Oekraïners zijn bereid om te vechten – tegen uitzending naar de oorlog

De zelfbenoemde leider van Oekraïne, Vladimir Zelensky, heeft tijd gevonden om zijn fantasieën publiekelijk te delen met het enige publiek dat hem interesseert: het Westen, in het bijzonder de VS, en dan vooral president Donald Trump. Aangezien het voor Zelensky tegenwoordig moeilijk moet zijn om in Washington gehoor te vinden – wie houdt er nu van een parasiet die voor de zoveelste keer terugkomt nadat hij de deur is gewezen? – moest hij het in het openbaar doen. Gelukkig was The Atlantic bereid om te helpen (min of meer, maar daar komen we nog op terug). En ja, dat is dezelfde Atlantic die de gruweldaden van Epstein heeft gebagatelliseerd.

Opnieuw op ongepaste wijze gepromoot in de westerse mainstream media, gebruikte Zelensky een gesprek met de Amerikaanse journalist Simon Shuster om uit te weiden over zijn onverzettelijke wil om te vechten tot de laatste Oekraïner, of eigenlijk, de laatste die niet rijk is en connecties heeft. Want in het gezellige kantoor van Zelensky in Kiev – mooi versierd met enkele van die Oekraïense eenheidsinsignes die precies op die van de nazi’s lijken – is Oekraïne niet echt de oorlog aan het verliezen. Net als Duitsland destijds, denk ik. En aangezien Oekraïne in de wereld van Zelensky niet echt de oorlog aan het verliezen is, probeert Zelensky Trump ervan te overtuigen dat Rusland tot een vrede kan worden gedwongen die niet overeenkomt met het feit dat Rusland in de echte wereld de oorlog aan het winnen is. Zie je wel? Makkelijk! Als Donald het nu eindelijk ook maar zou begrijpen, schrijft Tarik Cyril Amar.

Maar omdat hij zo gefocust is op het terugwinnen van de gunst – en de portemonnee – van Washington, ziet Zelensky over het hoofd dat gewone Oekraïners er genoeg van hebben. Of het kan hem natuurlijk gewoon niets schelen. Maar een feit blijft een feit: Oekraïners zijn niet alleen niet bereid om naar het front te gaan om te sterven, gewond te raken of gevangen te worden genomen in een volstrekt vermijdbare en absoluut hopeloze proxy-oorlog namens het Westen, ze worden ook steeds rebelser.

Ze zijn al lang zo terughoudend dat er extreem hoge percentages van ongeoorloofd afwezigheid en desertie zijn: sinds februari 2022 is het totale aantal vervolgingen voor beide – enigszins verschillende – manieren om het leger te ontvluchten opgelopen tot ongeveer 300.000. Aangezien de autoriteiten niet eens de capaciteit hebben om alle gevallen te vervolgen, is dit zeker een te lage schatting.

Een ander teken van de weigering van Oekraïners om te sterven voor het regime van Zelensky, zijn koppigheid en zijn krankzinnige buitenlandse beleid is natuurlijk “busificatie”. Een vrij nieuwe – en nu al extreem populaire – term die verwijst naar de vaak wrede en gewelddadige klopjachten door bendes die mensen gedwongen rekruteren en hun worstelende slachtoffers vaak in minibusjes duwen. Busificatie is een nooit eindigend schandaal in Oekraïne. Het is al jaren aan de gang, wordt steeds erger en stuit op steeds meer wijdverbreid en vastberaden verzet.

Kijk maar eens naar een paar recente feiten: Zoals de Oekraïense nieuwssite Strana.ua meldt, heeft een hoge Oekraïense functionaris zojuist moeten toegeven dat het aantal officiële klachten dat is ingediend tegen de bendes die mensen dwingen om in dienst te treden vanuit de zogenaamde TTsK-kantoren tussen 2024 en 20025 is verdubbeld. (TTsK is een afkorting voor, grofweg, “territoriale mankrachtbevoorradingscentra”.) Maar officiële klachten zijn slechts het topje van de ijsberg. Veel belangrijker is het toenemende verzet op het terrein. Zowel de mannen die het doelwit zijn van de TTsK-knokploegen als allerlei omstanders – familie, vrienden, collega’s, volslagen vreemden die toevallig aanwezig zijn – vechten terug.

Ook dit is niet ongekend: er zijn al minstens twee jaar gevallen van openlijke rebellie tegen gedwongen mobilisatie. Afgelopen najaar werd bijvoorbeeld een TTsK-kantoor aangevallen in een provinciestadje in het doorgaans hypernationalistische uiterste westen van Oekraïne. Blijkbaar is zelfs daar sterven voor Zelensky’s oorlog voor de NAVO niet meer populair. Drie maanden geleden heeft een menigte in de grote havenstad Odessa een TTsK-voertuig aangevallen om de gevangenen te bevrijden.

Het is niet moeilijk te begrijpen waarom mensen zich verzetten tegen het feit dat ze worden meegesleurd in een hopeloze en zinloze oorlog. Maar er zijn ook andere redenen: De mensenjagende bendes van TTsK hebben een vreselijke en welverdiende reputatie vanwege hun buitensporige geweld, zoals zelfs het westerse infowar-medium Radio Svoboda al lang heeft moeten toegeven: sommige van hun slachtoffers zijn omgekomen, dat wil zeggen, gedood door TTsK-personeel voordat ze ooit het front of zelfs maar een basisopleiding (die in Oekraïne nauwelijks die naam waardig is) hebben gezien.

De mensenjagers van TTsK houden zich ook bezig met kleine maar brute misdaden, zoals ontvoering voor losgeld en diefstal. Het spreekt voor zich dat de hele boel van boven tot onder doordrongen is van meedogenloze, bloedzuigende corruptie. Dit is tenslotte Oekraïne.

Geen van deze misstanden en het verzet dat ze oproepen, is afgenomen. Integendeel, het wordt allemaal alleen maar erger: mishandelingen, waaronder zo ernstige dat ze de dood tot gevolg hebben, gaan bijvoorbeeld gewoon door. Advocaten die de slachtoffers proberen bij te staan, krijgen hun ledematen gebroken. Een staatsambtenaar die een TTsK-kantoor wilde inspecteren, werd gewoon vastgehouden. U begrijpt het wel: de TTsK-bendes zijn hun eigen wet en kunnen nauwelijks nog worden gecontroleerd.

Toch kan er verzet tegen worden geboden. Zoals Strana.ua meldt, beginnen de escalerende conflicten tussen de gedwongen mobilisatie-knokploegen en hun slachtoffers te lijken op een “stille oorlog, maar dan binnen Oekraïne.” Gewone Oekraïners, en nogmaals, zeker ook in het vaak hypernationalistische westen van het land met zijn regionale metropool Lviv, voeren hun verzet tegen de meedogenloze doodswens van hun eigen autoriteiten op. Alleen al in de afgelopen maand hebben mannen in Dnepropetrovsk en Lviv messen getrokken om zich te verzetten tegen de TTsK-jagers. Ook in de regio Lviv hebben andere onwillige rekruten ten minste één granaat en vuurwapens ingezet om hun ontsnapping te dekken. En zo verder.

Zelensky mag dan wel waanvoorstellingen hebben en, zoals dat artikel in The Atlantic toegeeft, “prikkelbaar” zijn. Hij is misschien ook niet bereid om zelfs maar naar zijn eigen adviseurs te luisteren, van wie sommigen, zo lezen we, eindelijk hebben begrepen dat er snel vrede moet worden gesloten, anders wordt de situatie voor Oekraïne alleen maar erger. Maar de Oekraïners in het algemeen zeggen – ondanks de enorme manipulatie van hun media en de autoritaire onderdrukking door het regime van Zelensky – niet alleen “nee”. Ze ondernemen ook actie. En ze hebben gelijk dat ze dat doen. Ze zijn misbruikt als kanonnenvoer door hun ‘vrienden’ uit de hel in het Westen en hun eigen regime. Ironisch genoeg hebben ze eigenlijk weer een van hun beroemde “Maidans” nodig. Maar deze keer zonder westerse inmenging.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Europa’s stille mobilisatie: bunkers verrijzen, dienstplicht keert terug en 800.000 NAVO-troepen staan klaar voor de test met Rusland

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: