Netanyahu’s nieuwe invalshoek om Trump een oorlog met Iran in te lokken

In de afgelopen dagen heeft de regering-Trump drie tankers laten enteren of in beslag genomen die óf geladen waren met Venezolaanse olie óf op weg waren naar Venezuela (zoals de Bella 1). De meest flagrante inbeslagname — vanuit juridisch oogpunt — betrof een schip in Chinese eigendom, varend onder Panamese vlag en naar verluidt bestemd voor China, dat bovendien op geen enkele sanctielijst voorkomt.

In een ander conflictgebied beweerde de Oekraïense Veiligheidsdienst (SBU) afgelopen vrijdag dat zij een zogenoemde Russische ‘schaduwvloot’-tanker, de Qendil, met luchtdrones had aangevallen in de Middellandse Zee, voor de kust van Marokko. De SBU gaf geen verdere details over de aanval, waaronder hoe zij een drone in de Middellandse Zee wist in te zetten (2.000 km van Oekraïne), noch vanaf welke locatie deze zou zijn gelanceerd. Een bron binnen de SBU verklaarde dat het vrachtschip op het moment van de aanval leeg was., schrijft Alastair Crooke.

President Poetin beloofde, midden in zijn jaarlijkse vraag-en-antwoordmarathon, dat Rusland zou terugslaan.

‘Blokkades’, inbeslagnames en aanvallen zijn overduidelijk oorlogs­daden (ondanks de Amerikaanse claim dat de VS eigenaar zouden zijn van alle olie die Venezuela produceert, totdat alle historische Amerikaanse juridische claims tegen Venezuela zijn voldaan). Dit tanker-incident is opnieuw een stap verder richting wetteloosheid in het Amerikaanse buitenlandse beleid.

Deze acties zijn in de eerste plaats gericht tegen China (dat grote belangen heeft in de Venezolaanse olie-industrie) en Rusland, dat al lange tijd nauwe banden onderhoudt met zowel Venezuela als Cuba (dat nu eveneens onder een Trump-‘blokkade’ valt). Tel daarbij op de 11 miljard dollar aan wapens die naar Taiwan wordt gestuurd — waaronder een aanzienlijk aantal middellange- en langeafstandsraketsystemen, inclusief 82 HIMARS-lanceerders met ATACMS-raketten, waarmee Taiwanese troepen doelen aan de overzijde van de Straat van Taiwan kunnen raken.

Deze laatste wapenleverantie heeft China woedend gemaakt.

Dit alles suggereert dat de Nationale Strategieverklaring (NSS) met betrekking tot China — waarin wordt gesteld dat Washington China niet langer als een ‘primaire dreiging’ ziet, maar slechts als een economische concurrent — niet meer is dan betekenisloze retoriek. China wordt feitelijk behandeld als een vijandige dreiging en zal dienovereenkomstig reageren.

China en Rusland zullen de regering-Trump beoordelen op haar daden, niet op haar NSS-retoriek. En de signalen wijzen duidelijk op verdere escalatie.

Plaats dit alles in de context van ‘lekken’ door hoge Trump-functionarissen die directeur Nationale Inlichtingen Tulsi Gabbard bestempelt als “leugens en propaganda”. Zij stelt dat de beweringen dat “de Amerikaanse inlichtingengemeenschap het EU/NAVO-standpunt onderschrijft en steunt dat Rusland Europa wil binnenvallen en veroveren (om zo steun te mobiliseren voor pro-oorlogsbeleid)” leugens zijn, verspreid door wat zij noemt “Deep State-oorlogsstokers en hun propagandamedia … om Trumps inspanningen om vrede in Oekraïne te brengen te ondermijnen.”

“De waarheid,” schrijft Gabbard op X, “is het tegenovergestelde”:

“De Amerikaanse inlichtingengemeenschap heeft beleidsmakers, waaronder het Democratische HPSCI-lid dat door Reuters werd geciteerd, geïnformeerd dat Amerikaanse inlichtingen inschatten dat Rusland een grotere oorlog met de NAVO wil vermijden. Tevens wordt ingeschat dat Rusland — zoals de afgelopen jaren hebben laten zien — niet de capaciteit heeft om Europa binnen te vallen en te bezetten.”

Wat Gabbard hiermee duidelijk maakt, is dat er sprake is van openlijke interne strijd aan de top van de regering-Trump. Aan de ene kant staan de CIA, de haviken en hun Europese bondgenoten; aan de andere kant Gabbards inlichtingenanalisten en een bredere Amerikaanse achterban.

Waar staat Trump zelf in dit geheel? Waarom positioneert hij zich op de rand van een nieuwe conflictronde met China? Waarom zou hij dat doen nu de Amerikaanse economische structuren zo kwetsbaar zijn en China heeft laten zien over aanzienlijke economische hefboomwerking te beschikken? Is de verklaring werkelijk zo simplistisch als een afleidingsmanoeuvre voor de vrijgave van nieuwe Epstein-beelden?

Waarom stuurde Trump bovendien de heren Witkoff en Kushner naar Berlijn, terwijl vooraf al duidelijk was dat Europese partijen het onderhandelingsproces met Rusland wilden saboteren? De twee Amerikaanse ‘gezanten’ ondertekenden het Europese voorstel niet. Ze zwegen, maar dienden ook geen bezwaar in — zelfs niet toen NAVO-achtige Artikel 5-veiligheidsgaranties werden geopperd.

En wie leverde eigenlijk de doelwitdata waarmee Oekraïne (kennelijk) in staat was de Qendil voor de Noord-Afrikaanse kust aan te vallen, 2.000 km van Oekraïne verwijderd? Welke conclusie moest Poetin uit deze twee incidenten trekken? De Russen zullen ongetwijfeld hun eigen gevolgtrekkingen hebben gemaakt.

Waarom werd ook Iran erbij betrokken door de inbeslagname van de Iraanse Bella 1, ogenschijnlijk onder Guyanese vlag op weg naar Venezuela? Is dit het begin van een nieuwe fase in de Iraanse tankeroorlog die oorspronkelijk door Israël werd gevoerd? Past het Netanyahu en bepaalde groeperingen binnen Israël om de spanningen rond Iran verder op te voeren?

Die vraag is relevant, omdat Netanyahu gepland staat om op 28 december naar Palm Beach, Miami te vertrekken, met het doel één of mogelijk twee ontmoetingen met Trump te hebben in Mar-a-Lago in de daaropvolgende dagen (al zijn deze ontmoetingen op het moment van schrijven nog niet bevestigd).

Het lijkt erop dat het niet Hamas of Gaza-fase twee is die vooral achter Netanyahu’s topambities schuilgaat — maar Iran.

De kwesties Gaza en Hamas zullen daarom waarschijnlijk een ondergeschikte rol spelen ten opzichte van het ‘nieuwe’ narratief dat wordt vormgegeven door het kantoor van de Israëlische premier. Iran zal Trump niet langer worden gepresenteerd als op weg naar een ‘nucleaire doorbraak’, volgens het oude cliché.

Dat is het oude narratief. Het nieuwe luidt, zoals de toonaangevende Israëlische commentator Anna Barsky in het Hebreeuws schrijft in Ma’ariv:

“De directere dreiging hier is — meer nog dan het nucleaire zelf — de systematische Iraanse heropbouw van de middelste laag: de ballistische raketindustrie, de productielijnen en het vermogen om beschadigde luchtverdedigingssystemen te herstellen.”

“Niet omdat de nucleaire kwestie van de agenda is verdwenen, maar omdat raketten de sleutel vormen waarmee Iran alles andere kan beschermen — en ook kan aanvallen. Zonder raket- en luchtverdedigingsschilden zijn nucleaire installaties kwetsbare doelen. Met zo’n schild worden zij daarentegen een veel complexer strategisch probleem. En hier is een punt dat vaak aan het publieke debat ontsnapt: Iran ‘herstelt’ zich niet om terug te keren naar wat het was, maar om anders terug te keren.”

“Met andere woorden: ‘raketherstel’ en ‘nucleair herstel’ zijn geen twee afzonderlijke assen, maar één systeem — en dat baart Israël grote zorgen. De raketten vormen de schaal, de schaal maakt nucleaire macht mogelijk, en die nucleaire macht — zelfs als zij wordt afgewezen — blijft het uiteindelijke Iraanse doel.”

De boodschap die Netanyahu zal meenemen naar Mar-a-Lago luidt dat “Israël niet zal toestaan dat Iran een raket- en verdedigingsparaplu heropbouwt die het luchtruim boven gevoelige locaties afsluit”.

Trump zal mogelijk meer bezig zijn met het creëren van een nieuwe regionale orde zonder te worden meegesleurd in een oorlog zonder duidelijk einde. Netanyahu zal niettemin waarschijnlijk blijven volhouden (zoals hij al meer dan 25 jaar doet) dat het ‘venster’ waarbinnen Iran zijn defensieve paraplu kan herstellen snel sluit, en de president er fijntjes aan herinneren dat Trump niet alleen aan de macht werd gebracht om Israëls imago te versterken, maar om — vanuit realpolitieke overwegingen — Israëls feitelijke macht en territoriale controle in de regio uit te breiden.

Vrolijk kerstfeest, Donald!

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Deagel’s voorspelling voor 2025 liet zien dat Amerika en Israël absoluut vernietigd zouden worden in WO 3, waarbij de bevolking van Israël met meer dan 60% zou afnemen en Amerika zou veranderen in een derdewereldland

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: