste overtuigingen van de mensheid over het bestaan in het post-nationale tijdperk van wereldregering vorm te geven.

De betrokkenheid van prominenten als Lord Louis Mountbatten en Howard P. Robertson bij de UFO-onderzoeken van de CIA benadrukt de inspanningen van de CIA om het verhaal rond geavanceerde technologieën en hun mogelijke invloed op het publiek te beheersen.

Het eindrapport van het Robertson Panel merkte op dat de ontdekking van buitenaardse artefacten landen zou verenigen vanwege een gemeenschappelijke dreiging, waarmee het potentieel voor een verenigd wereldwijd antwoord op een externe dreiging werd benadrukt.

Radarvervorming en de mogelijkheid tot manipulatie

Radarmisleidingstechnieken, waaronder elektronische tegenmaatregelen (“ECM’s”) en radarspoofing, werden tijdens de Tweede Wereldoorlog ontwikkeld om vijandelijke radaroperators te verstoren en valse objecten, zoals “spookvliegtuigen,” op radarschermen te creëren.

Generaal Robert Samford, de eerste directeur van de NSA, beschreef in 1952 de mogelijkheid van radar om trucjes uit te halen en Dr. Leon Davidson, een vooraanstaand chemisch ingenieur die aan het Manhattan Project werkte, suggereerde in 1959 dat de CIA voor haar eigen doeleinden schotelwaarnemingen had veroorzaakt of gesponsord met behulp van radarbedrogtechnieken.

Dr. Davidson citeerde een uitgave uit 1957 van ‘Aviation Research and Development’ waarin een simulatorsysteem voor radarbewegende doelen werd beschreven dat tot 6 individuele doelen op radarindicatoren kon genereren, realistische vluchtpaden en snelheden tot 11.500 km/u kon simuleren.

De CIA bracht radarmisleiding naar een nieuw niveau in de jaren 1960 met Project Palladium, waarbij de kunst van het projecteren van “fantoomvliegtuigen” op radar opnieuw werd gedefinieerd. Later gebruikte de CIA digitale radiofrequentie-eenheden om in de jaren 1980 valse signalen naar Libië te sturen als onderdeel van een programma om president Kadhafi omver te werpen in het kader van het VECTOR-programma van de CIA.

Het VECTOR-programma van de CIA werd in 1986 stopgezet nadat het was uitgelekt naar de pers, maar soortgelijke tactieken werden in 2004 opnieuw gebruikt om “spookvliegtuigen” te creëren op de Iraanse radar als onderdeel van de pogingen van Dick Cheney om het regime in Iran te veranderen.

Er is reden om aan te nemen dat deze technologie opnieuw werd gebruikt in januari 2020, toen Iraanse radaroperators een inkomende raket detecteerden die later een burgervliegtuig bleek te zijn.

UFO-onderzoeken door de Amerikaanse overheid en het potentieel voor wereldwijde eenheid

UFO-onderzoeken door de Amerikaanse overheid begonnen in 1947 onder ‘Project Sign’ dat werd gevolgd door ‘Project Grudge’ in 1949. Het meest invloedrijke door de overheid gesponsorde UFO-onderzoeksproject werd in 1949 opgezet met de ‘Flying Saucer Working Party’ in het Verenigd Koninkrijk onder voorzitterschap van Sir Henry Tizard.

Lord Louis Mountbatten, voormalig geallieerd bevelhebber van de Pacific Fleet tijdens de Tweede Wereldoorlog, merkte het nut op van een potentiële buitenaardse dreiging om de wereld te verenigen en benadrukte het potentieel van UFO’s om te worden gebruikt als een instrument voor wereldwijde eenheid.

Lord Mountbatten verklaarde in 1950 dat het bestaan van geavanceerde UFO’s de mensheid zou kunnen verenigen tegen een gemeenschappelijke dreiging, een echo van eerdere sentimenten geuit door de Britse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Eden in 1947.

Het idee van een externe dreiging die de mensheid verenigt werd voor het eerst voorgesteld door H.G. Wells in zijn roman ‘The War of the Worlds‘ en later herhaald door John Dewey, een mede-Fabian Socialist, in een toespraak in 1917 voor een keizerlijke Japanse delegatie in Washington.

Project Bluebook en de rol van de CIA in de vorming van het UFO-mythos

Na de publicatie van Tizard’s rapport in 1950 lanceerde luchtmachtgeneraal Charles Cabell ‘Project Bluebook’, een Amerikaans programma dat liep van 1952-1969 en aanvankelijk werd geleid door kapitein Edward J. Ruppelt.

Cabell, die van 1953-1961 onderdirecteur van de CIA was, werkte samen met Allen Dulles om de UFO mythe te cultiveren als een middel voor psychologische oorlogvoering en om de Russen in verwarring te brengen over Amerikaanse technologie.

Dr. Leon Davidson erkende de rol van Allen Dulles in het creëren van de UFO mythe, die een tweeledig doel had: het voeren van massale psychologische oorlogsvoering met het Amerikaanse volk en het verwarren van de Russen over Amerikaanse technologie.

Dr. Davidson merkte op dat Dulles nauw samenwerkte met zijn vriend Carl Jung (een occultist die als OSS-agent en persoonlijke goeroe van Dulles werkte) om de hele identiteit van de mensheid te herzien door de geschiedenis en religies te herschrijven, waarbij buitenaardse wezens de rol van God vervingen.

De inspanningen van de CIA werden geholpen door een dramatische toename van UFO-waarnemingen in 1952, met 889 meldingen tussen juni en oktober van dat jaar, die een basis vormden voor het opzetten van een psychologische oorlogscampagne.

Het onderzoek van Dr. Davidson onthulde dat de CIA een serie “incidenten” plande en uitvoerde waarbij reguliere militaire eenheden betrokken waren, die leidden tot gevallen die als authentiek bewijs van UFO’s werden beschouwd, en dat Ruppelt zonder zijn medeweten werd geselecteerd en klaargestoomd voor de baan van public relations.

De Amerikaanse regering gebruikte illusies en vakmanschap van goochelaars om UFO-waarnemingen te vermengen met legitieme militaire testwaarnemingen, om bij het publiek de indruk te wekken dat ruimtereizen een reële mogelijkheid was en om de kredieten van het Congres voor de “maanrace” met Rusland te versoepelen.

Allen Dulles vond dat UFO-gelovers en hun clubs een ideaal propagandamiddel waren, dat werd gebruikt om de agenda van de regering te bevorderen.

De overvluchten in Washington DC in 1952 en het gebruik van UFO’s voor psychologische oorlogvoering

Het Tizard-rapport en de overvluchten van twee mysterieuze objecten in Washington DC in juli 1952 waren belangrijke gebeurtenissen die bijdroegen aan het UFO-onderzoeksproject van de luchtmacht en die de bezorgdheid aanwakkerden over een mogelijke inbreuk op de veiligheid en de mogelijkheid van betrokkenheid van de Sovjet-Unie of het bestaan van Amerikaanse geheime vliegende machines.

Het overvliegen van Washington DC in 1952 trok parallellen met de Hollywoodfilm ‘The Day the Earth Stood Still‘ uit 1951, waarin marsmannetjes landden in Washington DC. Dit onderwerp zal verder worden uitgediept in de volgende aflevering van de serie, aldus Ehret.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

HIER KOMEN DE ALIENS: Politie deelt UFO-handboeken uit, waarschuwt dat luchtvaartuigen “aanzienlijke veiligheidsrisico’s met zich meebrengen”

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: