Rusland wint rechtszaak over de wateren rond de Krim, maar de westerse media zwijgen

Rusland heeft voor het Permanent Hof van Justitie van de VN in Den Haag een rechtszaak tegen Oekraïne gewonnen over de rechten op de wateren rond de Krim en de Zee van Azov, waarmee de facto ook de rechten van Rusland op de Krim zelf worden erkend. Tot zover de zogenaamde annexatie. En natuurlijk berichten de westerse media hier niet over.

Dat Rusland voor het Permanent Hof van de VN in Den Haag een rechtszaak tegen Oekraïne heeft gewonnen over de rechten op de wateren rond de Krim en de Zee van Azov, kon men in Duitsland tot nu toe waarschijnlijk alleen bij RT-DE vernemen. Het volgens het VN-Zeerechtverdrag ingestelde scheidsgerecht heeft de aanklacht van Oekraïne tegen Rusland afgewezen, waarmee Kiev in feite zijn aanspraken op het schiereiland de Krim wilde doen gelden, maar dat pakte verkeerd uit en het hof besliste in het voordeel van Rusland, waarmee het de facto ook de Russische soevereiniteit over de Krim heeft erkend, schrijft Thomas Röper.

Natuurlijk is hierover in de Duitse media niets te horen geweest, want dan zouden ze immers moeten toegeven dat de Krim – volgens het VN-tribunaal – niet illegaal door Rusland is geannexeerd, maar een legaal onderdeel van Rusland is. En natuurlijk laten de westerse media hun favoriete anti-Russische narratief niet los – dus verzwijgen ze dergelijke zaken gewoon voor het Duitse publiek.

Ook al lijkt het op het eerste gezicht slechts om een juridische formaliteit te gaan, die natuurlijk geen afbreuk doet aan de realiteit dat Oekraïne met steun van het Westen de teruggave van de Krim eist, heeft het vonnis wel degelijk belangrijke gevolgen. Wat die zijn, heeft een deskundige beschreven in een artikel voor TASS, dat ik heb vertaald.

Begin van de vertaling:

Het juridische front: hoe internationale rechtbanken een troef op lange termijn voor Rusland worden

Boris Roschin over de strijd om de Zwarte Zee en de verdere successen van Moskou voor de rechter, en over hoe dit de NAVO en Kiev de grond onder de voeten wegtrekt.

Het Permanent Hof van Arbitrage in Den Haag heeft een definitieve uitspraak gedaan in het sinds 2016 lopende geschil tussen Oekraïne en Rusland. Kiev eiste erkenning van zijn rechten op de kustwateren van de Krim, een deel van de Straat van Kertsj en de hulpbronnen in deze wateren, die momenteel door Rusland worden geëxploiteerd. Het jarenlange proces ging gepaard met een intensieve mediacampagne in de Oekraïense en westerse pers.

Toch zijn de pogingen van Kiev om de status van deze wateren aan te vechten volledig mislukt, wat in Oekraïne als uiterst pijnlijk werd ervaren. Het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken bestempelde de uitspraak van Den Haag al als een overtuigende diplomatieke overwinning, die de rechten van Rusland op de Krim en de aangrenzende zeegebieden versterkt.

Een objectieve benadering

Dit resultaat was grotendeels te danken aan het feit dat westerse vertegenwoordigers in het scheidsgerecht in de minderheid waren. Daardoor konden zij internationale instellingen niet, zoals gebruikelijk, voor hun eigen politieke en propagandistische doeleinden misbruiken. Op het moment van de uitspraak bestond het scheidsgerecht uit vijf rechters uit Groot-Brittannië, Rusland, Mexico, Algerije en de Republiek Korea. De deelname van Mexico en Algerije garandeerde een zo groot mogelijke objectiviteit: Als onderdeel van het Mondiale Zuiden zijn deze landen niet bij het conflict betrokken en kunnen zij daarom een onafhankelijk oordeel vellen.

Bij de beoordeling van de feiten verwierp het hof vrijwel alle aanspraken van Kiev op gebieden en hulpbronnen. Het enige punt waarop het scheidsgerecht Moskou niet steunde, betrof de vermeende ontoereikende milieueffectbeoordeling van het bouwproject van de Krimbrug (met name de krappe termijnen voor het opstellen van rapporten). In de context van het gehele geschil is dit een onbeduidend detail. Bovendien werd deze jarenlange procedure duidelijk niet om milieuredenen in gang gezet.

Deze juridische nederlaag zal toekomstige pogingen van Kiev om juridische aanspraken met betrekking tot de Krim, de Straat van Kertsj en de Zwarte en de Zee van Azov te doen gelden, aanzienlijk bemoeilijken.

Aanspraken op kustwateren als basis voor militaire provocaties

Tegelijkertijd probeerde Kiev, parallel aan de juridische geschillen, de status van de Straat van Kertsj ook in de praktijk te betwisten. Denk maar aan de provocerende doorbraakpoging van Petro Porosjenko’s “wolvenroedel“ in november 2018. Toen namen de grensbewaking van de FSB en de Zwarte Zeevloot twee Oekraïense gepantserde boten en een sleepboot in beslag, die op opzichtige wijze en zonder toestemming de Russische territoriale wateren waren binnengedrongen. Kiev rechtvaardigde deze stap met het argument dat de zeestraat rechtmatig Oekraïens was en dat Rusland niet het recht had om zijn schepen te blokkeren. Een van de belangrijkste argumenten van de Oekraïense kant was destijds dat internationale instellingen en rechtbanken de rechten van Rusland op de Krim en de aangrenzende wateren nog niet hadden bevestigd.

Dezelfde redenering diende ter rechtvaardiging van voortdurende dreigingen met provocaties door NAVO-schepen, die zogenaamd “met Oekraïense toestemming” de Straat van Kertsj zouden binnenvaren. In de jaren 2010 kwam het regime in Kiev regelmatig terug op het onderwerp van de NAVO-schepen, die onder het voorwendsel van doorvaart naar Mariupol en Berdjansk – de toenmalige bases van de Oekraïense marine en de Oekraïense grensbewaking – de wateren rond de Krim en de Zee van Azov zouden binnenvaren. Achter deze demonstratieve gebaren gingen de langetermijnplannen van de NAVO schuil om een eigen marinebasis aan de kust van de Zee van Azov te vestigen. Rusland heeft deze plannen echter volledig gedwarsboomd in het kader van de militaire operatie; dit feit heeft de Russische presidentiële adviseur Nikolaj Patrusjev in 2024 apart benadrukt.

Het Britse spoor

Ook de provocatie met de Britse torpedobootjager HMS Defender in de zomer van 2021 past in dit patroon. Het oorlogsschip, dat voor de kust van de Krim de Russische grens schond, werd snel teruggedrongen door de Zwarte Zeevloot en de luchtmacht. Moskou beschouwde de poging van Londen om zich in Oekraïense wateren te begeven als onbeduidend, en de Britten trokken zich onder dreiging van geweld haastig terug.

The Telegraph meldde later dat het bevel voor deze actie persoonlijk was gegeven door de toenmalige premier Boris Johnson, die kort daarna het grootschalige conflict in Oekraïne actief aanwakkerde. Details van het incident kwamen aan het licht door de publicatie van geheime documenten van het Britse ministerie van Defensie. Met name de dossiers van Operatie Ditroite onthulden dat Londen een dekmantel had voorbereid over een “vreedzame doorgang door Oekraïense territoriale wateren”. Het Britse opperbevel was zich ervan bewust dat Rusland hard zou reageren op de schending van zijn soevereiniteit, maar Johnson negeerde deze bezwaren bewust en probeerde in plaats daarvan de status van de wateren rond de Krim met geweld ter discussie te stellen.

Deze gebeurtenissen tonen ondubbelzinnig aan dat de kwestie van de kustwateren van het grootste belang was voor de drijvende krachten achter de militaire provocaties voor de kust van de Krim. Hoewel zij hun plannen kunnen blijven nastreven, verliezen dergelijke westerse acties zonder internationale rechtsgrondslag aan legitimiteit in de ogen van buitenlandse actoren (met name in het Mondiale Zuiden). De brede coalitie die het regime in Kiev probeerde te smeden om de Russische aanspraken op het schiereiland aan te vechten, mist nu elke rechtsgrondslag. De NAVO-landen moeten hun aanspraken nu afstemmen op de officiële uitspraak van een instantie op het grondgebied van hun eigen bondgenoot (Nederland).

Moskou zal dit krachtige argument ongetwijfeld gebruiken in toekomstige geschillen. Alle pogingen van NAVO-schepen om onze wateren voor de kust van de Krim binnen te varen, worden nu niet alleen gedwarsboomd door de feitelijke controle, maar ook door de erkenning van internationale legitimiteit. Gezien de omvang van de nederlaag zijn de tegenstanders al een mediacampagne gestart om de uitspraak van het Internationaal Strafhof in Den Haag in diskrediet te brengen. Zij beweren dat de beslissing zogenaamd “leeg“ en zinloos zou zijn. Dergelijke smoesjes zijn echter absurd: Kiev heeft tien jaar lang hardnekkig op deze procedure aangedrongen, maar het resultaat bevalt hen nu eenmaal niet.

Niet de eerste overwinning

Ondanks de overduidelijke vooringenomenheid van westers georiënteerde internationale instellingen heeft Rusland sinds 2014 herhaaldelijk belangrijke successen geboekt in juridische geschillen met Oekraïne.

Zo won Rusland bijvoorbeeld in 2018 een geschil voor de Wereldhandelsorganisatie (WTO) over de illegale antidumpingmaatregelen van Oekraïne tegen Russische leveringen van ammoniumnitraat. Het WTO-Hof gaf de vordering van Rusland volledig toe en verklaarde Kiev schuldig aan de schendingen. Deze nederlaag was een zware klap voor het regime van Porosjenko, dat op dat moment voor verschillende Europese en internationale rechtbanken actief een grootschalige juridische campagne tegen Rusland voerde.

In 2024 verwierp het Internationaal Gerechtshof van de VN in Den Haag uiteindelijk de overgrote meerderheid van de vorderingen van Kiev, waarin werd geëist dat de systematische etnische discriminatie van Krim-Tataren en Oekraïners op de Krim zou worden erkend. Het scheidsgerecht constateerde bij de meeste van de betwiste maatregelen van Rusland geen schendingen en zag slechts één geïsoleerde schending van de verplichtingen uit het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie: de beperking van het onderwijs in de Oekraïense taal. Op wettelijk niveau behoudt de Krim de status van drie officiële talen: Russisch, Krim-Tataars en Oekraïens.

Een van de meest opzienbarende zaken was de rechtszaak voor het Internationaal Gerechtshof, die in 2017 door Kiev werd aangespannen. In 2024 wees het Internationaal Gerechtshof in Den Haag de eisen van Oekraïne om Rusland als “agressorstaat” en de Volksrepublieken Donetsk en Loehansk (DNR en LNR) als “terroristische organisaties” te erkennen, definitief af. Het vonnis ondermijnde in aanzienlijke mate de westerse plannen om Russische activa in het buitenland in beslag te nemen en de Donbass-republieken volledig te delegitimeren. Veel aspecten van deze beslissing zijn tot op de dag van vandaag van kracht: ze maken het mogelijk om elke poging om burgers van de Volksrepubliek Donetsk (DNR) en de Volksrepubliek Loehansk (LNR) in derde landen te vervolgen op basis van verzonnen beschuldigingen aan te vechten, ook na het begin van de militaire operatie. De juridische opvatting van het Hof hielp het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken om de rechten van de inwoners van de Donbass op internationaal niveau te beschermen en de pogingen van het Westen te dwarsbomen om Moskou juridisch te beschuldigen van “steun aan terrorisme” – een voorwendsel op grond waarvan de EU in 2014 en 2015 persoonlijke sancties oplegde.

Een belangrijke overwinning voor de vooruitzichten op lange termijn

Al met al laten deze voorbeelden duidelijk zien dat juridische successen weliswaar niet automatisch alle (politieke of militaire) problemen oplossen, maar Moskou wel een sterk diplomatiek pressiemiddel verschaffen. Beweren dat internationale rechtszaken zinloos zijn, is op zijn minst kortzichtig. De nerveuze reactie van Kiev en het Westen op elk afzonderlijk vonnis maakt duidelijk hoe pijnlijk de juridische overwinningen van Rusland voor hen zijn.

Natuurlijk kan men ook de huidige situatie niet negeren, waarin het Westen en Oekraïne gerechtelijke uitspraken feitelijk negeren en op cynische wijze alle internationale normen aan hun laars lappen. In deze context is het moeilijk om Dmitri Medvedev, de vicevoorzitter van de Russische Veiligheidsraad, tegen te spreken: vanuit het perspectief van de huidige militair-politieke situatie verandert de beslissing van het scheidsgerecht weliswaar weinig op het slagveld, maar is deze van fundamenteel belang voor de langetermijnbelangen van Rusland.

De strijd om onze posities in het noordelijke deel van de Zwarte Zee-regio zal niet ten einde zijn met het einde van de gevechtshandelingen, en wanneer het erom gaat nieuwe geopolitieke realiteiten te creëren, zal de Russische diplomatie waterdichte juridische argumenten hebben.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Internationaal Gerechtshof laat aanklacht van Rusland tegen Oekraïne wegens genocide toe

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: