Er zal onvermijdelijk veel gespeculeerd worden over het korte bezoek van CIA-directeur John Ratcliffe aan Moskou vanwege de geheimzinnigheid eromheen, en de berichtgeving in de media moet aansluiten bij de oorlogsnarratieven. Er wordt ons verteld dat dit een routinebezoek was en niets bijzonders, hoewel dit in werkelijkheid het eerste bezoek van een CIA-directeur was sinds november 2021. Gezien de verslechterende situatie tussen de NAVO en Rusland kunnen we enkele conclusies trekken over het waarschijnlijke doel van het bezoek.
Het bezoek was waarschijnlijk bedoeld om een boodschap en een dreigement aan Moskou over te brengen, nu de wanhoop in Washington toeneemt. De NAVO en Rusland bevinden zich nu in de gevaarlijkste periode ooit in hun geschiedenis van conflicten. De CIA heeft sinds de staatsgreep in 2014 de leiding over de proxyoorlog in Oekraïne tegen Rusland, en er zijn enorme escalaties te verwachten nu het allemaal in duigen valt, schrijft Prof. Glenn Diesen.
De proxyoorlog in Oekraïne valt uit elkaar
Het Oekraïense leger is uitgeput en stort langs de hele frontlinie in; de economie valt uit elkaar door de zeeblokkade en de vernietiging van cruciale infrastructuur; er is toenemende sociale onrust door de agressieve “rekrutering” van dienstplichtigen en economische problemen; de politieke crisis zou de regering ten val kunnen brengen; de NAVO raakt zonder geld en wapens om de proxyoorlog gaande te houden; en in heel Europa groeit de politieke oppositie, die niet voor altijd onderdrukt kan worden.
De VS zit vast in Iran en wordt geconfronteerd met een economische crisis, terwijl Rusland Iran bijstaat en de belangrijkste partner van China is geworden bij het opzetten van een alternatieve internationale economische architectuur. De oorlogen van de VS tegen Rusland en Iran, evenals de economische oorlog tegen China, waren bedoeld om de belangrijkste tegenstanders op het Euraziatische continent uit te schakelen of terug te dringen, teneinde de mondiale hegemonie van de VS te herstellen. In plaats daarvan hebben deze oorlogen de verschuiving naar een multipolaire wereldorde versterkt, aangezien de VS op alle fronten met een nederlaag worden geconfronteerd en zich militair en economisch hebben uitgeput, terwijl de stabiliteit van het Amerikaanse politieke systeem van kwaad tot erger gaat. De VS hebben hun belangrijkste Euraziatische tegenstanders bij elkaar gedreven in wat alleen maar kan worden omschreven als Kissingers ergste nachtmerrie, en het politieke Westen valt uiteen door imperiale overbelasting en het ontbreken van een post-hegemoniaal economisch model.
Trump blijft volhouden dat de VS Iran hebben verslagen en dat de Straat van Hormuz open is en onder Amerikaanse controle staat, terwijl de NAVO blijft volhouden dat “Oekraïne aan de winnende hand is”. Nu de proxyoorlog van de NAVO in Oekraïne begint te wankelen, zal de NAVO waarschijnlijk escaleren, zoals blijkt uit de roekeloze acties van Groot-Brittannië. Rusland zal van zijn kant waarschijnlijk escaleren tegen Oekraïne met het oog op een knock-out-slag en een hardere lijn volgen tegenover de NAVO om zijn afschrikkingskracht te herstellen, aangezien de NAVO de grens tussen proxyoorlog en directe oorlog al lang geleden heeft overschreden. Het afschrikken van de NAVO houdt geen invasie in, maar het opleggen van een prijs in de vorm van geheime operaties of zelfs directe aanvallen zijn opties om de rode lijnen van Rusland te handhaven. Op dit moment ligt de prioriteit echter bij het beëindigen van de proxyoorlog zonder onnodige escalatie met de NAVO.
Een heropleving van de diplomatie?
Wat deed Ratcliffe dan in Moskou? Hoe kunnen de VS diplomatie inzetten om hun situatie te verbeteren? Het lijkt hoogst onwaarschijnlijk dat de NAVO bereid is haar grote Oekraïense proxyleger op te geven door in te stemmen met een vredesakkoord dat de neutraliteit van Oekraïne zou herstellen en het territoriale geschil zou oplossen. Net als bij de oorlog met Iran zijn diplomatieke initiatieven bedoeld om een pauze te bewerkstelligen om de gelederen te hergroeperen en het slagveld gunstiger te maken.
De meer dan 40 dagen durende campagne van Oekraïne en de NAVO om burgerinfrastructuur diep in Rusland te treffen, heeft Rusland niet gebroken, maar juist een enorme averechtswerking gehad. Ratcliffe wilde waarschijnlijk een einde aan de zeeblokkade door terug te keren naar de regels van de graanovereenkomst, een staakt-het-vuren met betrekking tot energie-infrastructuur en een stopzetting van het offensief tegen de steden Slovyansk, Kramatorsk en Zaporizhzhia. Waarschijnlijk bestaat er in Washington ook bezorgdheid over het feit dat Rusland zich voorbereidt om nog een front te openen in de regio Tsjernihiv. Dergelijke initiatieven zijn, net als het door de EU voorgestelde onvoorwaardelijke staakt-het-vuren, bedoeld om de oorlog te verlengen in plaats van er een einde aan te maken.
Het lijkt daarom ook hoogst onwaarschijnlijk dat Rusland concessies zal doen, aangezien het geen noemenswaardige concessies kan doen. Als dit een oorlog om territoriale uitbreiding was, dan hadden de escalatie en druk van de NAVO wellicht tot enige Russische concessies geleid. De ongemakkelijke waarheid die het politiek-mediale establishment binnen de NAVO echter weigert te accepteren, is dat Rusland de NAVO-invasie in Oekraïne als een existentiële bedreiging beschouwt. Of de NAVO het al dan niet eens is met deze inschatting, is volstrekt irrelevant, aangezien Rusland zal handelen vanuit zijn overtuiging. Dit suggereert dat Rusland zeer weinig ruimte heeft voor concessies.
Het conflict had op elk moment sinds 2014 kunnen worden opgelost door de NAVO-uitbreiding te beëindigen en de neutraliteit van Oekraïne te herstellen. Bij gebrek aan een politieke regeling die deze doelstelling waarborgt, zal Rusland Oekraïne beroven van het strategisch belangrijke grondgebied dat kan worden gebruikt als NAVO-frontlinie tegen Rusland, en zal de rest van Oekraïne worden gereduceerd tot een disfunctioneel, door land omgeven rompstaatje. Deze oplossing zal een verschrikkelijk moeilijke toekomst voor Oekraïne en decennia van instabiliteit voor zowel de NAVO als Rusland met zich meebrengen, maar vanuit het perspectief van Moskou is het de enige mogelijke weg, aangezien de NAVO niet zal stoppen met uitbreiden en het herstel van de neutraliteit van Oekraïne.
De optimist in mij zou graag willen denken dat het bezoek van Ratcliffe bedoeld was om de diplomatieke kanalen en de coördinatie te versterken om door de uiterst gevaarlijke tijd heen te komen waar we op afstevenen. Het lijkt echter waarschijnlijker dat diplomatie nog steeds de vorm aanneemt van meer ultimatums en dreigementen, in de hoop de situatie te redden. Zoals te verwachten valt, zal dit niet goed worden ontvangen in Moskou, waar de woede hoog oploopt.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Zomaar een opmerking: de nato zonder geld? Tekorten haal je toch gewoon bij de belastingbetalende burgers en bedrijven. Hoe noemde WEF poppetje Jetten het toch? We moeten binnenkort een veligheidsbijdrage gaan betalen, zodat de terreurorganisatie die nato heet het oorlogtuig in usa, D en F kan bestellen voor de geplande oorlog tegen Rusland in 2029 of 2030. Goh, 2030, waar ken ik dat van? Dat wordt toch het jaar dat u niks meer bezit en toch gelukkig bent met de digitale pleuro, een basisinkomen en 100% controle door een flut ambtenaar?
Overigens ik las vanmorgen dat troela een strafbenzine belasting in wil gaan voeren, die uiteraard niet geldt voor EV bezitter. Zouden de Roverheden te weinig accijns binnen krijgen om hun staatsschulden af te gaan lossen? ( grapje, want aflossen zal niet gebeuren. De 13,9 biljoen Europese staatsschuld is toch peanuts??