Trump’s Trojaanse varken

Een recent lek uit het zogenaamde “Oekraïense vredesplan” lijkt erop te wijzen dat een belangrijk onderdeel ervan de toetreding van Oekraïne tot de Europese Unie is. En niet zomaar op een vage datum in de toekomst, maar precies op 1 januari 2027 – of anders! Als je er goed over nadenkt (wat ik je ten zeerste aanraad), zul je ook luidkeels lachen. Tenzij je in de EU woont, in welk geval je ontroostbaar zult huilen. Désolé, mais c’est la vie!

Twee hele generaties Oekraïners (sinds minstens het midden van de jaren tachtig) zijn door westerse propaganda volledig gehersenspoeld. Het resultaat was dat ze, toen het moment daar was, op het Maidanplein (ook bekend als Onafhankelijkheidsplein) gingen staan springen en schreeuwen om espresso, kanten ondergoed en iPhones, die de integratie met de EU hen zogenaamd zou bieden. Ze wilden niets weten van die vervelende Euraziatische Douane-Unie en al dat koudgewalste staal, cement, tarwe en verrijkt uranium – al die vervelende post-Sovjetdingen die ze zorgvuldig hebben leren verachten, schrijft Dmitry Orlov.

Nu beginnen de meeste denkende mensen (helaas een minderheid) zich natuurlijk te realiseren dat al deze zorgvuldige conditionering een specifiek doel diende dat niets te maken had met hun vurige verlangen om op te gaan in een stijlvol, hightech Europees nirvana. Wat de globalisten achter deze propagandistische campagne wilden, was de arme Oekraïense dwazen omvormen tot een volgzame, gedwee kudde kanonnenvoer om op Rusland af te sturen. De globalisten, in hun oneindige hoogmoed en aangeboren idiotie, dachten dat ze op die manier Rusland konden vernietigen en de nationale hulpbronnen konden bemachtigen zonder ervoor te hoeven betalen. Ze hadden het mis.

Maar nu hebben ze een grote populatie Oekraïners die ze hebben besmet met liberalisme van de hersenschors – een aandoening die zeer moeilijk te behandelen is. Deze Oekraïners willen toetreden tot de Europese Unie. Ze willen hun espresso, hun kanten ondergoed en hun iPhones. De Europeanen zijn dat aan hen verplicht, ziet u! Ondertussen hebben de Europeanen (van wie velen ook lijden aan stadium 3 liberalisme van de hersenschors) al genoeg van de Oekraïners en zouden ze hen graag allemaal kwijt willen. Jammer! Ze zullen allemaal op hetzelfde reservaat terechtkomen, samen met hordes migranten uit wat Trump “shithole countries” noemt, terwijl Trump en Poetin hen van veraf uitlachen.

Ze zouden om verschillende redenen lachen. Trump wil de Europese Unie ontmantelen. Oorspronkelijk was het een Amerikaans plan, opgezet door Amerikaanse federale agenten, maar nu is het veranderd in een nest van Trumps globalistische vijanden. Trumps vijanden zitten daar nu te zieden, in de hoop dat hij zo snel mogelijk sterft, wordt vermoord of afgezet. Vanuit het oogpunt van Trump is het met geweld opnemen van de restanten van Oekraïne in de EU de beste manier om deze te vernietigen die men zich kan voorstellen. Zelfs als de EU gedwongen zou worden om Oekraïne op te nemen zoals het in 2019 was, zou de EU eraan stikken.

Maar Oekraïne zoals het er na afloop van de speciale militaire operatie van Rusland uit zal zien, zal een werkelijk afschuwelijk cadeau zijn: een verbitterde, haatdragende bevolking die zich begint te realiseren wat voor een smerige truc er met haar is uitgehaald. De truc was om hen tegen Rusland te laten vechten – automatisch een daad van opperste idiotie, omdat Rusland altijd wint als het wordt aangevallen. Het waren de Amerikaanse neocons die met dit domme plan kwamen, maar het zijn de Europeanen die ervoor zullen boeten.

“Rusland aanvallen?” vraag je je misschien af. Was het niet Rusland dat het arme kleine Oekraïne binnenviel? Om te voorkomen dat je het contact met de realiteit verliest, laten we even terugblikken. De volgende paragraaf is compact maar feitelijk.

Het Verdrag van Vriendschap, Samenwerking en Partnerschap tussen Oekraïne en Rusland werd op 31 mei 1997 in Kiev ondertekend door Boris Jeltsin en Leonid Koetsjma. Het vestigde een strategisch partnerschap tussen de twee pas opgerichte naties Oekraïne en de Russische Federatie en legde de ietwat willekeurige interne scheidslijn tussen de Oekraïense Socialistische Sovjetrepubliek en de Russische Federale Socialistische Sovjetrepubliek vast als een nieuw vastgestelde nationale grens tussen beide landen. De grens was onzinnig: hij sneed steden, velden en huizen in tweeën.

Het verdrag trad in 1999 in werking. Er werden grensposten opgezet, maar aangezien Rusland en Oekraïne deel uitmaakten van dezelfde vrijhandelszone, had dit geen significant effect. Maar toen werd in 2014 de constitutionele regering van Oekraïne omvergeworpen (met Amerikanen die de staatsgreep orchestreerden) en vervangen door een ongrondwettelijke regering, wat de staatsrechtelijke betrekkingen met Rusland bemoeilijkte. Later, in 2019, weigerde het nieuwe, ongrondwettelijke Oekraïense regime het Verdrag van vriendschap, samenwerking en partnerschap te verlengen. Op dat moment hield de grens tussen Rusland en Oekraïne vanuit het oogpunt van het internationaal recht op te bestaan, aangezien deze niet langer door een internationale overeenkomst werd bepaald.

Dit is het eerste ongemakkelijke maar niettemin belangrijke feit dat we moeten beseffen: vanuit het oogpunt van het internationaal recht bestaat er geen grens tussen Oekraïne en Rusland. Volgens het internationaal recht is Rusland de rechtsopvolger van de voormalige Unie van Socialistische Sovjetrepublieken, met inbegrip van haar enorme internationale schulden (die inmiddels zijn afgelost), haar activa, haar strategische (nucleaire) wapens en haar grondgebied (met uitzondering van de delen van het grondgebied die zij bij verdrag aan de voormalige Socialistische Sovjetrepublieken heeft afgestaan). Toen het door de VS geïnstalleerde regime in Kiev in 2019 het verdrag niet verlengde, werden de grenzen met Rusland nietig.

Het tweede ongemakkelijke maar niettemin belangrijke feit dat we moeten meenemen, is dat de oude, nu ter ziele gegane interne demarcatielijn tussen de Oekraïense Socialistische Sovjetrepubliek en de Russische Federale Socialistische Sovjetrepubliek een karikatuur was die haastig door Vladimir Lenin was opgesteld. Het voegde een aantal Novorussische provincies samen met Oekraïne (toen bekend als Malorussia). Malorussia was onderontwikkeld en grotendeels agrarisch, terwijl Novorussia geïndustrialiseerd en hoogontwikkeld was. Lenin hoopte dat ze samen een soort etnische Oekraïense eenheid zouden vormen die zich volgens communistische principes zou kunnen ontwikkelen, waarbij de boeren van Malorussia en de arbeiders van Novorussia samen de communistische klassenstrijd zouden voeren. Dit plan was niet helemaal dom en de Oekraïense SSR bloeide een tijdlang – totdat de USSR instortte. Daarna bloeide het niet meer zo. Hoe dan ook, terwijl het historische Malorussia in zekere zin vaagweg “Oekraïne” genoemd zou kunnen worden en als kandidaat voor een eigen natie beschouwd zou kunnen worden (wat naar mijn mening zeer discutabel is), is Novorussia een deel van Rusland dat in strikt juridische zin niet verloren is gegaan, maar tijdelijk zoekgeraakt.

Terug naar het heden: Oekraïne is grotendeels verwoest, een groot deel van de bevolking is naar Rusland of de Europese Unie gevlucht en de rest zal waarschijnlijk niet willen blijven in een verwoest, berooid land zonder wegen of bruggen, zonder handel, zonder elektriciteit of stromend water en waar gewapende bendes rondzwerven. De Europese Unie zal zich, of ze dat nu wil of niet, geconfronteerd zien met een zeer grote (minstens 10 miljoen) extra bevolking van Oekraïense vluchtelingen – een verbitterde, haatdragende bevolking die zich volledig bewust is van de vuile truc die het Westen haar heeft gespeeld en die op wraak uit is. In vergelijking daarmee zullen al die migranten uit “shithole countries” waarmee Europa zich al heeft opgezadeld, na verloop van tijd lijken op harige, knuffelbare kleine huisdiertjes.

De Europeanen denken nog steeds dat ze zich op de een of andere manier uit deze situatie kunnen wurmen. Het was één ding om de Oekraïners liberale democratie, espresso, kanten ondergoed en iPhones, visumvrij reizen en toetreding tot de NAVO, de Europese Unie of het Melkwegrijk te beloven; het is iets heel anders om de overblijfselen van een verslagen natie uit een verwoest land op te nemen. Het zal zeer interessant zijn om te zien hoe de Europeanen dat politiek en diplomatiek voor elkaar krijgen. Theoretisch zouden ze een nieuwe groep politici kunnen kiezen – rechtse politici die fel gekant zijn tegen alle immigratie – en verklaren dat ze onder nieuw management staan en niet gebonden zijn aan beloften die door het vorige management zijn gedaan. Ik weet zeker dat Trump dat helemaal niet erg zou vinden. Een Europa van conservatieve, isolationistische kleine landen is iets waar hij mee zou kunnen werken. Poetin zou dat ook prima vinden: Rusland geeft ook de voorkeur aan bilaterale betrekkingen met individuele Europese landen en heeft geen behoefte aan de politieke amoeben van de Europese Unie of de speelgoedsoldaatjes van de NAVO.

Maar dat is allemaal toekomstmuziek; voorlopig is het een briljante tactische zet van zowel de VS als Rusland om de toetreding van Oekraïne tot de EU op 1 januari 2027 af te dwingen door dit in het “vredesplan” voor Oekraïne op te nemen. En niet te vergeten: erg grappig!

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Hulpeloos in een doodlopende straat – Europa’s hysterische elites

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: