Operatie Epische Mislukking

Gezien hun oorlogszuchtige aard en wat er op het spel staat, zou je denken dat Donald Trump, Pete Hegseth en de druktemakers van het Pentagon gehoor zouden geven aan het advies van Machiavelli dat „een vorst geen ander doel of andere gedachte mag hebben, noch iets anders tot studie mag kiezen, dan oorlog en de regels en discipline daarvan.“ Maar de oorlog met Iran in 2026 laat zien dat ze volslagen amateurs zijn in de krijgskunst.

Met de opmerkelijke uitzondering van speciale eenheden draait de Amerikaanse doctrine volledig om brute kracht. Als het niet werkt, gooi er dan meer middelen tegenaan. De VS heeft geen idee hoe ze een gelijkwaardige of bijna gelijkwaardige vijand moeten bevechten. Maar historisch gezien zijn de meeste oorlogen gevoerd tussen tegenstanders van relatieve kracht. En de grote veldslagen die we bestuderen waren ofwel nipt gewonnen door sleutelfactoren, ofwel verrassende overwinningen. Niemand bestudeert veldslagen of oorlogen die een makkie waren, omdat ze niet alleen saai zijn, maar er ook niets nuttigs uit te leren valt. Zelfs als je overweldigend sterker bent, zijn de verrassende overwinningen het bestuderen waard, zodat je kunt voorkomen dat je net zo verrast wordt als de verliezers, schrijft David M. Zsutty.

Iedere dissidente rechtse denker die geschiedenis leest of strategiespellen speelt, had verschillende signalen kunnen zien dat de oorlog met Iran in 2026 geen peulenschil zou worden, áls die überhaupt al te winnen was. Daar is geen bijzondere kennis, geen indrukwekkende diploma’s, geen glanzende cv’s en geen geheime informatie voor nodig. Een groot deel van het probleem komt voort uit het feit dat Amerika’s ‘leiderschap’ weinig cultureel ontwikkeld is. Ze kennen meer feitelijke details en technische finesses, maar raken daarin de weg kwijt. Wij daarentegen kennen misschien niet alle bomen, maar zien het bos.

Als Waterloo werd gewonnen op de speelvelden van Eaton, dan werd de oorlog tegen Iran verloren in de gangen van het Pentagon.

Dat “amateurs bestuderen strategie, professionals bestuderen logistiek” wordt toegeschreven aan generaal Bradley. Franco’s logistieke meesterschap in de Spaanse Burgeroorlog gaf de nationalisten een beslissende voorsprong op het ongeorganiseerde communistisch-republikeinse gepeupel, ook al hadden zij meer manschappen en industriële capaciteit. Je hoeft niet echt zo professioneel te zijn om te beseffen dat de strategische oliereserves vóór het uitbreken van de oorlog hadden moeten worden aangevuld, zelfs als dat een uitstel van de oorlog betekende, tenzij men er zeker van was dat deze binnen vier dagen voorbij zou zijn. Maar alles wees erop dat het niet snel voorbij zou zijn. De reserves zouden waarschijnlijk drie maanden meegaan om de sluiting van de Straat van Hormuz op te vangen, maar de oorlog zou langer kunnen duren.

De enige manier waarop de zeestraat niet in gevaar zou zijn gekomen, was als er van binnenuit een regimewisseling had plaatsgevonden, maar dat laffe beetje optimisme verdient een heel apart artikel.

Greg Conte merkte op dat Trump en Crassus op elkaar leken: beiden waren arrogante vastgoedmagnaten. In de hoop de veroveringen van anderen te evenaren, trokken ze op tegen Perzië zonder te wachten op de juiste ondersteuning. Ze hoopten uiteindelijk allebei dat de Perzen zonder munitie zouden komen te zitten: pijlen bij de Slag bij Carrhae, en goedkope drones in de huidige oorlog.

Dit leidt naar een ander terugkerend thema. De beste RTS-games, met name Warcraft 3 en Starcraft, hebben zeer verschillende facties met unieke sterke en zwakke punten, en eenheden. Sommige facties presteren doorgaans beter tegen andere, maar de Wunderwaffen van de ene factie hebben vaak een goedkope tegenhanger bij de andere facties, zoals pieken die ridders verslaan. In het echte leven werden oorlogsolifanten tegengewerkt door het gekrijs van brandende varkens, terwijl Scipio Africanus bij Zama de olifanten van Hannibal met meer humane methoden zoals harde geluiden en speerwerpers in angst joeg, terwijl hij gaten in zijn linie liet om de olifanten erdoor te laten. De les hier is dat je een gevarieerd arsenaal aan wapens nodig hebt in plaats van te vertrouwen op one-hit wonders, en als je vijand weet waar je op vertrouwt, kan hij daar waarschijnlijk iets tegen doen, en misschien zelfs goedkoop.

Iran wist dat ZOG (Zionist Occupied Government) zou vertrouwen op dure en traag te produceren afstandsmunitie, vliegdekschepen, radars en onderscheppingsraketten. Dus spammen ze met goedkope drones en ballistische raketten. De weinige onderscheppingsraketten die nog over zijn, zijn ingezet om Israël te beschermen, waardoor de kleine staten in de Golf weerloos zijn achtergelaten. En na het verlies van ongeveer de helft van zijn acht THAAD-radars, zet de VS een deel of alle radars van PACOM in. Maar als Iran de THAAD-systemen van CENTCOM kon uitschakelen terwijl ze elkaar ondersteunden, is het waarschijnlijk dat ze deze nieuwe systemen kunnen uitschakelen terwijl ze worden opgezet. Nogmaals, ZOG weet niets anders dan meer geweld te gebruiken in plaats van intelligent geweld te gebruiken.

De VS schakelde over van verdediging naar aanval en verbruikte 10 tot 20% van zijn Tomahawk-kruisraketten in de eerste vier dagen, wat neerkwam op ongeveer acht jaar productie zoals beschreven door Ron Unz. Toch heeft dit niet veel schade aangericht vanwege de gedecentraliseerde inzet van Iraanse troepen in een ruig land. Ze hebben de VS zelfs misleid door Tomahawks en andere munitie op nep-opblaasbare doelen te laten schieten. Dit is niet de eerste keer dat nep-troepen zijn ingezet om een vijand in verwarring te brengen. In de Tweede Wereldoorlog gebruikten de geallieerden tanks en landingsvaartuigen van hout en rubber, in combinatie met valse communicatie, om de As-mogendheden ervan te overtuigen dat Normandië een afleidingsmanoeuvre was van de hoofdinvasie, waardoor hun reactie werd vertraagd totdat het te laat was. Het buitensporige gebruik van brute kracht met beperkte resultaten heeft Unz ertoe gebracht de oorlog met Iran te omschrijven als “iets dat neigt naar onvrijwillige eenzijdige ontwapening”.

De betweters van het Pentagon hadden Oekraïne nauwlettend moeten bestuderen, wat duidelijk aangaf dat straaljagers en tanks in onbruik zijn geraakt ten gunste van drones, raketten en tijdloze infanterie. Maar ze hebben nagelaten hun doctrine of wapens dienovereenkomstig aan te passen. Misschien kunnen ze dat niet omdat ze weten dat hun vervallen imperium nooit honderdduizenden mannen zou kunnen motiveren om de infanterietactieken van Oekraïne te kopiëren. Het beste wat ze deden was de eenrichtings-Shahed-drone van Iran kopiëren met de LUCAS-drone. Het belangrijkste is dat Oekraïne had moeten laten zien dat de verdediger een aanzienlijk voordeel heeft ten opzichte van een aanvallende macht.

Dit had allemaal geen verrassing mogen zijn. Terwijl ik in 2002 de pas uitgebrachte Warcraft 3 speelde, vond ook de oorlogssimulatie Millennium Challenge 2002 plaats. De gepensioneerde marinegeneraal Paul Van Riper gebruikte asymmetrische tactieken om de Amerikaanse kant als Iran snel te verslaan, inclusief het tot zinken brengen van een vliegdekschip. Hem werd vervolgens verteld dat hij geen asymmetrische tactieken mocht gebruiken zoals een rationele, uit eigenbelang handelende actor dat zou doen. Hij zei dat de oefening propaganda was geworden en liep weg. Hoewel Iran in die oefening een verrassingsaanval uitvoerde in plaats van ZOG, is de asymmetrische oorlogsvoering van Iran sindsdien geëvolueerd. Het is triest dat ik Warcraft 3 serieuzer nam dan het Pentagon hun oorlogsspel.

Het Witte Huis houdt niet alleen geen rekening met de geschiedenis of games, maar lijkt ook niet te luisteren naar zijn eigen woorden. Hegseth heeft gezegd dat personeel beleid is en heeft de “1990-test” afgekondigd, die stelt dat elke verandering sinds 1990 onder de loep moet worden genomen om te zien of deze het gevolg was van een evolutie in de strijdvoering of van een versoepeling van de normen. Deze twee dingen impliceren dat er sinds 1990 een gestage achteruitgang is geweest. En vijfendertig jaar achteruitgang kan niet in één jaar ongedaan worden gemaakt, zelfs niet met coole bewerkingen. Het zou minstens vier ononderbroken jaren duren om de absoluut slechtste mensen en beleidsmaatregelen kwijt te raken, en waarschijnlijk acht om substantieel terug te keren naar de normen van de eerste wereld. Alle huidige hoge officieren waren gedurende hun hele carrière actieve deelnemers aan de achteruitgang.

Bovendien selecteert het huidige systeem mensen die dom en energiek zijn, precies het type mensen waar generaal Kurt von Hammerstein-Equord voor waarschuwde. Iedereen die slim is, haakt af, waardoor alleen carrièrejagers overblijven die braaf de propaganda slikken. De legerleiding is goed in het creëren van hectisch bezigheidstherapie voor zichzelf en anderen, méér dan zelfs in een wereldrijk nodig is. Generaals zouden slim maar lui moeten zijn, zodat ze afstand kunnen nemen, het grote geheel kunnen overzien, niet in paniek raken en taken kunnen delegeren. Slimme en energieke mensen kunnen dan als hun staf dienen. Maar domme druktemakers demoralisereren niet alleen de mensen onder hen, ze steken hun energie ook in het nemen van slechte beslissingen. Ze zijn erg goed in acroniemen en pietluttige details, maar niet in iets holistisch. Daardoor blinkt het Amerikaanse leger vooral uit in PowerPoint-presentaties en verouderde Koude Oorlog-tactieken.

In On War beschrijft Von Clausewitz oorlog in de abstracte, geïdealiseerde toestand als wrijvingsloos, dat wil zeggen dat er geen van de realistische details zijn die een staat verhinderen al zijn krachten zo snel mogelijk in te zetten. Dit was een voorbode van de blitzkrieg en de totale oorlog. De NAVO heeft deze tendens nog verder doorgevoerd en ziet oorlog alleen als het inzetten van meer geweld totdat men krijgt wat men wil, in plaats van geweld creatiever of efficiënter in te zetten. Dit maakt de NAVO ongeschikt voor een uitputtingsslag, en dat is de reden waarom Iran jarenlang precies daarop heeft ingezet.

Von Clausewitz beschreef ook hoe tactische reserves zinvol zijn in een gevecht, maar strategische reserves niet in een oorlog of campagne. Als je niet je volledige strijdmacht inzet, is dat inefficiënt en raakt het verder verwijderd van de abstracte oorlog. Tactische reserves kunnen een doorbraak uitbuiten, reageren op een ramp, vermoeide troepen aflossen, flexibiliteit bieden, enzovoort. Strategische reserves daarentegen betaal je in wezen om doelloos te blijven staan en er mooi uit te zien, tenzij zij een heel specifieke dreiging afschrikken. Maar de uitgestrekte slagvelden en de bliksemsnelle snelheid van moderne oorlogsvoering doen het onderscheid tussen strategisch en tactisch vervagen. Zo lijkt ZOG in zijn “onvrijwillige eenzijdige ontwapening” op een hardloper die zichzelf in de eerste kilometer van een race van 5 kilometer heeft uitgeput, of op een speler in een RTS-spel die een zerg rush op de vijandelijke basis uitvoert en faalt omdat de tegenstander dat had voorzien en zich passend had ingegraven. Ondertussen heeft Iran eerst zijn oudere raketten en drones afgevuurd, heeft het zijn meest oostelijke lanceerinstallaties — die ongemoeid zijn gebleven — nog niet gebruikt, heeft zijn bondgenoot Hezbollah zich slechts gedeeltelijk ingezet, en de Houthi-piraten helemaal niet. Na die eerste zenuwslopende week bevindt Iran zich door zijn onaangesproken reserves in een veel sterkere positie.

In navolging van Bormann of misschien een dronken Richard Spencer verklaarde Stephen Miller in januari 2026 dat:

We leven in een wereld waarin je kunt praten wat je wilt over internationale beleefdheden en al het andere, maar we leven in de echte wereld die wordt beheerst door kracht, die wordt beheerst door geweld, die wordt beheerst door macht. Dit zijn de ijzeren wetten van de wereld die al sinds het begin der tijden bestaan.

Hij heeft volkomen gelijk, maar het Witte Huis had moeten beseffen dat dit twee kanten op werkt. Geopolitiek is “speler tegen speler”, niet “speler tegen omgeving”. Tegenstanders hebben de neiging te doen wat zij willen, niet wat jij wilt, inclusief asymmetrische uitputtingsoorlogen. Nu stevent de VS af op een herhaling van de verrassende nederlaag van Rusland tegen Japan in 1905, die de wereld schokte omdat er een nieuwe speler opstond die een westerse macht versloeg.

Als Iran aan het winnen is, hebben ze geen reden om te stoppen totdat aan hun eisen is voldaan in overeenstemming met hun rationele eigenbelang. Het is dus waarschijnlijk dat Iran in staat zal zijn om de VS uit de regio te verdrijven en op zijn minst de sancties tegen het land opgeheven te krijgen. Zoals Machiavelli opmerkte: “Oorlogen beginnen wanneer je wilt, maar ze eindigen niet wanneer het je uitkomt.” Dat is een van de ijzeren wetten die al sinds het begin der tijden bestaan.

De enige manier waarop dit niet zou kunnen gebeuren, is als de VS een grondinvasie lanceert of atoomwapens inzet. Op dat moment is het waarschijnlijk dat ofwel het kabinet een beroep zou doen op het vijfentwintigste amendement om Trump af te zetten, ofwel het Congres eindelijk zijn wetgevende bevoegdheden uit hoofde van artikel 1 zou uitoefenen om de oorlog te verklaren (en bij uitbreiding te stoppen), zelfs als deze wordt bestempeld als een “speciale militaire operatie”.

Als de VS in hun SMO hun toevlucht nemen tot atoomwapens, opent dat de deur voor Rusland om atoomwapens te gebruiken in hun SMO, of voor de Chinezen bij de verovering van Taiwan, wat een wereldwijde nucleaire uitwisseling riskeert. Het kabinet en/of het Congres zouden dus vrijwel zeker in actie komen, al was het maar om hun eigen hachje te redden of om opportunistisch hun eigen onbeduidende carrières te bevorderen.

Het verlies van Rusland tegen Japan droeg bij aan de Russische Revolutie. Hoewel ik betwijfel of er in de VS iets zo dramatisch zal gebeuren, zal het vernederen van de ZOG door Iran ingrijpende politieke gevolgen hebben in eigen land. En omdat de ZOG net zo incompetent is in de politiek als in oorlog, zullen we dit in ons voordeel kunnen gebruiken. Het einde van de Joodse bezetting van het Westen nadert wellicht met rasse schreden.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Een $250 miljoen war game en zijn schokkende uitkomst

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: