Rusland versus NAVO… De strategische ongelijkheid

Laten we gewoon met de basis beginnen bij het vergelijken van Rusland en de NAVO, en laten we beginnen met tanks. Wie bouwt er, vanaf de grond af, meer moderne gevechtstanks? In deze berekening sluit ik leveringen van gerenoveerde of opgewaardeerde voertuigen uit (bijv. M1A2 SEPv3 Abrams, Leopard 2A7V) en richt ik me uitsluitend op nieuwe bouwseries.

De productie van volledig nieuwe hoofdgevechtstanks (MBT’s) door de NAVO — dus gebouwd vanaf nul, niet gerenoveerd of opgewaardeerd — was in 2024 uiterst beperkt. Dat weerspiegelt vredestijdprioriteiten, hoge kosten (~€10–15 miljoen per stuk) en een focus op moderniseringsprogramma’s te midden van het conflict in Oekraïne. Geen enkel NAVO-lid produceerde significante aantallen nieuwe tanks; de nadruk lag in plaats daarvan op export, prototypes en toekomstige contracten. Op basis van gegevens uit 2024 bedroeg de totale nieuwe productie binnen alle NAVO-landen ongeveer 56 tanks, en die kwamen uit Zuid-Korea (een NAVO-partner via de IP4-alliantie) voor Polen, schrijft Larry Johnson.

Rusland, niet geheel verrassend voor mij, bouwde in 2024 meer gloednieuwe gevechtstanks dan de hele NAVO samen. Onafhankelijke OSINT-bronnen (zoals het Conflict Intelligence Team/CIT) en westerse inlichtingendiensten (zoals RUSI, IISS) schatten het aantal op 60–80 eenheden, in tegenstelling tot de hogere cijfers (250–300) die ook moderniseringen meerekenen. Moderne MBT’s verwijzen voornamelijk naar de T-90M “Proryv” (Ruslands meest geavanceerde operationele variant, met verbeterde vuurleiding, Relikt ERA en Sosna-U vizieren) en een verwaarloosbare productie van de T-14 Armata (alleen prototypes, serieproductie geannuleerd). Uralvagonzavod (UVZ) is de enige fabriek die nieuwe tanks bouwt.

Kijk naar de volgende tabel:

De NAVO heeft sinds het begin van de “speciale militaire operatie” (SMO) in februari 2022 het overgrote deel van de tanks en pantservoertuigen / infanteriegevechtsvoertuigen (zoals de Bradley) geleverd. Zoals je in de tabel hierboven kunt zien, heeft Oekraïne sinds het begin van de SMO in totaal 25.823 tanks en APC’s/IFV’s verloren. De NAVO is er niet in geslaagd deze verliezen aan te vullen en vertrouwt in plaats daarvan op Zuid-Korea voor nieuwe productie, die nog steeds achterloopt op wat Rusland produceert.

Om dit in context te plaatsen: laten we kijken naar de Slag om Koersk in de Tweede Wereldoorlog, oftewel de Grote Vaderlandse Oorlog. De Slag om Koersk, de grootste pantserbotsing in de geschiedenis, bracht zware verliezen toe aan de Sovjet-Unie vanwege haar defensieve houding tegenover het Duitse offensief Operatie Citadel, gevolgd door succesvolle tegenaanvallen (Operaties Koetoezov en Roemjantsev). Schattingen variëren door inconsistenties in Sovjetarchieven (sommige tellingen omvatten geëvacueerde of herstelbare voertuigen), maar de consensus van westerse en Russische bronnen ligt rond de ~6.000 tanks en aanvalskanonnen (zelfrijdende kanonnen zoals de SU-76/SU-85, die in de toenmalige verslagen als “tankvernietigers” werden gerekend) en minder dan 1.000 APC’s/IFV’s/pantserwagens.

Met andere woorden: Oekraïne heeft in 2025 ongeveer evenveel tanks verloren als de Sovjets in de Slag om Koersk. Maar in tegenstelling tot de Sovjets, die ~40–50% van hun “verloren” tanks van het slagveld konden evacueren of repareren, blijven de meeste Oekraïense verliezen op het slagveld achter of worden ze door de Russen buitgemaakt.

We zien vergelijkbare ongelijkheden op het gebied van drones. Op basis van beschikbare rapporten van ministeries van defensie, aankondigingen uit de industrie en analyses (zoals SIPRI, IISS en OSINT) produceerden de NAVO-lidstaten gezamenlijk naar schatting 50.000–100.000 militaire drones in 2024. Dat omvat tactische FPV- en verkenningsmodellen, loitering munitions (“rondhangende munitie”) en grotere ISR-/aanvalssystemen.

Rusland daarentegen produceerde in 2024 naar schatting 1,5–1,8 miljoen drones, waaronder tactische FPV-modellen (“first-person view”), langeafstandsdrones (zoals de Shahed/Geran-136), verkenningsdrones (zoals de Orlan-10) en loitering munitions (zoals de Lancet). Dit betekent een toename met een factor 5–10 ten opzichte van 2022–2023, waarbij FPV-drones het grootste deel uitmaken (~80–90%) vanwege hun lage kosten (~$300–$500 per stuk) en hoge verliesratio. De productie werd gedecentraliseerd over ongeveer 30 federale gebieden, met belangrijke fabrieken zoals Alabuga SEZ in Tatarstan, waar de productie van Shaheds werd opgeschaald met ingevoerde arbeidskrachten en onderdelen.

Hetzelfde geldt voor artilleriegranaten. In 2024 richtte de NAVO (voornamelijk de VS en Europese bondgenoten) zich op het opvoeren van de productie van 155mm-granaten — de NAVO-standaard — om Oekraïne te ondersteunen en de eigen voorraden aan te vullen, terwijl Rusland zich concentreerde op 152mm-granaten (zijn hoofdcaliber) voor aanhoudend gebruik aan het front. De productie van de NAVO bleef aanzienlijk achter bij die van Rusland, met schattingen van een verhouding van 1:3 tot 1:4, wat de Russische industriële oorlogsproductie tegenover de vredestijdbeperkingen en toeleveringsproblemen van de NAVO onderstreept.

Hier is je uitdaging… Kun je één wapensysteem vinden waarin de NAVO Rusland heeft overtroffen in productie in 2024 of 2025?

Ik denk dat je zult merken dat het antwoord nul is.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het aanwakkeren van angst als belangrijkste verkoopargument voor de wapenindustrie

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: