Rechtvaardiging voor de ongevaccineerden?

Tijdens een recente familiebijeenkomst zat ik voor het eerst sinds het Covid-19-fiasco weer met een groep dierbaren aan de eettafel. Het grootste deel van het vrolijke gesprek ging over de spectaculaire gebeurtenis van de week: de 100e verjaardag van mijn moeder.

Ik was de enige aan tafel die al jaren geen enkele vorm van griep had gehad, terwijl alle gasten in meer of mindere mate ziek waren geweest. Bijna iedereen was de afgelopen jaren minstens één keer positief getest op Covid, met bijbehorende griepverschijnselen. Hoewel niemand in mijn familie tijdens de zogenaamde pandemie in het ziekenhuis is opgenomen of is overleden tijdens de zogenaamde pandemie, waren ze allemaal herhaaldelijk gevaccineerd. Voor zover ik weet, waren mijn vrouw en ik de enigen in onze families die geen Covid-vaccinatie hadden gekregen, en ik ben de afgelopen zeventig jaar voor niets ingeënt, schrijft D. Marks.

Op deze gelukkige dag waren de angst, de mondkapjes, de lockdowns en de beschuldigingen van het recente verleden grotendeels vergeten. Dat kwam niet omdat de tekenen en symptomen van de ziekte waren verdwenen, noch omdat de oproepen tot vaccinatie of testen waren verstomd. Niemand begreep waarom ze zich nog steeds af en toe onwel voelden, en sommigen bleven melden dat ze de diagnose Covid hadden gekregen.

Door mijn jarenlange ervaring met traditionele Chinese geneeskunde heb ik altijd een onconventionele kijk op gezondheidszorg gehad. Ik heb nauw samengewerkt met artsen bij de behandeling van sommige van hun patiënten en was ook hoofd medische dienst bij een vrijwillige brandweer, waar ik de levensreddende noodprocedures van de moderne biogeneeskunde heb leren waarderen. Door een reeks ervaringen heb ik enige kennis opgedaan over de oorzaken en genezing van lijden en ziekte.

Vóór het Covid-fiasco werd mijn alternatieve benadering van ziekte gerespecteerd; ik deelde mijn kennis met iedereen die erom vroeg. Mijn medische visie was geen geheim voor vrienden en familie. Toen mijn dochters klein waren, werden ze niet gevaccineerd omdat er geen gevaar was voor dodelijke of slopende ziekten. Dit was in een tijd en op een plek waar vaccinatie voor zuigelingen kon worden overwogen en geweigerd, en niet klakkeloos werd uitgevoerd. Er was een redelijke dialoog over het onderwerp – en niet-naleving leidde zeker niet tot dreigementen met uitsluiting.

Toen het spook van een pandemie opdook, werd mijn mening over vaccinatie gevaarlijk en irrelevant.

Vanaf het begin was het duidelijk dat de beweerde voordelen van de nieuwe vaccins niet opwogen tegen de risico’s. Ik heb openlijk gezegd en geschreven dat de technologie nog niet was getest – hoewel ik nooit iemand heb aangeraden om zich niet te laten inenten – en heb alleen degenen die naar mij luisterden geadviseerd om zich goed te informeren.

Het was niet ingewikkeld. Het gebruik van genetische technologie bij de ontwikkeling van een nieuw medicijn dat de prachtige complexiteit van het menselijke immuunsysteem probeerde te manipuleren, was op zijn zachtst gezegd een gok. Zoals gemakkelijk kon worden aangetoond, ging deze nieuwe technologie uit van de gewaagde veronderstelling dat het menselijk ontwerp gebrekkig was en verbeterd kon worden. Het was voorbarig om te verklaren dat deze experimentele behandeling veilig en effectief was. We kennen nog steeds niet de werkelijke langetermijneffecten, met name over generaties heen.

Deze eenvoudige en logische beoordeling werd als absurd beschouwd door degenen die met ongebreidelde angst reageerden op de schijnbaar nieuwe ziekte. Het gevaar van de Covid-griep werd voldoende geacht om alle redelijke reacties op de risico’s van de vaccins de kop in te drukken. Plotseling was er een eclips van medische autonomie en werd debat met minachting behandeld. De acties en motieven van corrupte overheidsinstanties en hun winstgerichte bondgenoten in de farmaceutische industrie werden gezegend door slinkse leiders, die ze altruïstisch en onbetwistbaar achtten.

Deze sfeer, die zich ontwikkelde en werd gehandhaafd in een waas van autoritaire dictaten, creëerde een ongekend klimaat van vijandigheid dat alle relaties besmette. Vanwege mijn opvattingen en mijn ongevaccineerde status werd ik al snel een paria voor mijn familie.

In het begin, toen de angsttactieken in volle gang waren, stuurde mijn neef, die als advocaat betrokken is bij gezondheidszorgkwesties, een vernietigende e-mail waarin hij een van mijn eerste artikelen waarin ik de pandemieaanpak aan de kaak stelde, veroordeelde. Hij liet geen ruimte voor dialoog en schrijven, het is het toppunt van onverantwoordelijkheid om bij te dragen aan de desinformatie die overal over het Covid-vaccin wordt verspreid. Hij concludeerde…

Het venijn dat werd uitgespuwd als reactie op mijn onwil om mee te doen aan de massale waanvoorstelling ter ondersteuning van vaccinatie was voelbaar. Mijn misdaad was onvergeeflijk.

Hoewel we heel close waren geweest, werd elk contact verbroken. Het was echter niet zijn onbewuste, misplaatste woede die me dwarszat, maar het feit dat hij zijn mening en woede deelde met mijn dochters en hen steunde in hun neiging om afstand van mij te nemen vanwege mijn onafhankelijke opvattingen. Deze wond met mijn neef zal misschien nooit helen.

Mijn moeder, die het hartelijk oneens was met mij over vaccinatie, bracht zijn vooringenomenheid in evenwicht met goed advies aan haar kleindochters. Ze drong er bij hen op aan niet hard te zijn en suggereerde dat de verschillen die ze ook zagen, niet zo groot waren dat ze hun relatie met hun vader moesten vernietigen. Dankzij haar wijze raad is de liefde tussen mijn dochters en mij gebleven.

Deze en soortgelijke gebeurtenissen bleven smeulen. In het voorjaar van 2025, tijdens een gezellig samenzijn ter ere van mijn moeders hoge leeftijd, kwam tot mijn verbazing het onderwerp Covid ter sprake. (Mijn neef was er niet bij.) Het gesprek ging vooral over persoonlijke verhalen over lijden en bekentenissen dat men niet begreep waarom het virus bleef voortwoekeren. Mijn zus vertelde dat ze een lezing had bijgewoond op een plaatselijke hogeschool over de geschiedenis van de maatschappelijke reactie op massale infecties. Ze beschreef de gebruikelijke reacties en gedragingen van mensen op eerdere epidemieën en pandemieën, waaronder hoe het zoeken naar zondebokken een dominante en destructieve reactie was.

Ik slaagde erin om te zwijgen totdat iedereen deze gruwelen uit het verleden had erkend, waarna ik een eenvoudige vraag stelde: Paste de recente Covid-pandemie in dit patroon?

Natuurlijk, was het antwoord.

Ik antwoordde onschuldig: En welke groep werd beschuldigd en aangevallen voor het veroorzaken van de Covid-pandemie?

Er viel een weloverwogen stilte, en toen was iedereen het erover eens: Het waren de Chinezen.

Ik zei met zekerheid: Er waren vragen over of een dierenmarkt of een laboratoriumlek de oorzaak was, maar de Chinezen als cultuur of natie werden nooit de schuld gegeven. Was er niet een andere groep die tot zondebok werd gemaakt?

Niemand leek bereid om deze vraag te overwegen, en ik werd onder druk gezet om te zeggen wie volgens mij het doelwit was.

Er viel een doodse stilte aan tafel.

Ik verwachtte enige verweer tegen mijn beoordeling, maar die kwam niet.

Toen sprak mijn broer (die was gevaccineerd en een paar keer ziek was geweest) plotseling luid en emotioneel, bijna in tranen, en zei: “Ik wil niets meer horen over Covid – het heeft genoeg pijn en leed veroorzaakt – en we moeten er niet meer over praten.”

Terwijl hij trilde van emotie, stelde ik voorzichtig voor dat hij van tafel zou gaan, wat hij deed. Zijn explosieve uitspraak maakte een einde aan elk gesprek over dit onderwerp – er kwam geen reactie meer op mijn bewering; ik drong niet verder aan.

Mijn broer kwam al snel terug en verontschuldigde zich onnodig voor zijn uitbarsting. Hoewel het ogenschijnlijk irrationeel was, was het een directe reactie op mijn bewering – hij had het zo goed mogelijk verwerkt. Niemand anders had gereageerd op mijn suggestie dat ze hadden meegewerkt aan het tot zondebok maken van de ongevaccineerden; hij zag zijn ethische overtreding niet in, maar had in ieder geval enige emotie getoond.

Het werd duidelijk dat historische gruweldaden veel gemakkelijker te herkennen zijn dan recentere onrechtvaardigheden. Weinigen hebben toegegeven dat onwetendheid, woede en het kleineren van onschuldige mensen als reactie op Covid een flagrante, ongegronde schending van de mensenrechten was.

Degenen die met mij aan deze tafel zaten – en miljoenen anderen – hebben niet stilgestaan bij het verdwijnen van hun medeleven en rationaliteit. Weinig mensen kunnen bekennen dat ze zijn gemanipuleerd tot onverdedigbaar, weerzinwekkend gedrag. Ze zouden dan moeten inzien dat ze lijken op de mensen in eerdere pandemieën, die de schuld op anderen afschoven en onschuldigen mishandelden voor het leed dat zij zelf voelden. Er is moed voor nodig om toe te geven dat hun leegte en wanhoop hen ertoe hebben gebracht venijn, minachting en geweld te tonen.

Door de onwil om de waarheid onder ogen te zien, blijven de onerkende pijn en tranen van degenen die massale vaccinatie in twijfel trokken of weigerden, onverwerkt, waardoor een klimaat blijft bestaan waarin repressieve tactieken en regimes worden getolereerd.

Hoeveel informatie er ook beschikbaar is over het misbruik van macht tijdens de pandemie, hoeveel gegevens er ook zijn die de gevaren van de Covid-maatregelen ondersteunen, hoeveel er ook bekend is over het abnormale gedrag van leiders en overheidsinstanties, de ongevaccineerden zijn nog steeds niet in het gelijk gesteld.

Egoïstische, onbewuste houdingen blijven de boventoon voeren, wat bevestigt dat de menselijke natuur niet is geëvolueerd sinds de plagen van de donkere middeleeuwen. In moeilijke en stressvolle tijden blijft het gemakkelijker en eenvoudiger om anderen de schuld te geven dan onze eigen fouten onder ogen te zien.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Journalist die concentratiekampen eiste voor ongevaccineerden valt dood neer op 33-jarige leeftijd

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: