Terwijl het publiek zijn aandacht blijft richten op nieuwe militaire escalaties in de Perzische Golf, lijkt zich achter de schermen een heel andere ontwikkeling af te tekenen. Volgens de voormalige CIA-analist Larry Johnson heeft het Amerikaanse Central Command (CENTCOM) een aanzienlijk deel van zijn permanente crisisteam ontmanteld – een stap die volgens hem erop wijst dat Washington momenteel geen grote militaire aanvallen meer tegen Iran voorbereidt.
Mocht deze inschatting kloppen, dan zou dit een opmerkelijke ommezwaai zijn. Nog maar enkele weken geleden had de Amerikaanse president Donald Trump aangekondigd te zullen reageren op elke Iraanse aanval op schepen in de Straat van Hormuz met aanvallen op Iraanse infrastructuur. Iran heeft de afgelopen dagen inderdaad meerdere malen schepen aangevallen – een militaire vergelding van de VS bleef echter uit, bericht Uncutnews, schrijft Uncutnews.
Het belangrijkste signaal komt van CENTCOM
Johnson verwijst naar informatie uit eigen bronnen binnen het Amerikaanse leger. Volgens deze informatie is het zogenaamde Crisis Action Team (CAT) van het Amerikaanse Centraal Commando buiten werking gesteld.
Deze crisisteam, dat 24 uur per dag actief is, coördineert normaal gesproken alle lopende militaire operaties. Daar werken vertegenwoordigers van het leger, de marine, de luchtmacht, de mariniers, de inlichtingendiensten, de logistiek en de operatieplanning in diensten van twaalf uur – zeven dagen per week. Als dit apparaat wordt stilgelegd, is dat volgens Johnson een sterke aanwijzing dat er geen direct op handen zijnde grotere militaire acties zijn gepland.
Waarom trekt Washington plotseling aan de rem?
Johnson noemt verschillende mogelijke redenen.
Op de eerste plaats staat het militaire nut van verdere aanvallen. Volgens zijn inschatting zouden nieuwe luchtaanvallen het beleid van Iran nauwelijks veranderen, maar tegelijkertijd kostbare langeafstandswapens verbruiken, waarvan de voorraden al sterk zijn geslonken.
Daarnaast is er het gevaar van een massale Iraanse vergeldingsactie tegen Saoedi-Arabië, Qatar, Bahrein, Koeweit en de Verenigde Arabische Emiraten. Volgens Johnson heeft Teheran deze staten al concrete doellijsten toegezonden. Met name Saoedi-Arabië en Qatar zouden Washington daarom dringend hebben verzocht af te zien van verdere aanvallen.
De VS kampen blijkbaar met een tekort aan wapens
Bijzonder opmerkelijk zijn Johnsons uitspraken over de militaire situatie van de Verenigde Staten.
Hij wijst erop dat zelfs president Trump inmiddels heeft toegegeven dat er een tekort is aan Patriot-afweerraketten. De voormalige CIA-officier gaat nog verder en stelt dat talrijke precisiewapens de komende jaren niet snel genoeg kunnen worden vervangen.
Een reden hiervoor zouden de Chinese exportbeperkingen op verschillende strategisch belangrijke zeldzame aardmetalen zijn. Volgens Johnson is ongeveer 78 procent van de moderne Amerikaanse wapensystemen direct of indirect afhankelijk van deze grondstoffen.
Ook diesel en vliegtuigbrandstof worden een probleem
Johnson ziet niet alleen militaire tekorten.
Hij wijst ook op toenemende problemen met diesel en vliegtuigbrandstof. Een uitbreiding van de militaire operaties zou volgens hem de toch al schaarse hulpbronnen extra belasten.
Tegelijkertijd verzwakt de wereldeconomie. Voor Washington wordt het daarom steeds belangrijker om de Straat van Hormuz zo snel mogelijk weer open te stellen voor het internationale scheepvaartverkeer.
Iran blijft bij zijn eisen
Volgens Johnson is het Iraanse standpunt ondertussen niet veranderd.
Elk schip moet vóór de doorvaart door de Straat van Hormuz uitgebreide gegevens verstrekken over het schip, de lading, de bemanning en de bestemmingshaven. Pas daarna beslist de Iraanse Revolutionaire Garde over een vergunning. Niet-goedgekeurde schepen moeten volgens de Iraanse versie rekening houden met aanvallen. Bovendien houdt Teheran vast aan doorvoerheffingen en eist het de volledige opheffing van de sancties en de vrijgave van bevroren tegoeden, voordat er instemming wordt gegeven met een volledige openstelling van de zeestraat.
Pakistan wordt de belangrijkste bemiddelaar
Volgens het verslag van het gesprek speelt Pakistan inmiddels een centrale rol.
Samen met Qatar bemiddelt Islamabad tussen Washington en Teheran. Beide gesprekspartners gaan ervan uit dat de VS inmiddels nog maar over weinig handelingsmogelijkheden beschikken en uiteindelijk wellicht aangewezen zijn op een terugkeer naar het oorspronkelijke memorandum met Iran.
Nieuw defensieverbond verandert de machtsverhoudingen
Tegelijkertijd is er een nieuw defensieverdrag ondertekend tussen Pakistan, Saoedi-Arabië en Turkije.
Volgens de gesprekspartners is het bondgenootschap deels geïnspireerd op de NAVO en bevat het zelfs een soort wederzijdse bijstandsclausule. Terwijl sommige waarnemers dit interpreteren als een signaal tegen Iran, ziet Johnson het eerder als een nieuwe regionale veiligheidsarchitectuur die zich voorbereidt op de periode na een mogelijke terugtrekking van de VS.
Staat het Midden-Oosten voor een historische ommekeer?
De tweede gesprekspartner gaat nog een stap verder.
Volgens informatie uit zijn bronnen verwacht hij al in de komende dagen een politiek akkoord tussen Washington en Teheran. Pakistan zou daarbij de centrale rol van bemiddelaar op zich nemen. Daarna zouden er gesprekken in Genève kunnen volgen, waarbij JD Vance namens de Verenigde Staten zou onderhandelen. Het doel zou zijn om de eerder mislukte overeenkomst tussen de VS en Iran te hervatten.
Bovendien interpreteert hij het nieuwe defensieverbond tussen Pakistan, Saoedi-Arabië en Turkije als een voorbereiding op een tijdperk waarin de Verenigde Staten hun invloed in het Midden-Oosten geleidelijk zullen verliezen. Pakistan en Iran zouden daarbij – met steun van China – kunnen uitgroeien tot de dominante regionale machten.
Conclusie
Het gesprek schetst het beeld van een ingrijpende geopolitieke verschuiving. Volgens de twee gesprekspartners wijzen meerdere ontwikkelingen tegelijk erop dat Washington militair, economisch en diplomatiek onder toenemende druk staat: de ontmanteling van de CENTCOM-crisiscel, tekorten aan precisiewapens en brandstof, de groeiende bemiddelende rol van Pakistan en nieuwe regionale allianties.
Of dit daadwerkelijk tot een historische machtsverschuiving leidt, blijft onzeker. Eén ding staat echter vast: mocht er de komende dagen een akkoord worden bereikt over de Straat van Hormuz en zouden er nieuwe onderhandelingen tussen de VS en Iran plaatsvinden, dan zou dit het begin kunnen markeren van een nieuwe veiligheidsorde in het Midden-Oosten – met gevolgen die veel verder reiken dan de regio zelf.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Een Midden-Oosten NAVO, onder regie van opnieuw de haviken ?
Of zoals Alex van the Duran zei, bij een aanval van Iran op één van ons slaan we gezamenlijk terug op Iran !
Denk wel dat de keizer nu zo een beetje helemaal naakt is, was hij al maar hij ziet t zelf !