Zelfs de rijkste man van Rome raakte in de schaduw van zijn tijdgenoten. Voordat hij zich aansloot bij Pompeius en Caesar om het Eerste Triumviraat te vormen, vergaarde Marcus Licinius Crassus zijn rijkdom via dubieuze vastgoeddeals. Vaak onderhandelde hij om een paar cent per dollar (of een paar ezels per sestertius), waarbij slachtoffers van huisbranden voor de keuze werden gesteld: snel verkopen of toekijken hoe hun toekomst in vlammen opging. Natuurlijk stuurde Crassus eerst zijn eigen brandweer in om de brand te blussen, uit angst dat deze zijn nieuwe bezittingen zou verzwelgen. Hoewel hij slaven, ambachtslieden, zilvermijnen en land bezat terwijl hij comfortabel bovenop zijn derde deel van de Romeinse Republiek in Syrië zat, ontbrak het Crassus aan de door de strijd geharde glorie van zijn collega’s, die zijn plaats in de annalen van de geschiedenis zou hebben veiliggesteld.
De historicus Plutarchus had net zo goed Donald Trump kunnen beschrijven toen hij schreef dat de Romeinse generaal “ervaring ontbeerde, en dat zijn prestaties hun glans verloren door de aangeboren vloeken van hebzucht en gierigheid die hem teisterden”. Net als Crassus vóór hem heeft onze gewetenloze vastgoedmagnaat naar roem gestreefd terwijl hij de coalitie in gevaar bracht die hem aan de macht had gebracht. En net als bij Crassus wordt zijn erfenis van nederlaag door de Iraniërs beheerd te midden van een zelfgekozen kruistocht, schrijft Derek Wheeler.
De twee leiders trokken echter niet zonder tegenstand ten strijde. Crassus negeerde de smeekbeden van Ateius, die probeerde te voorkomen dat hij de stad zou verlaten met het argument dat de veldtocht onrechtvaardig was, aangezien de Parthen de Romeinse staat geen kwaad hadden gedaan. Toen hij met zijn zeven legioenen het land bereikte, adviseerde bevelhebber Cassius hem tevergeefs zijn troepen te stationeren totdat de vijand effectief kon worden verkend.
Trump daarentegen negeerde de informatie die hem door zijn inlichtingendiensten werd doorgegeven en die bleef bevestigen dat Iran zich niet had onttrokken aan de fatwa uit 2003 tegen het nastreven van kernwapens, uitgevaardigd door de Opperste Leider ayatollah Ali Khamenei. De president negeerde ook decennia aan door het Pentagon uitgevoerde oorlogssimulaties, evenals Iraanse vuurwapenmanoeuvres die slechts enkele weken voor het begin van de bombardementen waren gehouden en waaruit bleek dat de afsluiting van de Straat van Hormuz een voorspelbare uitkomst was. Trump negeerde de Iraanse raket-, drone- en mijnenlegingscapaciteiten, ten koste van de wereldeconomie en de aanvoer van zure ruwe olie, net zoals Crassus de stabiliteit van de Romeinse Republiek in gevaar bracht door de waarschuwingen van Ateius te minachten.
Plutarchus’ onheilspellende inzichten in de psychologie van Crassus – hij schreef dat deze “een meester was in het voor zich winnen van alle mensen door zijn vleierij; aan de andere kant was hij zelf een gemakkelijke prooi voor vleierij van wie dan ook“ – zouden analisten van president Trump niet vreemd moeten voorkomen, aangezien hij zich omringt met mensen die zouden smullen van zijn ondergang. De Romeinse generaal werd gevleid door de barbaar Ariamnes, die hem ervan overtuigde om “zich te haasten voordat alle troepen van de koning zich hebben verzameld en hij zijn moed heeft herwonnen“. De barbaar leidde Crassus en zijn leger naar de open vlaktes, waar bomen en water schaars waren, en bespotte de mannen, waarna hij hen in de steek liet, net zoals hun Armeense bondgenoten hadden gedaan.
De barbaar van Trump kwam in de gedaante van een corrupte Israëlische premier die de “perfecte operatie” prees van de president om de Venezolaanse president Nicolás Maduro te ontvoeren. Netanyahu verzekerde hem dat het ballistische raketprogramma van Iran binnen enkele weken vruchteloos zou blijken en dat Koerdische strijders zouden fungeren als de grondcomponent van de Amerikaanse/Israëlische luchtmacht, waardoor de Straat zou worden beveiligd en Amerikaanse bases in de regio zouden worden beschermd. Maar net zoals de Parthische boogschutters hun bedekkingen afdeden om gepantserde borstplaten te onthullen terwijl ze op de Romeinse indringers afstormden, liet de Islamitische Republiek Iran haar tanden zien en sloeg ze een gat in het regionale machtsfaçade van de VS, waarbij geavanceerde radarsystemen, satellietcommunicatieterminals, brandstofopslagbunkers en vliegtuigen zwaar werden getroffen.
Zowel Crassus als Trump hadden meer op zich genomen dan ze aankonden. De Parthen lanceerden pijlensalvo’s op de holle vierkante verdedigingsformatie van de Romeinen, doorboorden hun harnassen, spijkerden hun voeten aan de grond en hun armen aan hun schilden vast. Het leger van Crassus dacht de aanval te kunnen doorstaan en de vijand in man-tegen-man-gevechten te lokken, maar de Parthische generaal Surena bleek logistiek geavanceerder dan verwacht: hij maakte gebruik van honderden kamelen beladen met reservepijlen om de voorraad aan te vullen. President Trump viel in dezelfde val van overmoed, in de overtuiging dat zijn offensieve raketaanvallen die van de Iraniërs konden uitschakelen, terwijl zijn Patriot-, THAAD- en Aegis-verdedigingssystemen het schild zouden bieden dat nodig was om zijn wil op te leggen aan de opstandige natie. Toch zijn het nu, weken en maanden later, de VS die hun inzetbaarheid en geloofwaardigheid bij regionale bondgenoten verliezen, terwijl Iran de controle over Hormuz behoudt en volgens een in mei opgestelde Amerikaanse inlichtingenbeoordeling 75 procent van zijn mobiele raketlanceerinrichtingen en 70 procent van zijn raketvoorraad in bezit houdt.
Nu, in augustus, horen we verhalen over een ernstig dalend moreel onder degenen die ervoor kozen hun land te dienen, nu hun uitzendingen zich blijven uitstrekken tot recordbrekende aaneengesloten dagen zonder verlof aan wal. Plutarchus schrijft over de smeekbeden van Crassus om een strijdkreet onder zijn manschappen, die echter alleen op moedeloosheid stuitten; “zwak, krachteloos en ongelijkmatig was de kreet die zij slaakten, terwijl die van de barbaren helder en krachtig klonk.“ Na de ene vernederende nederlaag na de andere, en in persoonlijke wanhoop bij het besef van zijn machteloosheid, stierf Crassus door toedoen van een Parthier in de woestijnen van Carrhae; zijn hoofd en hand werden afgehakt en er werd gesmolten goud in zijn mond gegoten als symbool van zijn hebzucht.
IJdelheid om zijn nalatenschap te vestigen bezegelde het lot van Crassus en versnelde de ondergang van de Romeinse Republiek. Donald Trump lijkt vastbesloten om aan een soortgelijk lot ten prooi te vallen, maar wat zal er van het Amerikaanse imperium terechtkomen nadat hij zichzelf in het boek der dwazen heeft vereeuwigd?
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
