Hoezeer de aanhangers van president Trump ook hoopten dat hij Amerika zou kunnen redden van degenen die Amerika willen vernietigen, de tussentijdse verkiezingen hebben duidelijk gemaakt dat dit project nog lang na het vertrek van de president uit zijn ambt zal doorgaan. Diep vanbinnen wisten we dat dit het geval zou zijn. De strijd voor vrijheid is een strijd zonder einde. Hij vereist dat we elke dag opnieuw vechten. Voor degenen die de gedachte aan die missie uitputtend vinden, bedenk dat dit veel minder uitputtend is dan het vooruitzicht om voor altijd onder het juk van het totalitarisme te leven.
Hier is het goede nieuws, als je in staat bent het als zodanig te ontvangen: het enige wat je hoeft te doen, is nooit opgeven. Dat is alles. Sta gewoon elke dag op met voldoende vastberadenheid in je hart om de vrijheid tegen haar vijanden te verdedigen, en je doorzettingsvermogen – nee, je weigering om je over te geven – verenigt zich onzichtbaar met dat van andere mernsen die jouw vastberadenheid delen om door te gaan ondanks onvermijdelijke tegenslagen, ontmoedigingen en persoonlijke offers, schrijft J.B. Shurk.
Ik moet denken aan een lid van de Amerikaanse Navy SEAL-teams die ooit een trainingsprogramma tijdens de selectie beschreef dat uit niets anders bestond dan het telkens opnieuw afleggen van een kwart mijl over het strand. De oefening, zei hij, was eenvoudig en voor iedereen gemakkelijk uit te voeren. Het probleem, merkte hij glimlachend op, was dat niemand wist wanneer de oefening zou eindigen. Volgens hem faalden de mannen die niet door de selectie kwamen niet omdat ze niet in staat waren een kwart mijl over een mooi strand te rennen. Ze faalden omdat ze hun gedachten toelieten zich bezig te houden met de mogelijkheid dat de oefening eeuwig zou doorgaan. Ze gaven op omdat ze zichzelf mentaal van hun stuk brachten. De truc, concludeerde de Navy SEAL, was om je uitsluitend te concentreren op de kwart mijl die direct voor je lag en al het andere te vergeten. Gewoon een stukje joggen over het strand onder de zon, zonder enige zorg ter wereld. Als je dat in gedachten kon volhouden, kon je zo lang doorgaan als nodig was.
Zo is het ook met de strijd voor vrijheid. Het is niet onze taak om ons zorgen te maken over de socialisten die het Congres overnemen (hoewel we dat wel zullen doen). Het is niet onze taak om ons zorgen te maken over Republikeinen die Trump in de rug steken, zoals de dankzij haar familiebanden bevoorrechte senator Lisa Murkowski, die samenspannen met de Democraten (hoewel we dat wel zullen doen). Het is niet onze taak om ons zorgen te maken over wat er over twintig of dertig jaar zal gebeuren (hoewel we dat wel zullen doen). Onze taak is om zo standvastig te blijven in onze gedeelde overtuiging dat vrijheid het waard is om verdedigd te worden, ongeacht de kosten, dat we de rotsen worden waar de stromingen van Amerika omheen moeten vloeien. Velen van ons hebben hardop gezegd: “Vrijheid is nooit gratis.”
Dat is de beknoptere versie van een gedenkwaardig betoog uit de inaugurele rede van de Californische gouverneur Ronald Reagan op 5 januari 1967, waarin de toekomstige Amerikaanse president opmerkte: “Vrijheid is iets kwetsbaars en is nooit meer dan één generatie verwijderd van uitsterven. Ze komt ons niet toe als erfenis; elke generatie moet er voortdurend voor vechten en haar verdedigen, want ze komt slechts één keer naar een volk. En degenen die in de wereldgeschiedenis vrijheid hebben gekend en haar vervolgens hebben verloren, hebben haar nooit meer teruggekregen.”
Die laatste zin wordt vaak over het hoofd gezien door degenen die verwijzen naar de wijsheid van Ronald Reagan. Als vrijheid eenmaal verloren is gegaan, is het bijna onmogelijk om de sociale en politieke culturen te herstellen die nodig zijn om de vrijheid te laten terugkeren.
Hier is iets wat ik heb geleerd. Een vrije samenleving is als een helder maar ver sterrenstelsel. Aanvankelijk lijkt het één enkel lichtpuntje aan de nachtelijke hemel. Pas wanneer je er met de juiste vergroting naar kijkt, besef je dat het uit honderd miljard of meer sterren bestaat. Vrijheid werkt grotendeels op dezelfde manier. Een vrije samenleving bestaat alleen als individuele vrijheid bestaat, en hoe meer vrijheid ieder individu geniet, hoe meer vrijheid een hele samenleving geniet.
Ieder van ons is verantwoordelijk voor het brandend houden van zijn eigen persoonlijke fakkel van vrijheid. Wij beheersen dat licht. Het is uitsluitend van ons, zolang we het beschermen tegen degenen die het willen doven. Wanneer genoeg mensen de vlam van de vrijheid dragen, beginnen die afzonderlijke vlammen op te gaan in iets dat veel groter is dan welke afzonderlijke fakkel dan ook. Wanneer we spreken over “het ontsteken van een vonk” voor de vrijheid, is dit wat we bedoelen. Elke strijd voor menselijke vrijheid begint met een kleine vonk, en net zoals een kleine vonk kan uitgroeien tot een onbeheersbare natuurbrand, kan het eenzaamste licht van de vrijheid uitgroeien tot een revolutie voor vrijheid.
Tegen degenen die misschien zeggen: “Overal waar ik kijk, dooft het licht van de vrijheid”, wil ik zeggen: let goed op wat ik nu schrijf. Wanneer het licht van de vrijheid om je heen begint te verzwakken, lijkt jouw licht helderder dan ooit.
Ben je ooit in de wildernis geweest onder een donkere hemel? Eén enkel kampvuur is kilometers ver zichtbaar. Dat kampvuur zal allerlei vreemden aantrekken. Sommigen willen je misschien kwaad doen; anderen willen graag de warmte van je vuur delen. Sommigen die nog niet weten hoe ze vuur moeten maken, zullen vragen hoe je dat voor elkaar hebt gekregen. Nadat ze die vaardigheid hebben geleerd, zullen sommige bezoekers vertrekken om het anderen te leren. Met andere woorden, jouw kleine vuur wordt de bron van nieuwe vlammen.
Wanneer we spreken over onze “door God gegeven rechten en vrijheden”, vergeten we soms het gedeelte over “God”. Dat is iets wat we bij onszelf moeten rechtzetten. Als God je op dit moment een geschenk in handen zou geven, zou je dan denken dat het zo vergankelijk is dat communistische politici het kunnen laten verdwijnen? Of zou je tegen jezelf zeggen: “Dit geschenk komt van God en ik zal het voor altijd beschermen”?
Het besef dat onze vrijheid afkomstig is van de Almachtige helpt verklaren waarom, zelfs wanneer het licht van de vrijheid in een samenleving zwakker wordt, de afzonderlijke lichtjes des te duidelijker schijnen. Elke overgebleven fakkel van vrijheid wordt een baken, nietwaar? Mensen die in de duisternis lijden, bewegen zich instinctief naar het licht. Ze steken hun eigen fakkels aan en keren terug naar de wildernis. Uiteindelijk wordt de wildernis verlicht.
Vertel me eens dat er niets goddelijks aan dit mechanisme is? Vertel me eens dat alle hoop verloren is wanneer we slechts één klein flikkertje licht nodig hebben om de duisternis terug te winnen?
In diezelfde toespraak van bijna zestig jaar geleden veroordeelde gouverneur Reagan de Amerikanen die geloven dat machtige overheidsbureaucraten het recht van het volk om zichzelf te besturen moeten afpakken. “Als niemand onder ons in staat is zichzelf te besturen, wie van ons heeft dan het vermogen om iemand anders te besturen?”, vroeg hij.
Reagan citeerde de Franse politieke filosoof Montesquieu – wiens voorkeur voor de scheiding der machten grote invloed had op onze eigen grondleggers – en veroordeelde de voorstanders van een steeds grotere overheid met de volgende woorden: “Het verval van elke regering begint met het verval van het beginsel waarop zij is gegrondvest.”
Die kritiek is met elk voorbijgaand jaar alleen maar relevanter geworden. Een enorme bestuurlijke bureaucratie vol niet-gekozen koningen en koninginnen staat haaks op zowel de Onafhankelijkheidsverklaring als de Amerikaanse grondwet. Amerikanen kunnen niet vrij zijn onder een systeem dat een permanente heersende klasse creëert, waaronder een zogenaamde “inlichtingengemeenschap” die buiten elke wettelijke beperking opereert. De overheids-Leviathan die tegenwoordig ons leven beheerst, is een belediging en een voortdurende bedreiging voor de Amerikaanse republiek zoals die werd gesticht.
Reagan, altijd een strijder voor de vrijheid, beëindigde die toespraak met een herinnering dat we niet machteloos zijn. Onder verwijzing naar de negentiende-eeuwse Britse premier Benjamin Disraeli betoogde Reagan: “De mens is geen schepsel van de omstandigheden. Omstandigheden worden door mensen geschapen. Welnu, jij en ik gaan onze omstandigheden zo vormgeven dat ze aan onze behoeften voldoen.”
De oorspronkelijke observatie van Disraeli ging nog verder: “Wij zijn vrije wezens en de mens is machtiger dan de materie.”
Daar ben ik het mee eens. Ik zou eraan toevoegen: degenen die bereid zijn de vrijheid te verdedigen, zijn machtiger dan welke regering dan ook. Hoeveel lichten de overheid ook dooft, ieder van ons is in staat de vlam van de vrijheid opnieuw te ontsteken. Persoonlijke vrijheid is macht zonder einde.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram













