Vroege lessen uit de oorlog – Amerikaanse verraderlijkheid en Joodse gangsterpraktijken zullen verliezen; en China helpt Iran te winnen

In de psychologie bestaat er zoiets als het Dunning-Kruger-effect.

Dit fenomeen beschrijft in essentie de paradox dat mensen met weinig vaardigheden of kennis de neiging hebben om hun eigen competentie en oordeelsvermogen te overschatten.

De regering-Trump is hiervan het schoolvoorbeeld, schrijft Hua Bin.

Van Trump tot Vance, Rubio en Hegseth: de hele Amerikaanse politieke leiding die verantwoordelijk is voor het voeren van oorlog tegen Iran bestaat uit een onwetende, oranje gekleurde fraude en zijn incompetente entourage van sycophanten.

Zoals beschreven in het Dunning-Kruger-effect, dacht deze groep van de domste en minst gekwalificeerde mensen dat ze zo slim waren om een verrassingsaanval op Iran uit te voeren en gemakkelijk zouden winnen.

De dingen zijn niet gelopen zoals ze hadden gehoopt.

Het is lastig om de uitkomst van een lopend militair conflict te voorspellen, gezien de mist van oorlog en de non-stop propaganda en gaslighting.

Maar het lijkt redelijk om te concluderen dat de VS en Israël (of kortweg USrael) er niet in zijn geslaagd hun primaire oorlogsdoel te bereiken: regimeverandering.

Trump en zijn joodse adviseurs gokten op een verrassingsaanval onder het mom van neponderhandelingen, die een binnenlandse opstand zou ontketenen om de Iraanse regering omver te werpen.

Op die manier zouden ze een snelle overwinning behalen (4 tot 5 dagen, volgens de eerste schatting van Trump) en ernstige vergeldingsmaatregelen vermijden.

De realiteit is niet helemaal verlopen zoals de vastgoedmagnaat en “reality”-ster had gehoopt.

De Iraniërs hebben zich niet overgegeven. Ze hebben teruggevochten. Ze zijn niet versplinterd en in opstand gekomen tegen het regime. Ze hebben zich verenigd en zich geschaard achter de vlag.

Kortom, USrael heeft zojuist in een wespennest gestoken.

Aanhangers van USrael vieren de moord op ayatollah Ali Khamenei en de uitgebreide bombardementen op Iraanse steden als tekenen van succes.

Serieuze waarnemers vragen zich echter af:

– Hoe heeft het vermoorden van een 86-jarige kankerpatiënt onder het mom van onderhandelingen de capaciteiten van Iran verminderd en de oorlogsdoelstellingen van USrael bevorderd?

– Hoe verloopt de oorlog voor USrael na het ‘succes’ van de eerste dag?

– Hoe werkt het voor Israël en de lakeien in de Golf?

– Zijn de Iraniërs in opstand gekomen om de regering omver te werpen of hebben ze zich verenigd om wraak te nemen?

– Kan USrael Iran tot onderwerping bombarderen, terwijl het daar in Gaza niet in geslaagd is?

Natuurlijk krijgt Iran klappen en zal het waarschijnlijk zwaardere verliezen lijden dan USrael en hun vazallen in de regio.

Het succes van een militaire campagne wordt echter niet afgemeten aan het aantal bommen dat je hebt gegooid en het aantal mensen dat je hebt gedood. Volgens die maatstaven heeft de VS de oorlog in Vietnam gewonnen.

Echte overwinning wordt afgemeten aan het bereiken van politieke doelen.

In dit geval is het uiteindelijke politieke doel van de oorlog van USrael tegen Iran regimeverandering. Iran zal winnen zolang het overleeft en zich verzet tegen het oorlogsdoel van USrael.

Met andere woorden, Iran hoeft niet te winnen, maar alleen niet te verliezen.

Naarmate de oorlog zich uitbreidt naar alle Golfstaten, verandert deze in een langdurig conflict. In dergelijke conflicten gaat het bij winnen niet alleen om wie het vermogen heeft om pijn te veroorzaken, maar ook om wie het uithoudingsvermogen heeft om pijn te verdragen.

Iran toont zijn vermogen om aanvallen te verdragen en tegelijkertijd zijn vijanden te vernietigen.

Laten we eens kijken naar enkele lessen die de wereld uit de oorlog kan leren. Meer specifiek, wat China tot nu toe heeft geleerd en hoe het Iran kan helpen om de existentiële oorlog van USrael te overleven.

Geleerde lessen

– Er is geen dieptepunt dat te laag is voor de VS en de joden.

USrael lanceerde een sluwe aanval onder het mom van “onderhandelingen” en tijdens de ramadan, de heilige maand van de moslims. Ze deden dezelfde lage streek in juni vorig jaar.

Dit is een herhaling van de terroristische ‘onthoofdingstactiek’ die USrael al vele malen heeft toegepast – met de onderhandelaars van Hamas en Hezbollah, met Iraanse wetenschappers, met Maduro in Venezuela en met Ebrahim Raisi, de laatste Iraanse president die in mei 2024 omkwam bij een ‘helikopterongeluk’.

Het is dezelfde tactiek die USrael’s bondgenoot Oekraïne herhaaldelijk heeft toegepast tegen Russische generaals.

Nog niet zo lang geleden zakten landen in oorlog niet zo diep. Zelfs in de Tweede Wereldoorlog, het bloedigste conflict in de geschiedenis van de mensheid, werden geen significante moorden op politieke of militaire leiders gepleegd op deze schaal en met een dergelijke dubbelhartigheid.

De joodse staat Israël en zijn vazal, de VS, zijn sinds de Koude Oorlog echter pioniers in dit laaghartige gedrag. Nu zijn ze tot een nieuw dieptepunt gezonken.

USrael valt ook zonder onderscheid burgers aan – meisjesscholen, ziekenhuizen en lokale koffiebars. Dit is een grootschalige demonstratie van de “Dahiya-doctrine” van Israël, die oproept tot het gebruik van onevenredig geweld tegen burgers om de bevolking onder druk te zetten.

Tot grote teleurstelling van USrael hebben de moord op Khamenei en het bloedbad onder burgers niet alleen geen opstand tegen het regime veroorzaakt, maar juist geleid tot eenheid in het land en mobilisatie van Iran voor een totale oorlog.

– De onderhandelingen waren een schijnvertoning, bedoeld om tijd te winnen en verrassingsaanvallen uit te voeren.

Steven Witkoff, de belangrijkste “onderhandelaar” van Trump, vertelde Fox News dat de VS tijdens de “onderhandelingen” vier eisen aan Iran hadden gesteld: volledige denuclearisatie, het opgeven van alle ballistische raketten, het stoppen van de steun aan regionale bondgenoten en het ontmantelen van de Iraanse marine.

Dergelijke maximalistische eisen zijn capitulatievoorwaarden voor Iran om te ontwapenen. Ze zijn niet bedoeld om een compromis te bereiken, maar om tijd te winnen om de aanvallen voor te bereiden.

Steve Witkoff en Jared Kushner, door hun medewerkers liefkozend Shitkoff en Jarhead genoemd, zijn de belangrijkste Amerikaanse “onderhandelaars” en zijn beiden geharde zionistische joden. Ze vertegenwoordigen zeker de belangen van de VS, en niet die van de joden (knipoog).

Als je ziet wie Trump stuurt om dat te leiden, weet je dat de VS geen oprechte interesse heeft om te onderhandelen.

– De Amerikaanse perfidie: net als zijn imperiale voorganger, Groot-Brittannië, is de VS een oneerlijke schurkenstaat die niet te vertrouwen is.

Net als het “Perfide Albion” heeft de VS in de diplomatie blijk gegeven van gewoonlijk kwade trouw en verraad. In minder dan een jaar tijd heeft het onder het mom van onderhandelingen twee verrassingsaanvallen op Iran uitgevoerd.

Net als het perfide Groot-Brittannië verbergt de VS haar verraderlijke buitenlandse politiek achter een hoogdravende moralistische façade van “democratie”, ‘mensenrechten’, “regionale stabiliteit”, “op regels gebaseerde internationale orde” en “recht op bescherming”.

Het gebruikt deze nobel klinkende propaganda om het Iraanse volk op te hitsen tegen hun eigen regering en hun eigen belangen. USrael geeft niets om het leven van gewone Iraniërs.

– De VS is een pion van de joden. Het is niet de staart die met de hond waggelt; Israël is het hoofd van de hond.

Trump & Co. heeft weer eens een “bait and switch” uitgevoerd met de clueless Amerikaanse kiezers. MAGA is altijd MIGA.

Vijf dagen na het uitbreken van de oorlog heeft de VS de sjeikdommen in de Golf al laten weten dat het hen niet zal beschermen en dat alleen Israël het waard is om Amerikaanse luchtverdedigingsraketten in te zetten.

De militaire bases die de Arabische staten voor de Amerikanen huisvesten, zijn een schietschijf voor Iran. Eventuele nevenschade komt voor rekening van de Arabieren zelf.

Kissinger had gelijk: vijand zijn van Amerika is gevaarlijk; ‘vriend’ zijn is fataal, behalve voor Israël en de joden natuurlijk.

Amerikaanse militairen moeten graag sterven voor Israël om de ‘wederkomst’ te bewerkstelligen, zoals Pete Hegseth eist.

Het grootste deel van het westen is een schaamteloze vazal van USrael. Hun zelfingenomenheid is gericht op het slachtoffer, niet op de daders.

Zoals te verwachten was, hebben Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, de NAVO, de EU, Australië en Canada er opnieuw voor gekozen om aan de kant van de agressors te staan en de slachtoffers de schuld te geven.

Net zoals ze deden bij de Israëlische genocide in Gaza.

Als enige in het Westen kwam Spanje in opstand tegen USrael, net zoals het deed bij Gaza. Hulde aan Spanje, zijn leiders en zijn geweldige bevolking.

Vergelijk de steun van het Westen aan USrael eens met de beschuldigingen aan het adres van Rusland vanwege zijn “ongeprovoceerde” invasie van Oekraïne.

Het grootste deel van het Westen wil een slappe juniorpartner zijn van de maffiabaas in de “op regels gebaseerde internationale orde”. Ze willen op hun knieën leven, terwijl Iran bereid is om staande te sterven.

De verontwaardiging van het Westen jegens de VS is voorbehouden voor het moment dat het pistool op hun hoofd wordt gericht, zoals bij de overname van Groenland.

Natuurlijk worden zelfs dergelijke overtredingen snel vergeten en vergeven.

De rest van de wereld kent nu de ware aard van het beest.

– De heersende klasse in het Westen neemt haar toevlucht tot buitenlandse oorlogen om haar verbijsterde en onwetende publiek af te leiden van binnenlandse schandalen en corrupt bestuur. En dat werkt elke keer weer.

Sinds het begin van de oorlog is de Epstein Files vergeten. Niemand heeft het meer over de moorden door de ICE in Minnesota of de uitspraak van het Hooggerechtshof over de illegale tarieven van Trump.

De schapen zijn gemakkelijk te besturen. Je hoeft ze alleen maar een nieuw glimmend voorwerp te laten zien.

– Het belangrijkste is dat de militaire macht van USrael een luchtspiegeling is.

Afgezien van de achterbakse moord op Khamenei en de criminele moord op bijna 200 schoolmeisjes, hebben de aanvallen van USrael weinig duidelijke overwinningen opgeleverd.

De Iraniërs slaan terug met raketten en drones; Israël en alle regionale vazallen zijn getroffen; en de Iraniërs hebben de Straat van Hormuz gesloten.

Op 2 maart zijn in één ochtend drie F-15E’s neergeschoten. De VS beweert dat ze zijn neergeschoten door “vriendelijk vuur”, wat het volgens mij niet minder gênant maakt.

De laatste keer dat zo’n “vriendelijk vuur” plaatsvond, was toen de USS Gettysburg in december 2024 een F/A-18F Super Hornet neerschoot in Jemen, toen het “grootste leger ter wereld” in een patstelling met de Houthi’s verkeerde.

Drie miljoenen dollars kostende straaljagers die op één ochtend door “vriendelijk vuur” zijn neergeschoten, moet wel een wereldrecord zijn dat een gouden trofee waard is.

De leugen klinkt minder aannemelijk voor mensen die hebben gehoord van het Identification of Friend or Foe (IFF)-systeem dat door elk leger ter wereld wordt gebruikt.

Een AN/FPS-132 Upgraded Early Warning Radar (UEWR) ter waarde van 1,1 miljard dollar op de Al Udeid Air Base in Qatar werd aan stukken geblazen door een Iraanse zelfmoorddrone van 10.000 dollar.

Volgens Al Jazeera werden drie Patriot- en THAAD-luchtverdedigingssystemen in de regio vernietigd.

Amerikaanse vliegdekschepen en oorlogsschepen zijn aangevallen en moesten zich honderden kilometers terugtrekken om buiten het bereik van Iraanse raketten te blijven.

Iran heeft ballistische raketten met clusterbommen ingezet om Israëlische doelen aan te vallen. Hezbollah heeft meerdere salvo’s raketten op Israël afgevuurd.

Video’s op sociale media laten duidelijk zien dat het merendeel van de Iraanse raketten en drones de luchtverdediging doorbreken en doelen in Tel Aviv, Dubai, Doha en Bahrein raken.

De beroemde Iron Dome-, Patriot-, David Sling- en THAAD-systemen hebben op spectaculaire wijze gefaald. Misschien raken hun interceptors op en sparen ze munitie voor de meer waardevolle doelwitten.

De meeste Amerikaanse bases in de regio zijn nu gesloten en de GI’s zijn teruggetrokken om zich elders te verschuilen. Amerikaanse ambassades, CIA-stations, Israëlische militaire en overheidsfaciliteiten en hotels waar USrael-personeel verblijft, zijn getroffen.

Bovendien is de kosten-batenverhouding verschrikkelijk voor USrael: ze vuren twee of drie interceptors af die elk tussen de 2 en 4 miljoen dollar kosten om één Iraanse raket of drone neer te halen die minder dan 5 of 10% van elke interceptor kost.

Als je de Iraanse vuurkracht vergelijkt met zijn militaire budget, is de strijd tot nu toe gewoonweg onevenwichtig in het voordeel van Iran.

Het militaire budget van Iran voor 2025 bedraagt 7,9 miljard dollar, minder dan de helft van dat van Singapore (17 miljard dollar), terwijl Israël 47 miljard dollar per jaar uitgeeft bovenop de Amerikaanse hulp.

De militaire uitgaven van Saoedi-Arabië bedragen 80 miljard dollar en die van de VS meer dan 900 miljard dollar. Bijna alle Arabische Golfstaten geven meer uit dan Iran.

Iran heeft echter niet alleen de aanvallen van USrael weerstaan, maar heeft het ook tegen de hele regio opgenomen.

De enorme militaire macht van USrael heeft simpelweg geen knock-out slag toegebracht aan een zwakkere tegenstander. In plaats daarvan slaat Iran hard terug.

Hoewel het nog te vroeg is om te zeggen welke kant zal zegevieren, is het duidelijk dat deze oorlog langer dan 4 of 5 dagen zal duren.

Eergisteren veranderde Trump zijn tijdschema in 4 of 5 weken.

Gisteren ontkende Trump boos dat USrael bijna geen munitie meer heeft en beweerde hij dat de VS over wapens beschikt om “voor altijd te vechten”. Wordt het nu een nieuwe “eeuwige” oorlog?

Er is een oud Chinees spreekwoord dat precies voor zulke gelegenheden geldt: 此地无银三百两 (kijk niet, er is hier geen zilver begraven).

Implicaties voor China en hoe het Iran zal steunen

Ik schreef afgelopen juni over het Chinese perspectief op het conflict in het Midden-Oosten, toen Iran werd aangevallen in de 12-daagse oorlog.

Het standpunt van Peking blijft grotendeels hetzelfde, hoewel er nu een grotere noodzaak is voor China om Iran te helpen weerstand te bieden aan USrael en hun oorlogsdoelstelling te dwarsbomen.

Het belangrijkste verschil is dat de 12-daagse oorlog voornamelijk ging over de nucleaire capaciteiten van Iran, terwijl het doel van de huidige agressie van USrael regimeverandering is.

Iran is een cruciaal knooppunt in de multipolaire wereldorde die China voor ogen heeft. Het ligt ook in een cruciale geostrategische regio waarvan de wereld afhankelijk is voor zijn energiezekerheid.

Het standpunt van Peking over de oorlog lijkt zich te concentreren rond een aantal pijlers, gebaseerd op een analyse van officiële verklaringen, analyses van denktanks en commentaren op sociale media.

Ten eerste zal China Iran diplomatieke en economische steun blijven bieden. Ongeveer 20% van de Iraanse economie is afhankelijk van de handel met China, dat Iran ook helpt om de sancties en dollarbeperkingen van het Westen te omzeilen.

Ten tweede verdiept China de uitwisseling van inlichtingen en levert het cruciale technologieën aan Iran.

Chinese bedrijven zoals MizarVision leveren en publiceren high-definition satellietbeelden van de Amerikaanse militaire inzet in het Midden-Oosten.

Peking heeft Iran voorzien van het Beidou-navigatie- en geleidingssysteem, dat de nauwkeurigheid van Iraanse raketaanvallen enorm heeft verbeterd, aangezien de VS de Beidou-signalen niet kan uitschakelen of storen, zoals het wel kan met het GPS-systeem.

Ruimtevaartinlichtingen zijn een cruciaal onderdeel van hightechoorlogen en voor de meesten onbereikbaar. Dergelijke steun kan een stap voorwaarts betekenen voor de dodelijkheid van Iraanse aanvallen.

China heeft de levering van onderdelen en componenten voor de productie van Iraanse raketten en drones versneld, waaronder de stuwstof voor Iraanse ballistische raketten.

China levert ook AI-gestuurde surveillancetechnologie om de Iraanse veiligheidstroepen te helpen bij het opsporen en oppakken van spionnen en infiltranten in Iran.

Ondanks de traditionele houding van Peking om geen kinetische wapens te leveren aan landen in oorlog (waaronder Rusland), versnelt het de militaire samenwerking met Iran en zal het in de toekomst waarschijnlijk zowel defensieve als offensieve wapens overdragen.

Ten derde is de VS inderdaad een “papieren tijger”. Het is fysiek niet in staat om een langdurige oorlog met grote verliezen te voeren, ondanks zijn houding.

Het Amerikaanse militair-industriële complex kampt met hetzelfde probleem als de rest van de gefinancialiseerde economie. Het is niet geoptimaliseerd om op grote schaal en tegen lage kosten wapens te leveren om oorlogen te winnen. Het is geoptimaliseerd voor winstmaximalisatie.

Het MIC wordt gedreven door just-in-time-efficiëntie en nul piekcapaciteit om een zo hoog mogelijk rendement op kapitaal te behalen, in plaats van veerkracht voor grootschalige conflicten.

De hightech, overontworpen wapens in het Amerikaanse arsenaal kunnen gemakkelijk uitgeput raken en zijn, eenmaal uitgeput, bijna onmogelijk aan te vullen.

Slechts vijf dagen van intensieve conflicten met Iran hebben de kwetsbaarheid ervan aangetoond.

De VS is simpelweg niet in staat tot een uitputtingsslag met China, met zijn onuitputtelijke industriële capaciteit (door het Westen “overcapaciteit” genoemd) en nationale veerkracht.

Gezien zijn steeds groter wordende macht ten opzichte van de VS, kan China zich een langdurige strategie en strategisch geduld veroorloven om te wachten op de onvermijdelijke neergang en implosie van de Amerikaanse macht.

Ten vierde is Peking zich terdege bewust van de noodzaak van voorzichtigheid bij het navigeren door de poel van Midden-Oosterse politiek.

De oorlog heeft aangetoond dat de monarchieën in de Golf nog steeds in hoge mate vazallen zijn van de VS en Israël.

Volgens de Washington Post heeft Mohammed bin Salman zwaar gelobbyd bij Trump om Iran aan te vallen.

Dit ondanks de toenadering die Peking in 2023 tussen Iran en Saoedi-Arabië tot stand heeft gebracht. Het is duidelijk dat de sjeiks niet te vertrouwen zijn.

De Turkse president Erdoğan is een tweekoppige slang die publiekelijk de genocide van Israël in Gaza heeft veroordeeld, terwijl hij Israël van olie voorziet, zijn levensader.

Hij heeft Rusland in de rug gestoken door op verraderlijke wijze samen te spannen met de joden in Syrië om Bashar Assad omver te werpen.

Het Midden-Oosten zal weer een kameelland worden zodra de olie en het gas uitgeput zijn of irrelevant worden als gevolg van de groene energierevolutie die China aan het doorvoeren is.

Voorlopig beheert China zijn energiekwetsbaarheid door strategische voorraden aan te leggen en zijn bevoorrading te diversifiëren, weg van het Midden-Oosten naar landen als Rusland, Brazilië en Angola.

Ten vijfde bewijst de oorlog met Iran dat de Amerikaanse militaire bases in de Perzische Golf geen strategische troeven zijn, maar juist een risico vormen en een makkelijke prooi zijn.

Als Iran de verdediging van deze bases kan doorbreken met zijn raketten en drones, kan China de Amerikaanse bases in de Eerste Eilandketen met veel grotere salvo’s aanvallen.

De Amerikaanse luchtverdedigingsdoctrine is technisch en financieel simpelweg niet houdbaar tegen supersnelle verzadigingsaanvallen.

De staten die Amerikaanse activa huisvesten, waaronder Japan, Zuid-Korea en de Filippijnen, zijn doelwitten met een schietschijf op hun rug. Zij zullen hetzelfde lot ondergaan als de Golfstaten die Amerikaanse bases huisvesten.

Ten slotte is Peking zich volledig bewust van de Amerikaanse perfidie. De VS is een schurkenstaat die het vertrouwen niet waard is.

Door een niet-uitgelokte oorlog tegen Iran te beginnen, gedraagt de VS zich als een indringer die denkt dat het de culturele en politieke koers van een 5000 jaar oude beschaving fundamenteel kan veranderen door middel van luchtmacht.

En het begon de oorlog onder het mom van “onderhandelingen” – het gedrag van een “barbaarse” staat.

Het is duidelijk dat de VS bereid is een hele regio te destabiliseren om zijn hegemonie te behouden. Het is een staat die gelooft dat macht een vervanging is voor legitimiteit.

De acties van de VS dienen als een duidelijke waarschuwing aan kleine en middelgrote mogendheden dat als het internationaal recht kan worden opgeschort om het leiderschap van een land dat zo belangrijk is als Iran (het dichtstbevolkte land in het Midden-Oosten) te verwijderen, de soevereiniteit van geen enkel land echt veilig is.

Naast de VS is het collectieve Westen een hyperkritische en kwade actor.

Door de illegale oorlog van USrael tegen Iran te steunen en tegelijkertijd de oorlog van Rusland in Oekraïne als “ongeprovoceerd” te veroordelen, heeft het Westen zijn lelijke dubbele moraal en zijn totale onderdanigheid aan de VS en Israël blootgelegd.

Er is een oud Chinees gezegde: “国虽大，好战必亡；天下虽安，忘战必危.” Dit betekent: “Hoewel een staat groot kan zijn, zal hij ten onder gaan als hij oorlogszuchtig is; hoewel de wereld in vrede kan zijn, zal men in gevaar komen als men oorlog vergeet.”

In het Westen zijn vergelijkbare uitdrukkingen “Wie met het zwaard leeft, zal door het zwaard omkomen” en “Wie wind zaait, zal storm oogsten”.

Het oorlogszuchtige gedrag van de VS zal uiteindelijk als een boemerang terugkomen en zichzelf schade berokkenen.

Peking begrijpt dat oorlogen gemakkelijk te beginnen zijn, maar moeilijk te stoppen. Het is verheugd te zien dat de VS opnieuw in een zelfgemaakte berenval stapt.

Door strategisch geduld te betrachten, wacht Peking op de onvermijdelijke implosie van Washington.

Wat we vandaag zien

Op het hoogtepunt van zijn wereldmacht hebben de militaire interventies van de VS in de afgelopen twee decennia biljoenen dollars gekost en miljoenen burgerslachtoffers veroorzaakt.

Deze interventies hebben hun beoogde geopolitieke doelen volstrekt niet bereikt en hebben de Amerikaanse kracht en legitimiteit aanzienlijk verzwakt.

Nu de VS zich al in een verzwakte toestand bevinden, verbleken deze interventies in het verleden in vergelijking met de waarschijnlijke nieuwe ramp die de VS te wachten staat, aangezien Iran veel machtiger is dan Irak, Afghanistan, Libië of Syrië.

Zoals het spreekwoord waarschuwt, wordt zelfs de machtigste natie, als zij zich strategisch te veel uitstrekt, geconfronteerd met uitputting van haar hulpbronnen en nationaal verval.

Het regime van Trump heeft, net als zijn voorgangers, niet begrepen dat militaire superioriteit niet gelijk staat aan strategisch succes.

Met de operatie Epic Fury heeft de VS de schijn van een “op regels gebaseerde orde” laten varen. Het optreden nu openlijk als een hegemonie die geweld gebruikt om een oude beschaving te hervormen, namens de zionistische joden.

Het feit dat Iran onmiddellijk heeft teruggeslagen door Amerikaanse en Israëlische doelen in de Golf aan te vallen, suggereert dat de Iraanse staat niet zal instorten, zelfs niet met de dood van zijn leiders.

Wat we zien is dat een 5000 jaar oude beschaving, zelfs wanneer ze gewond en gedestabiliseerd is, veerkrachtiger is dan een indringende staat die vertrouwt op de “schijn” van tijdelijke militaire dominantie.

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Zoekt Donald Trump naar een uitweg?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: