“Deze redenering dat we niet bang hoeven te zijn voor Rusland… Misschien noemt iemand ons ook wel een ‘papieren tijger’, zoals Trump de NAVO noemde, maar ik zou willen waarschuwen voor dergelijke vergelijkingen. We hebben een eigenschap als geduld. ‘God was geduldig en gebood ons ook geduldig te zijn’, maar geduld raakt uiteindelijk op. En ik denk dat het heel goed is dat niemand begrijpt waar deze ‘rode lijn’ ligt (voor Rusland).” – de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov.
Al meer dan een generatie lang heeft zich in heel West-Europa een diepgaande strategische waanvoorstelling genesteld: de overtuiging dat het continent, en degenen binnen zijn institutionele invloedssfeer, buiten het bereik van ingrijpende vergeldingsmaatregelen vallen. Dit is niet louter vertrouwen in afschrikking; het is een diepere, gevaarlijkere overtuiging van inherente onkwetsbaarheid. De aanname is dat, ongeacht de provocatie, ongeacht de agressie die buiten de grenzen van Europa wordt geëxporteerd, hun land veilig blijft, een plek waar oorlog een historisch abstract begrip is, geen huidige mogelijkheid. Het is een geloofssysteem dat niet is gebaseerd op onveranderlijke wetten, maar op een specifiek, en nu mogelijk vervagend, historisch moment, schrijft Ashes of Pompeii.
Dit gevoel van onkwetsbaarheid is natuurlijk deels afkomstig van de beschermende paraplu van de NAVO. Amerika was de hegemon, militair gezien veel machtiger dan enig ander land ter wereld. Men kan zich niet aan de indruk onttrekken dat ook het huidige sociologische moment hieraan bijdraagt – het gevoel van individueel recht en superioriteit onder westerlingen. Niemand zou het wagen mij aan te vallen! En bij uitbreiding, mijn land.
Deze perceptie is versterkt door een consistent patroon: westerse militaire interventies, van de Balkan in de jaren negentig tot Libië, Syrië en Jemen in de 21e eeuw, werden gelanceerd vanaf West-Europese bodem of met Europese steun, maar de gevolgen werden uitsluitend gedragen door verre bevolkingsgroepen. Er was geen vergeldingsaanval op Londen of Parijs voor de bombardementen op Belgrado, de omverwerping van Khadafi of het bewapenen van facties in Damascus. De machtsstructuur leek asymmetrisch en absoluut. De zeer beperkte reactie van Rusland op de directe stroom van westerse steun aan Oekraïne – wapens, trainers, huurlingen, financiering, logistiek, enz. – heeft dit geloof in straffeloosheid alleen maar versterkt.
Dat, zelfs terwijl tanks en raketten het continent doorkruisten om de frontlinies te bereiken, de fabrieken, logistieke knooppunten, trainingscentra en politieke besluitvormingscentra in Europa zelf onaangetast leken. En klaarblijkelijk onaantastbaar. Die afweging ondergaat echter mogelijk een herziening.
Twee parallelle ontwikkelingen vormen een uitdaging voor de kern van de Europese strategische zelfgenoegzaamheid. De eerste is een verschuiving in de Russische retoriek, die duidt op een mogelijke uitbreiding van de geografische reikwijdte van het conflict. Dmitri Medvedev, vicevoorzitter van de Russische Veiligheidsraad, heeft expliciet verklaard dat bedrijven in Europa die onbemande luchtvaartuigen produceren voor de Oekraïense strijdkrachten, legitieme militaire doelen vormen voor de Russische strijdkrachten. Dit is geen vage oorlogszuchtige retoriek; het is een verduidelijking van de doctrine. Dit is gevolgd door concrete actie: het Russische Ministerie van Defensie heeft de namen en adressen van met Oekraïne verbonden drone-productiefaciliteiten in meerdere Europese landen, waaronder Groot-Brittannië, Duitsland, Polen en Spanje, openbaar gemaakt. De boodschap is ondubbelzinnig: de “strategische achterhoede” is niet langer een theoretisch concept, maar een in kaart gebrachte coördinaat. De waarschuwing is dat Europese staten, door hun grondgebied om te vormen tot een wapenarsenaal voor een conflict met een kernmacht, de daarmee gepaard gaande risico’s accepteren.
De tweede, en misschien psychologisch krachtigere, ontwikkeling vindt haar oorsprong niet in Moskou, maar in Teheran, en ontvouwt zich in realtime. Iran heeft, als reactie op de aanval van 28 februari door de VS en Israël vanuit vooruitgeschoven bases in het Midden-Oosten, dezezelfde bases bestookt met massale raket- en drone-aanvallen.
Iran toont duidelijk aan bereid te zijn gastlanden verantwoordelijk te stellen voor het mogelijk maken van agressie die vanaf hun grondgebied wordt gelanceerd. Het resultaat van deze aanvallen is dat de VS veel van deze bases in de Golf, maar ook in Irak, grotendeels heeft geëvacueerd.
Voor Russische strategische denkers die eerder twijfelden aan de haalbaarheid of wijsheid van een aanval op NAVO-grondgebied, bieden de acties van Iran een overtuigend, hedendaags precedent. De les voor Moskou is duidelijk: als een regionale macht als Iran dergelijke aanvallen kan uitvoeren op Amerikaanse bases in de Golfstaten, dan beschikt Rusland, met zijn veel geavanceerdere conventionele en strategische capaciteiten, zowel over de middelen als, bij voldoende provocatie, de rechtvaardiging om hetzelfde te doen tegen Europese doelen die de oorlogsinspanningen van Oekraïne ondersteunen. De logica is identiek: een faciliteit waar wapens voor een conflict worden geproduceerd, is geen neutrale locatie; het is een knooppunt in de oorlogsmachine van de tegenstander. De samenloop van deze twee factoren – de expliciete Russische verklaringen over doelwitten en het waarneembare Iraanse model van vergelding – creëert een nieuwe en verontrustende strategische realiteit voor Europa. Het lang gekoesterde geloof in onschendbaarheid was altijd een voorwaardelijke toestand, afhankelijk van de terughoudendheid van de tegenstander en een specifiek machtsevenwicht, met name wat werd gezien als de ongeëvenaarde Amerikaanse militaire macht. Aan die voorwaarden wordt nu actief ondermijnd. De publicatie van fabrieksadressen is geen inlichtingenlek; het is een psychologische operatie gericht op het Europese publiek, die een directe confrontatie afdwingt met de potentiële kosten van het beleid van hun regeringen. Het stelt een scherpe vraag: is de ideologische of geopolitieke betrokkenheid bij Oekraïne de potentiële transformatie waard van een rustig industriepark in Beieren of een onderzoeksfaciliteit in Oost-Anglia tot een legitiem militair doelwit?
De Europese NAVO-lidstaten zijn niet gevrijwaard van deze herberekening. Hun politieke en media-elites hebben zich sterk gemaakt voor een krachtig steunbeleid zonder consequenties. De nieuwe Russische houding, geïnspireerd door het Iraanse voorbeeld, suggereert echter dat de consequenties niet langer theoretisch zijn. Ze worden op kaarten uitgezet en besproken in officiële verklaringen. Het tijdperk van ondenkbare vergeldingsmaatregelen loopt ten einde, niet met een knal, maar met een reeks weloverwogen, afgewogen signalen. Europa staat nu voor een keuze: doorgaan met de veronderstelling van onkwetsbaarheid, of de risico’s die inherent zijn aan zijn rol als het belangrijkste arsenaal en de logistieke basis voor een langdurig conflict met een grote kernmacht fundamenteel herzien. De tijd voor een puur abstract, kosteloos buitenlands beleid loopt wellicht ten einde. De adressen zijn, zoals het Russische ministerie van Defensie heeft opgemerkt, nu algemeen bekend.
Een van de ironieën van deze situatie is dat Vladimir Poetin lange tijd werd beschouwd als het gezicht van wat Europeanen zien als een agressief Rusland. Toch is het juist Poetin die de sterkste pleitbezorger is van terughoudendheid in de omgang van Rusland met Europa. Voor hoe lang nog?
En zijn de Europese hoofdsteden zich er wel echt van bewust dat er mogelijk een verandering in de doctrine plaatsvindt? Ze zijn nu al duidelijk bezig zich te bewapenen voor een oorlog in 2029 of 2030. Hoe zit het met 2026?
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
De beschermende paraplu van de Navo, met unilever manager Mark Rutte die u veilig
moet doen voelen.
Mag ik even lachen om die kameleon die nu in een andere rol zit ?
Ik voel me veiliger onder de paraplu van mijn schoonmoeder.
En echt niet onder de paraplu van die met een weftasje slingerende manipulant.
——————————————————————————————————-
Vraag aan AI : Beste AI, was Rutte manager pz bij unilever ?
Ja. Mark Rutte werkte bij Unilever op de personeelszaken (PZ)‑afdeling.
Wat hij precies deed
Uit meerdere bronnen blijkt dat Rutte tussen 1992 en 2002 verschillende HR‑functies vervulde binnen Unilever:
1992–1997: Human‑resourcesmanager op de afdeling personeelszaken van Unilever.
1997–2000: Personeelsmanager bij Calvé/Van den Bergh Nederland (onderdeel van Unilever).
2000–2002: Human‑resourcesmanager voor de Raad van Bestuur van Unilever en later HR‑directeur bij IgloMora (ook onderdeel van Unilever).
Conclusie
Rutte was dus manager binnen personeelszaken (PZ) bij Unilever, in verschillende HR‑rollen, voordat hij de politiek inging.
Flikker jij nou eens op joh met je a.i.
Als jij nou eens opflikkert met je naam waar je mee rondhuppelt.
Een trol kan wel een andere naam maken.
Als het niet lukt kun je AI vragen.
—————————————————————————————–
vraag aan AI : wie was frans H.
wie was Frans H.
Frans H. verwijst vrijwel zeker naar Frans Hooijmaijers, een Nederlandse seriemoordenaar en voormalig verpleger die verdacht werd van tot wel 259 moorden.
Wie was Frans Hooijmaijers?
Frans Hooijmaijers (1935–2006), bijgenaamd Dikke Frans, De Spuitreus, De Barmhartige Samaritaan en Broeder des Doods, was een hoofdverpleger uit Kerkrade die in de jaren 1970 werkte in de Lückerheidekliniek op afdeling De Nachtegaal. Hij werd in 1976 veroordeeld voor vijf bewezen moorden, maar werd verdacht van in totaal 259 verdachte overlijdens onder bejaarde patiënten.
Wat deed hij?
Hij diende patiënten insuline of valium toe via injecties, waardoor overlijdens leken op natuurlijke sterfgevallen.
Tijdens zijn dienstjaren stierven 325 patiënten, waarvan een groot deel als verdacht werd aangemerkt.
Hij stond bekend als extreem gelovig, obsessief met schoonmaken en zeer behulpzaam — eigenschappen die hem het imago van “Barmhartige Samaritaan” gaven.
Arrestatie en straf
Gearresteerd: 14 augustus 1975.
Veroordeeld: aanvankelijk 13 jaar, in hoger beroep 18 jaar gevangenisstraf.
Hij kwam in 1987 vrij wegens goed gedrag en leefde daarna als vrij man tot zijn dood in 2006.
Waarom is hij berucht?
Frans Hooijmaijers geldt als een van de meest beruchte seriemoordenaars van Nederland, vooral vanwege het enorme aantal verdachte overlijdens en het feit dat hij als verpleger toegang had tot kwetsbare patiënten. Zijn zaak werd destijds het “Proces van de Eeuw” genoemd.
Ik heb het eerder al eens geschreven. Al die mensen die zo tegen Mark R. waren. In Den Haag kon (crimineel) Mark R. gewoon door Den Haag fietsen. Harde kern stoeries durfden deze nog niet eens aan te houden. Vette stumpers in de randstad.
Mark Rutte reed voor de show op de fiets.
Iets achter hem reed een auto met beveiliging erin.
Dat alleen al maakte zijn beeldvorming belachelijk.
Maar zoiets begrijp jij niet.
We moeten niet vergeten dat amerika al decennia lang met veel succes europese diplomaten ophitst met de sprookjes dat Rusland Europa weleens op een dag aan zou kunnen gaan vallen. De identiteitloze Europeanen namen deze verhalen aan voor waarheid en lieten meteen nato amerikaanse militaire basisen toestaan bouwen van nederland tot estland. en wat hebben ze ermee bereikt?. Eigen volkt letterlijk uitgezogen afgelopen jaren van spaargeld door enorme energiekosten en ze zijn geen steek verder gekomen. dat is europe dames en heren. Iedereen lacht ziicht een ongeluk om ons buiten europe en TERECHT. Wat doen we kiezen we Amerika voor handel, voor kennis voor energie of Rusland, wat onze letterlijke buurman is. Amerika heeft ons decenina voor de gek gehouden met het feit dat Rusland moordlustige imperialistische mensen zijn het is allemaal gelul. Amerikanen zijn de grootste stokers van de aarde. Er was geen sprake van. maar als europese diplomaten vanaf begin goede contacten hadden onderhouden met rusland was het tot een groot onverslaanbaar gebied gekomen economisch en wetenschappelijk. Amerika zag dit scenario niet zitten en zag zichzelf als dwarsligger met kwaliteiten ideal om dit te dwarsbomen. Het wordt hoog tijd om Us te dumpen op veel gebieden als europe en de relaties met Rusland nieuw leven in te blazen. zonder die stokers uit amerika. dus onafhankeliijk. god weet wat voor miraculeuze relaties eruit kunnen voortvloeien. maar dan moeten die stokers uit amerika eerst verdwijnen. En ik zie als buitenstaander nog niet dat europa daar de ballen voor heeft. vooral niet met die mark rutte.
We moeten niet vergeten dat amerika al decennia lang met veel succes europese diplomaten ophitst met de sprookjes dat Rusland Europa weleens op een dag aan zou kunnen gaan vallen. De identiteitloze Europeanen namen deze verhalen aan voor waarheid en lieten meteen nato amerikaanse militaire basisen toestaan bouwen van nederland tot estland. en wat hebben ze ermee bereikt?. Eigen volkt letterlijk uitgezogen afgelopen jaren van spaargeld door enorme energiekosten en ze zijn geen steek verder gekomen. dat is europe dames en heren. Iedereen lacht ziicht een ongeluk om ons buiten europe en TERECHT. Wat doen we kiezen we Amerika voor handel, voor kennis voor energie of Rusland, wat onze letterlijke buurman is. Amerika heeft ons decenina voor de gek gehouden met het feit dat Rusland moordlustige imperialistische mensen zijn het is allemaal gelul. Amerikanen zijn de grootste stokers van de aarde. Er was geen sprake van. maar als europese diplomaten vanaf begin goede contacten hadden onderhouden met rusland was het tot een groot onverslaanbaar gebied gekomen economisch en wetenschappelijk. Amerika zag dit scenario niet zitten en zag zichzelf als dwarsligger met kwaliteiten ideal om dit te dwarsbomen. Het wordt hoog tijd om Us te dumpen op veel gebieden als europe en de relaties met Rusland nieuw leven in te blazen. zonder die stokers uit amerika. dus onafhankeliijk. god weet wat voor miraculeuze relaties eruit kunnen voortvloeien. maar dan moeten die stokers uit amerika eerst verdwijnen. En ik zie als buitenstaander nog niet dat europa daar de ballen voor heeft. vooral niet met die mark rutte.
Die mark rutte is een klein kindje een onvolwassen stupide mannetje , die nooit een serieus gesprek kan aangaan met iemand als Putin. Tis een loser dat is het, met typische Westerse narcistische trekjes.