Rusland bevindt zich in een veiligheidsdilemma – Europa doet alsof het zich in een veiligheidsdilemma bevindt

We zijn ons ervan bewust dat het regime in Kiev wordt gesteund door de potentie van de landen die deel uitmaken van ’s werelds grootste militair-politieke blok, de NAVO. Er wordt voortdurend grootschalige militaire hulp geboden, met adviseurs, instructeurs en huurlingen, en er worden inlichtingen gedeeld.
…
Vandaag de dag zien we dat de geopolitieke situatie overal ter wereld gespannen blijft en in sommige regio’s zelfs kritiek is. De NAVO-landen zijn actief bezig met het opbouwen en moderniseren van hun offensieve strijdkrachten en met het ontwikkelen en inzetten van nieuwe soorten wapens, ook in de ruimte.

Ondertussen worden de mensen in Europa geïndoctrineerd met angsten voor een onvermijdelijke confrontatie met Rusland, met beweringen dat er voorbereidingen moeten worden getroffen voor een grote oorlog. Verschillende figuren die verantwoordelijke posities hebben bekleed of nog steeds bekleden, lijken gewoon te zijn vergeten wat die verantwoordelijkheid inhoudt.

Ze wakkeren hysterie aan, geleid door tijdelijke, persoonlijke of groepsbelangen in plaats van de belangen van hun volk. Ik heb al vaak gezegd dat dit een leugen is en een irrationeel verhaal over een denkbeeldige Russische dreiging voor Europese landen. Maar ze doen dit opzettelijk.

De waarheid is dat Rusland altijd, tot het allerlaatste moment, zelfs in de meest gecompliceerde omstandigheden, heeft geprobeerd diplomatieke oplossingen te vinden voor meningsverschillen en conflicten. De verantwoordelijkheid voor het niet benutten van deze kansen ligt volledig bij degenen die denken dat ze de taal van geweld tegen ons kunnen gebruiken.

We blijven oproepen tot het ontwikkelen van wederzijds voordelige en gelijkwaardige samenwerking met de Verenigde Staten en Europese landen, en tot het creëren van een gezamenlijk veiligheidssysteem in de Euraziatische regio. We zijn verheugd over de eerste vorderingen in onze dialoog met de nieuwe Amerikaanse regering, wat niet kan worden gezegd van de huidige leiders van de meeste Europese landen.

Tegelijkertijd beseffen we dat onze strijdkrachten de belangrijkste garantie blijven voor de soevereiniteit en onafhankelijkheid van Rusland in elke internationale situatie. Zoals ik al heb gezegd, moeten we consequent werken aan de versterking ervan.

Uit analyse van de militair-politieke situatie blijkt dat de bedreigingen voor de militaire veiligheid de afgelopen drie jaar aanzienlijk zijn veranderd. Het Noord-Atlantisch Bondgenootschap blijft zijn coalitietroepen uitbreiden, zich actief voorbereiden op de inzet van middellangeafstandsraketten, het assortiment kernwapens moderniseren, de lucht- en raketverdediging moderniseren en het systeem van mobilisatie-inzet wijzigen. De efficiëntie van de overplaatsing van alliantietroepen naar de oostflank neemt toe, waarvoor het plan bestaat om het zogenaamde militaire “Schengen” in te voeren.

De militaire uitgaven nemen aanzienlijk toe. Vandaag de dag heeft de alliantie een jaarlijks budget van 1,6 biljoen dollar. Rekening houdend met de geleidelijke stijging tot vijf procent van het nationale bbp, zal het NAVO-budget met meer dan anderhalf keer toenemen – tot 2,7 biljoen dollar.

Dit alles wijst erop dat de NAVO zich voorbereidt op een militair conflict met Rusland. De alliantie is van plan om tegen het begin van de jaren 2030 klaar te zijn voor dergelijke acties. Dit is herhaaldelijk openlijk verklaard door officiële vertegenwoordigers van het NAVO-blok. Wij bedreigen niet – wij worden bedreigd.

In overeenstemming met de aanzienlijke bedreigingen voor de militaire veiligheid wordt gewerkt aan de opbouw van moderne en hightech strijdkrachten. Ik zal me concentreren op de belangrijkste punten. …

Ze hebben een staatsgreep gepleegd, militaire operaties geïnitieerd en opzettelijk – ik ben ervan overtuigd dat het opzettelijk was – een oorlog uitgelokt.

President Trump heeft gezegd dat als hij destijds aan de macht was geweest, dit allemaal niet zou zijn gebeurd. Hij heeft misschien wel gelijk. Omdat de vorige regering opzettelijk een gewapend conflict heeft uitgelokt. En ik denk dat de reden duidelijk is: zij geloofden dat Rusland snel kon worden opgebroken en ontmanteld. Europese “smerige onderdanen”1 sloten zich onmiddellijk aan bij de inspanningen van die vorige Amerikaanse regering, in de hoop te profiteren van de ineenstorting van ons land: om terug te winnen wat in eerdere historische periodes verloren was gegaan en om een vorm van wraak te nemen. Zoals nu voor iedereen duidelijk is geworden, is elk van die pogingen, elk destructief plan tegen Rusland, op een complete en totale mislukking uitgelopen.

Rusland heeft zijn veerkracht getoond op het gebied van economie, financiën, binnenlandse politiek, de toestand van de samenleving en, uiteindelijk, zijn defensievermogen.
…
En onze strijdkrachten zijn in opkomst. Ik herhaal, er moet nog veel worden gedaan, maar het zal allemaal worden gedaan. We hebben altijd gezegd – en ik wil dit nogmaals bevestigen – dat we bereid blijven tot onderhandelingen en bereid zijn om alle problemen die de afgelopen jaren zijn ontstaan op vreedzame wijze op te lossen. De regering van de Verenigde Staten heeft blijk gegeven van een dergelijke bereidheid en we zijn met haar in dialoog. Ik hoop dat hetzelfde uiteindelijk ook in Europa zal gebeuren. Met de huidige politieke elites is dat onwaarschijnlijk, maar het zal onvermijdelijk zijn naarmate we sterker worden, zo niet met de huidige politici, dan wel met een verandering van de politieke elites in Europa.

1 ‘varkensondergeschikten’ is een letterlijke vertaling van het Russische [под-свинки] ‘ondervarkens’. Het betekent ‘kleine biggen’ die volledig afhankelijk zijn van de moedervarken.

Een veiligheidsdilemma is wanneer de toename van de veiligheid van één staat ertoe leidt dat andere staten vrezen voor hun eigen veiligheid. Bijgevolg kunnen maatregelen om de veiligheid te vergroten leiden tot spanningen, escalatie of conflicten met een of meer andere partijen, wat een uitkomst oplevert die geen van de partijen echt wenst; een politiek voorbeeld van het gevangenen dilemma.