Een Belgische rechtbank heeft een vader veroordeeld tot 17 jaar gevangenisstraf wegens mishandeling van een man die zijn zesjarige zoon verkrachtte.
Grégory Lenoci’s misdaad? Handelen vanuit het instinct dat elke ouder zou herkennen: zijn kind verdedigen tegen het monster dat hem misbruikte. Daarvoor zal hij bijna twee decennia achter de tralies doorbrengen, schrijft Baxter Dmitry.
Ondertussen heeft de pedofiel die de onschuld van zijn zoon vernietigde slechts een fractie van die straf gekregen — een groteske omkering van gerechtigheid die elk principe van de natuurwet verraad.
Waanzinnig. Een Belgische rechtbank veroordeelt een man tot 17 jaar gevangenisstraf omdat hij de pedofiel heeft geslagen die zijn 6-jarige zoon heeft verkracht.
Het rechtssysteem in dat land is een smakeloze grap.
Geen wonder dat voortvluchtigen en rechtontduikers zoals Puigdemont naar dat rattennest vluchten.
De geschiedenis van het land met pedofiliezaken is een smet die maar niet weg te wassen is. Het meest beruchte voorbeeld is de zaak Marc Dutroux – het grootste schandaal rond kinderverkrachting en -moord in België – die de diepe verrotting in het justitiële en politiële systeem van het land aan het licht bracht.
Dutroux, die jonge meisjes ontvoerde, verkrachtte en vermoordde, mocht jarenlang op vrije voeten blijven vanwege “politiële tekortkomingen“ en „vergissingen“ waarvan het publiek op grote schaal geloofde dat ze opzettelijk waren.
Het kostte acht jaar onderzoek en 470 miljoen euro om hem eindelijk te veroordelen. Uit een opiniepeiling uit 2004 bleek dat 66% van de Belgen wilde dat Dutroux ter dood werd veroordeeld, maar het systeem had hem jarenlang beschermd, waardoor hij zijn schrikbewind kon voortzetten.
Nu vernietigt hetzelfde systeem dat er niet in slaagde een roofdier te stoppen, de man die zijn zoon probeerde te wreken. De boodschap is onmiskenbaar: in België heeft de pedofiel meer rechten dan de vader.
Een veilige haven voor rechtontduikers
Deze schandelijke uitspraak past in een breder patroon. België is een bekend rattennest geworden voor voortvluchtigen en rechtontduikers, met als meest opvallende voorbeeld de Catalaanse separatistenleider Carles Puigdemont.
Puigdemont, die in Spanje gezocht wordt wegens rebellie en opruiing, vluchtte naar Brussel en geniet daar al jaren een comfortabel toevluchtsoord. De Belgische rechtbanken sleepten de uitleveringszaken voort en stelden beslissingen herhaaldelijk uit, terwijl een voortvluchtige vrij rondliep in hun midden.
Spaanse openbare aanklagers beschuldigden Puigdemont van opstand in verband met het illegale Catalaanse onafhankelijkheidsreferendum van 2017, maar het Belgische rechtssysteem weigerde volledig mee te werken, onder verwijzing naar bezwaren inzake “dubbele strafbaarheid“ – in wezen dat de Spaanse aanklachten niet perfect overeenkwamen met de Belgische wetgeving.
Terwijl Puigdemont zijn politieke activiteiten vanaf Belgische bodem voortzet, hangt een vader die zijn eigen kind verdedigde bijna twee decennia gevangenisstraf boven het hoofd. Dit is de morele afweging van de Belgische rechtbanken: politieke voortvluchtigen worden beschermd, terwijl rouwende vaders worden opgesloten.
Een systeem in crisis
De tekortkomingen van het Belgische rechtssysteem beperken zich niet tot pedofiliezaken en politieke voortvluchtigen. In 2023 trad de Belgische minister van Justitie Van Quickenborne af nadat hij had toegegeven dat zijn ministerie een uitleveringsverzoek van Tunesië had genegeerd voor een terrorist die later een dodelijke aanslag pleegde in Brussel, waarbij twee Zweedse burgers omkwamen.
De minister noemde het zelf een “grote fout” – een vergissing met fatale gevolgen.
En toch was hetzelfde ministerie naar verluidt meer bezorgd om een “eerlijk proces” voor criminelen dan om de bescherming van onschuldige levens. Uit onderzoek bleek dat de Brusselse openbare aanklagers in vijf jaar tijd 157% meer zaken hebben geseponeerd vanwege een tekort aan rechercheurs.
Het Belgische publiek beseft al lang hoe ernstig het probleem is. De zaak-Dutroux leidde tot massale protesten en eisen voor hervormingen van justitie en politie. Maar die hervormingen waren op zijn best cosmetisch. Hetzelfde patroon herhaalt zich: het falen om kinderen te beschermen, het falen om misbruikers te vervolgen, en nu de criminalisering van de gerechtvaardigde woede van een vader.
Een waarschuwing aan de wereld
Deze uitspraak geeft een huiveringwekkend signaal af. Als in België een pedofiel je kind vernietigt, verwacht dan geen gerechtigheid. Verwacht geen bescherming. En als je handelt vanuit het instinct dat het ouderschap juist kenmerkt, wees dan bereid om 17 jaar in een cel door te brengen, terwijl de dader die dit alles heeft veroorzaakt de bescherming van het systeem geniet.
De wereld kijkt toe. En de wereld is verontwaardigd. Een rechtssysteem dat de families van slachtoffers straft terwijl het voortvluchtigen en daders beschermt, is helemaal geen rechtssysteem. Het is een farce. Het is verraad. En het is een smet op de natie die zichzelf het hart van Europa noemt.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
