Gisteren heeft Iran Israël met ballistische raketten aangevallen, nadat Israël een wijk in Beiroet had gebombardeerd – iets wat voor Iran een rode lijn vormde.
De aanval was in zekere zin ongekend, aangezien het de eerste keer was dat Iran preventief Israël aanviel zonder dat Israël eerst Iran had aangevallen, schrijft Simplicius.
Voor het eerst in de verdediging gedwongen, waren het Israël en de VS die gedwongen waren om “defensief” terug te slaan: 
Iran heeft de hele verhoudingen verschoven en iets bereikt wat lang onmogelijk werd geacht. Jarenlang werd het ondenkbaar geacht dat Iran Israël ooit rechtstreeks zou aanvallen, zelfs nadat Iran als eerste was geraakt. Toen begon Iran te reageren op Israëlische aanvallen, eerst met ‘demonstratieve’ aanvallen, daarna met steeds verwoestender aanvallen.
Nu heeft Iran totale strategische dominantie over de escalatieladder verworven, tot het punt waarop het Israël kan behandelen zoals Israël andere landen in de regio sinds zijn oprichting heeft behandeld, door het naar believen strafmaatregelen op te leggen voor overtredingen die niet langer noodzakelijkerwijs directe aanvallen op het eigen grondgebied van Iran hoeven te zijn.
En het meest schokkende van dit alles is dat de VS er niets aan kan doen – en Israël zelfs heeft gezegd de aanvallen te negeren en zich terug te trekken.
Trump werd gedwongen om Iran op sociale media te smeken om te stoppen, en verontschuldigde Iran op een zielige manier voor zijn aanvallen, door in feite te zeggen: “Oké, jullie hebben jullie raketten afgevuurd, stop er nu mee.”
Iran heeft in wezen de bluf van de VS en Israël op de meest ultieme manier doorzien, en de ‘Epstein-alliantie’ blootgesteld als hulpeloos tegenover de escalatie van Iran.
Gerelateerd – een Iraanse raket die wordt klaargemaakt voor lancering in de laatste ronde:
Een scherpzinnig commentaar op de gebeurtenissen van de afgelopen week:
Tijdens het staakt-het-vuren van 2024 tussen Hezbollah en Israël werden er door Israël flagrante schendingen begaan door middel van voortdurende bombardementen en moordaanslagen. Hezbollah reageerde echter nooit op deze schendingen om strategische redenen, waaronder de afsluiting van zijn logistieke bevoorradingsroutes vanuit Syrië na de val van het regime van Assad.
Inmiddels heeft Hezbollah zijn les volledig geleerd van dit soort staakt-het-vuren en zal het onder geen enkele omstandigheid schendingen tolereren. Wat echter opvalt, is dat de Verenigde Staten precies ditzelfde staakt-het-vuren-model aan Iran wilden opleggen. Ze dachten dat Iran, net als Hezbollah, niet zou terugslaan.
Wat Iran echter daadwerkelijk deed, schokte Washington. Een aanval op een zendmast op het eiland Qeshm was voor Iran aanleiding om een terminal op de luchthaven van Koeweit volledig te verwoesten. Tegelijkertijd lanceerde het een aanval op Bahrein. Hiermee zegt Iran tegen de Verenigde Staten: “Op elke kogel zullen we met vele reageren.” Dit bevestigt eens te meer het falen van Amerika om een langdurig staakt-het-vuren-model tot stand te brengen, vergelijkbaar met het staakt-het-vuren tussen Hezbollah en Israël uit 2024, waarmee het de verdediging van Iran in het zuiden van het land geleidelijk wilde verzwakken.
De spil achter de nieuwe opflakkering is de mislukte Israëlische campagne in Libanon, waarbij het worstelende Israëlische leger zich langzaam over de Libanese grens heeft geworsteld in een poging om alles ten zuiden van de Litani-rivier onder controle te krijgen. Gefrustreerd door tegenslagen was Israël begonnen met het bombarderen van Beiroet, nadat Hezbollahs nieuw verworven beheersing van FPV-drones grote ravage had aangericht onder de onvoorbereide IDF-troepen.
In een artikel voor Haaretz verklaarde de voormalige Israëlische premier Ehud Barak dat er geen tekenen zijn van de ineenstorting van Hezbollah en dat het conflict alleen diplomatiek kan worden opgelost, gezien de toenemende druk vanuit de Israëlische samenleving thuis, met name van degenen die in de grensgebieden wonen:
Onder leiding van Naim Qassem, die aan het publiek werd gepresenteerd als een anonieme figuur, is Hezbollah springlevend, valt het leger en de bewoners in het noorden aan, verstoort het het burgerleven en vertoont het geen tekenen van ineenstorting of bereidheid tot ontwapening. Eén woord vat de situatie in Libanon vanuit het perspectief van de premier samen: mislukking. En in twee woorden: totale mislukking.
Om Hezbollah uit te roeien, zouden we heel Libanon moeten bezetten, wat simpelweg onrealistisch is. De enige manier om de organisatie te ontwapenen is via een diplomatiek proces in samenwerking met de regeringen van Libanon, de VS en andere landen in de regio.
Barak was toevallig ook een voormalig Israëlisch generaal en minister van Defensie, dus hij weet iets meer waar hij het over heeft als het om militaire zaken gaat dan de gemiddelde Israëlische politicus.
Gisteren nog signaleerden oorlogskaartmakers de eerste Israëlische terugtrekking uit de oorlog in Noord-Libanon, nadat het IDF vernederende tegenslagen had geleden:
◉ Dibbine — Eerste Israëlische terugtrekking van de oorlog:
➡️ Israëlische troepen trokken zich op 4 juni terug uit Dibbine na hevige gevechten met Hezbollah-strijders. Dit was de eerste Israëlische terugtrekking uit een positie sinds het begin van de huidige oorlog in Libanon in maart 2026.
➡️ Soldaten van het Libanese leger en Spaanse UNIFIL-vredeshandhavers trokken de volgende dag het dorp binnen, waar ze zich bij de ingang van het dorp opstelden en begonnen met het opruimen van het puin.
➡️ Het Libanese leger heeft bewoners voorlopig verboden terug te keren. Dit was geen strategische terugtrekking; het was een omstreden positie die Hezbollah te kostbaar maakte om te behouden, en de onmiddellijke inzet van het Libanese leger is een poging van Israël om te voorkomen dat Hezbollah er meteen weer binnenloopt. Of die buffer standhoudt, is de echte vraag?
Oorlogskaartmaker MaxOsint Intel schreef ook dat Hezbollah Arnoun, net ten zuidwesten van Dibbine, heeft heroverd:
Hezbollah heeft Arnoun heroverd, waardoor de Israëlische troepen zijn teruggedrongen naar Yohmor en de greep van de IDF op de Beaufort-heuvelrug is verbroken, minder dan een week nadat deze was gevestigd.
Toegegeven, het IDF probeert nog steeds op andere delen van dit front naar het noorden op te rukken, maar dat gaat steeds meer ten koste van de eigen troepen, aangezien Hezbollah de dronetechnologie onder de knie krijgt en naar verluidt steeds meer gesmokkelde FPV’s ontvangt, waaronder de nieuwste variant met glasvezel.
Er zijn de laatste tijd tientallen van dergelijke video’s verschenen, maar hier is de meest recente van vandaag als voorbeeld:
De Libanese “Hezbollah” heeft een video gepubliceerd waarin een aanval door een FPV-drone op een “Merkava”-tank van het leger van het Israëlische regime in de buurt van het kasteel van Beaufort in Zuid-Libanon te zien is.
De Israëlische aanvallen op Libanon om het fragiele staakt-het-vuren van Trump te vernietigen hadden één belangrijk doel: ervoor zorgen dat Israël nooit zijn recht verliest om elk land naar believen aan te vallen. Zich laten binden aan een norm of ‘standaard’ van welke aard dan ook om af te zien van aanvallen op Libanon, zou een gevaarlijk precedent scheppen voor Israël, dat historisch gezien altijd zonder enige controle op zijn moedwillige agressie heeft geopereerd. Een dergelijk precedent zou een teken zijn van enorme zwakte en mislukking, wat een barst zou betekenen in het kolonisatiesysteem dat Israël zo fel heeft geprobeerd op te leggen aan de regio.
Van zijn kant lijkt Trump eindelijk geïrriteerd te raken door het verzet van Netanyahu. Hij gaf in een interview toe dat hij vorige week tijdens een telefoongesprek tegen Bibi had geschreeuwd en gevloekt, waarbij hij hem zei: “You’re fu*king crazy!”
Het vermeende transcript, volgens Axios:
“You’re fu*king crazy! Zonder mij zou je in de gevangenis zitten. Iedereen haat je nu. Iedereen haat Israël hierdoor.”
Het lijkt erop dat Trump meer verontrust is door het feit dat het dierbare Israël eindelijk de langverwachte terugslag krijgt.
Nu zou Trump nog verder zijn gegaan en tegen Bibi hebben gezegd dat hij binnenkort wellicht op zichzelf staat tegenover Iran:
Niet dat iemand met gezond verstand ook maar enigszins zou geloven dat Trump zijn boezemvriend ooit op enigerlei wijze in de steek zou laten, maar men veronderstelt dat het in ieder geval een teken is van groeiende breuken tussen de VS en zijn fanatieke kolonie (of vice versa). Als tegenwicht voor dergelijke beweringen over ‘breuken’ zijn er nu berichten dat de VS verschillende speciale eenheden en parachutisten naar Israël heeft gestuurd:
Ken Klippenstein @kenklippenstein
De VS hebben stilletjes parachutisten van de 82nd Airborne naar Israël gestuurd, volgens een inzetbevel dat naar mij is gelekt. De inzet houdt verband met nieuwe gezamenlijke noodplannen van de VS en Israël om het eiland Kharg in te nemen en kustgebied binnen Iran af te snijden. kenklippenstein.com/publish/post/2…
In een poging om nog iets van waardigheid te redden na zijn vernederende episode ten opzichte van Netanyahu’s verzet, vertelde Trump aan de FT dat Netanyahu “geen andere keuze” zal hebben dan te doen wat hem wordt opgedragen:
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu zal geen andere keuze hebben dan elke deal te accepteren die de VS met Iran sluit, zei Donald Trump, omdat de Amerikaanse president “de touwtjes in handen heeft”.
“Hij zal geen andere keuze hebben,” zei Trump tegen de FT in een telefonisch interview. “Ik heb de touwtjes in handen. Ik heb alle touwtjes in handen. Hij [Netanyahu] heeft de touwtjes niet in handen.”
Wie gelooft dat nou?
Er waren berichten dat de Houthi’s hebben besloten om eindelijk de Bab al-Mandab te blokkeren als reactie op de overtredingen van Israël, maar op het moment van schrijven is er nog geen echte bevestiging of dit niet meer was dan loze dreigementen:
De gebeurtenissen van het afgelopen uur onderstrepen hoe klinkend een strategische mislukking de laatste campagne tegen Iran is geweest. Israël staat nu voor een lastig dilemma: reageren en een frontale botsing met de president van de Verenigde Staten riskeren, of afzien van een reactie en Iran toestaan een nieuwe verhoudingen te vestigen die Israëls vrijheid van handelen tegen Hezbollah in de toekomst aanzienlijk zullen beperken.
Belangrijker nog is dat de recente ontwikkelingen illustreren dat Iran, ondanks twee militaire campagnes tegen Teheran, verre van afgeschrikt is. Integendeel. Het Iraanse leiderschap straalt groot vertrouwen uit in zijn capaciteiten en is er met name van overtuigd dat er momenteel geen geloofwaardige dreiging is – noch van Israël, noch van de Verenigde Staten – die het zou kunnen dwingen tot een substantiële beleidswijziging.
Ondertussen wordt president Trump geconfronteerd met een bijzonder problematische strategische realiteit. De opties die hem ter beschikking staan, zijn niet goed, en hij lijkt iemand te zijn die er de voorkeur aan geeft om tegen bijna elke prijs een akkoord met Iran te sluiten, in plaats van toe te laten dat de situatie ontaardt in een bredere regionale confrontatie.
Uiteindelijk is dit de prijs van een campagne die indrukwekkende tactische successen opleverde, maar er niet in slaagde haar centrale strategische doel te bereiken: de omverwerping van het regime. In plaats daarvan heeft Israël nu minder bewegingsvrijheid, Iran meer zelfvertrouwen en de Verenigde Staten een groeiende wens om de crisis via een politieke regeling te beëindigen.
Het feit dat Trump zo toegeeflijk was ten aanzien van de recente aanvallen van Iran en zijn uiterste best deed om ze af te doen als niet-dealbrekend, is een belangrijk teken van de steeds zwakkere positie van de VS en het gebrek aan speelbare ‘kaarten’.
Op dit moment zit Trump in wezen gevangen in zijn eigen bluf om een mythe te creëren: het enige wat hij kan doen is achteroverleunen en vasthouden aan zijn ‘blokkade’-gok, omdat terugtrekken nu zou onthullen dat de blokkade een totale non-event en strategische mislukking was. Door de schijnvertoning voort te zetten, kan Trump een narratief spinnen over hoe de VS nog steeds ‘de controle behoudt’ over de situatie en Iran hier op de een of andere manier zwaar onder lijdt. Het is een enigszins slim bedachte goocheltruc, maar de façade begint snel te slijten, vooral nu de VS blijft falen in haar geheime nevenpogingen om haar positie te verbeteren.
Zo kwam er afgelopen week nieuws naar buiten dat de Amerikaanse marine elke nacht in het geheim een paar tankers had “gecoördineerd” om door Hormuz te varen, door hen te voorzien van communicatie, helikopterondersteuning, realtime inlichtingen, enz. Het lijkt erop dat terwijl Trump opschept over het feit dat hij zijn blokkade voor onbepaalde tijd kan voortzetten, de gevolgen van de eigen blokkade van Iran een zware tol eisen en de VS dwingen om wanhopig hier en daar een paar schepen door te laten, alleen maar om wat economische levensader te laten stromen.
Naast het falen van de VS staat Iran aantoonbaar op het punt om Israël op een ingrijpende, generatieoverschrijdende manier schaakmat te zetten. Israël heeft geen goede opties, aangezien Iran het land met de rug tegen de muur heeft gezet wat betreft Libanon, zoals Gideon Rachman in de FT opmerkt:
Israël zit nu vast in een moeras in zowel Gaza als Libanon, terwijl zijn handen steeds meer gebonden zijn door de druk van Trump, die zelf wordt overspoeld door de druk als gevolg van zijn mislukte Hormuz-gok. Dat betekent dat Israël binnenkort in een onhoudbare positie terecht kan komen, nu alle wespennesten van zijn omringende vijanden zijn opgeschud, terwijl de economie zakt en de militaire voorraden slinken. Iran heeft in vrijwel elk opzicht de overhand, en elk moment dat verstrijkt geeft Iran meer kracht om zijn verliezen te herstellen.
Wat begon met wijdverbreide meningen dat Israël als de grote winnaar uit al deze chaos zou komen, is langzaam veranderd in een beeld waarin Israël er steeds kwetsbaarder en machtelozer uitziet. Iran heeft zich ontdaan van de netwerken van de Mossad en Israël heeft zijn kans op grote “verrassings”-inlichtingenoperaties, die jaren vergen om te plannen en te organiseren, al verknoeid, met niets meer in de tank dat het tij kan keren. Iran wordt nu elke dag politiek sterker en meer verenigd, nu het de gevaarlijke openingsfase van de operaties van de VS en Israël om het land ten val te brengen heeft doorstaan.
De tijd staat nu aan de kant van Iran.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Iran vecht niet langer om te overleven. Het vecht om de macht
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
‘Linkmiegels’. Dit woordje even overgenomen van andere reageerder.
Klein land Israël (zwaar racistisch en weinig buitenlanders opnemende) een linkmiegel.
feit is én blijft…het eeuwige SLAGVELD…en zowel de Joden als de US..zijn daar niet meer de baas over, plus Praten helpt niet meer, Terugtrekking wel om niet/Nooit meer terug te keren…✊🤝💪🇮🇷💪
Israel had eigenlijk na Gaza gewoon huiswaarts moeten keren en menselijkheid moeten tonen met de burgers in de nieuw bezette gebieden.
Maar vooraf aan de ontvoering van de Israelische festivalgangers werd die menselijkheid al niet meer geloofd, vandaag de dag nog minder.
Ze hebben teveel mensen/families onrecht aangedaan in hun expansiedrang en zoekdrang naar ontvoerde Israeliers.
De wederzijdse walging zorgden ook voor de daarbij passende walgelijke manier van oorlogsvoering.
Dus huiswaarts gaan was geen optie.
Daarbij hadden de Amerikanen de Israeliers gewoon nodig voor hun Iran plannetjes.
Dus ze werkten samen en hadden nog eigen punten op de agenda.
En nu wordt het langzaam pijnlijk.
De VS en Israel mogen nog blij zijn dat ze met hun verdeel en heers niet de hele regio tegen zich krijgen want dan zijn de rapen echt gaar en moet de rest van de wereld kleur bekennen.
Als je iets vervelends op een fatsoenlijke manier doet conform afspraak en het heeft voor de andere nare consequenties kan er ook nog zoiets bestaan als wederzijds respect waarbij men on speaking terms blijft en waarop je op een bepaald moment samen verder kunt borduren maar tegenwoordig met al die manipulatie, verdeel en heers, bedreiging, omkoping, ophitsing is dat ver te zoeken.
Hoe krijg je iemand naar de onderhandelingstafel die je zo vaak verkeerd behandeld hebt en die jou absoluut niet meer vertrouwt en die tegen je zegt “steek je geld maar daar waar de zon niet schijnt” ?
En die niet bang voor je is en je spel door heeft ?
The western way : van bubble naar bubble, van crisi naar crisis, van oorlog naar oorlog en als je maar lang genoeg bezig blijft van wespennest naar wespennest.
Er is maar 1 oplossing voor Israel en dat is Rusland (de leverancier van de glasvezel drones en ISR voor Iran en Hezbollah) terugbrengen in het Westerse kamp. Daarvoor zullen bepaalde lieden, waaronder Rutte en Zelenski en Johnson opgepakt en berecht moeten worden en dat gaat met de huidige VN niet gebeuren. Met het huidige team, zoals Macron, Starmer, Merz gaat Israel verliezen.