Is de EU zelf de corruptie van Ursula von der Leyen beu?

De recente poging van Europarlementariërs om de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, tot aftreden te dwingen, is op verschillende niveaus interessant, maar vooral omdat het ongekend is en laat zien dat wanneer de EU in een hoek wordt gedreven, met een pistool tegen haar slaap, zij met tegenzin haar toevlucht neemt tot een democratisch proces om uiteindelijk haar positie te behouden. Over het algemeen worden het Europees Parlement en zijn leden niet beschouwd als grote spelers in de Brusselse machtsdriehoek, naast de twee andere instellingen, de Europese Commissie en de Europese Raad van Ministers. In feite is het Parlement in veel opzichten een nep-parlement, waar de leden alleen maar belangrijke wetsontwerpen goedkeuren die door die twee andere organen zijn opgesteld. Het was eigenlijk een last-minute idee van de architecten van de EU, die zich realiseerden dat ze bij het opzetten van het Franse model van uitvoerende administratieve macht waren vergeten een component toe te voegen om het hele circus te legitimeren met een soort democratische goedkeuring.

En toch oefenen de Europarlementariërs af en toe macht uit. Een moment in hun vijfjarige ambtstermijn is wanneer zij EU-commissarissen die door de lidstaten zijn voorgedragen voor de hoogste functies in Brussel, ondervragen – en zij, de EP-leden, kunnen hen afwijzen. Een ander moment kan zijn wanneer zij zich geïntimideerd voelen door de ‘grote broer’ Europese Commissie en haar eraan moeten herinneren dat het uiteindelijk het parlement zelf is dat de voorzitters van de Europese Commissie kiest en hen indien nodig op elk moment kan afwijzen, schrijft Martin Jay.

Onlangs hebben de EP-leden de ongekende stap genomen om te proberen Von der Leyen af te zetten, omdat velen vinden dat zij met haar corrupte praktijken en haar dictatoriale elan het hele EU-project in gevaar heeft gebracht. In een officiële verklaring van de EP-leden die zich voor haar aftreden hebben ingezet, stellen zij dat “de Commissie onder leiding van voorzitter Ursula von der Leyen niet langer het vertrouwen van het Parlement geniet om de beginselen van transparantie, verantwoordingsplicht en goed bestuur, die essentieel zijn voor een democratische Unie, te handhaven.” Zij eisten ook dat de Commissie “aftreedt vanwege herhaaldelijk falen om transparantie te waarborgen en vanwege haar voortdurende minachting voor democratische controle en de rechtsstaat binnen de Unie.”

Het voorstel, dat duidelijk geen meerderheid zou halen, kwam grotendeels van rechtse Europarlementariërs die, ironisch genoeg, hun zetels bij de laatste EU-verkiezingen hadden veroverd dankzij de groeiende woede en het wantrouwen van kiezers die meer macht en nationale soevereiniteit voor hun eigen land willen.

Toch toonde het aan dat de stijl van Von der Leyen, die sommigen vergelijken met die van beruchte Sovjetleiders, zijn grenzen heeft. Zij vertegenwoordigt de slechtste kanten van de EU, wat er kan gebeuren als de Commissie te veel macht krijgt en te vergaande beslissingen neemt, zoals het gebruik van ontwikkelingsgelden voor de oorlog in Oekraïne. Er zijn eigenlijk een aantal kwesties waarover de Europarlementariërs boos zijn en die hebben geleid tot de motie van wantrouwen. Misschien is het begonnen in de vorige regering, toen Von der Leyen 38 miljard dollar uitgaf aan een Pfizer-vaccin tegen Covid, terwijl haar relatie met de Amerikaanse farmaceutische gigant stonk – het bedrijf van haar man, dat eigendom is van Pfizer, ontving EU-subsidie en haar weigering om sms-berichten aan EU-onderzoekers te overhandigen, geeft een idee van hoe zij denkt. Meer recentelijk wordt ze ervan verdacht betrokken te zijn bij de smerige verkiezingsfraude in Roemenië, wat voor veel van deze Europarlementariërs waarschijnlijk de druppel was.

Sommigen beweren dat de geschiedenis zich herhaalt en dat in 1999 twintig Europese commissarissen massaal ontslag namen vanwege beschuldigingen van corruptie. Maar er zijn opvallende verschillen die het vermelden waard zijn. Destijds was een rapport van de interne auditors voldoende, waarin werd gewezen op de hand van een Franse commissaris in de kas, die EU-contracten aan haar eigen tandarts gaf, terwijl andere commissarissen topbanen gaven aan hun vrienden, die hopeloos onervaren waren in het werk dat hen was toevertrouwd. In 1999 kon je nog stellen dat de EU nog vasthield aan bepaalde democratische waarden, omdat het project een zekere eer had, en het dus niet meer dan logisch was dat ze zichzelf ten val bracht toen Jacques Santer tijdens een persconferentie jammerde: “Het spijt me…”. Hij hield zijn hoofd gebogen en sommigen van ons in de zaal dachten dat hij misschien zou gaan huilen.

Maar de EU van vandaag is uitgegroeid tot een echte machtscentrale in Sovjetstijl, die schaamteloos aan de wereld laat zien wat ze is: een project van machtsoverdracht van de democratische basis van de lidstaten naar Brussel, waar alle belachelijke ideeën over democratie en verantwoordingsplicht op het perron van het station Brussel-Zuid achterblijven wanneer de eurocraten arriveren om aan hun “werk” te beginnen. Von der Leyen is het resultaat van een decennialange, gestage machtsgreep waarbij de nationale regeringen stukje bij beetje van hun macht zijn beroofd zonder dat iemand het echt heeft gemerkt. Wie maakt het iets uit dat ze 650 miljard euro aan coronageld verkeerd heeft besteed?

Voor degenen die haar controleren, doet ze uitstekend werk en het is dan ook niet verwonderlijk dat Politico, de grootste propagandakrant van Amerika, haar zelfs “Amerika’s eigen EU-president” heeft genoemd.

Europarlementariërs zijn over het algemeen ongeliefde, seksloze, grijze mensen in grijze pakken die zo nutteloos zijn dat hun eigen politieke partijen hen een EU-functie hebben gegeven om hen uit de echte politiek te houden en hen tegelijkertijd te betalen voor hun loyaliteit. Het land van Glenys Kinnock. De meesten hebben nooit een echte baan in de particuliere sector gehad en zijn zo dom dat het ongeloofwaardig is dat zij een belangrijke rol zouden moeten spelen in het interne proces van de EU. De waarheid is dat die arme stakkers dat niet doen. Deze stap van een kleine groep rebelse Europarlementariërs mag echter niet worden vergeleken met wat er in 1999 is gebeurd. De huidige Europese Commissie heeft uitstekend werk verricht volgens het Sovjethandboek door alle klokkenluiders te vernietigen en alle nep-interne audit- of politieafdelingen, die oplichters als Ursula zouden moeten onderzoeken en vervolgen, de stuipen op het lijf te jagen. De stemming is een wanhoopsdaad van enkele Europarlementariërs na jarenlang gekonkel binnen de EU-organisaties, waarbij alleen maar met papieren is geschoven en bittere opmerkingen aan journalisten zijn gemaakt – door de ombudsman van de EU, de interne auditdienst en ten slotte – lach niet – de interne fraudebestrijdingsdienst OLAF, soms uitgesproken als “Oh laugh”.

Toen Neil Kinnock na het aftreden van de Commissie van 1999 (waarvan hij zelf ook deel uitmaakte) de functie van vicevoorzitter van de Europese Commissie kreeg, was zijn belangrijkste taak om de instelling en haar top te beschermen tegen echt toezicht of verantwoording, nieuwe regels in te voeren die het voor ambtenaren van de Commissie onmogelijk maken om klokkenluiders te worden, en OLAF volledig onwerkzaam te maken bij het opsporen van interne corruptie of verduistering. Dit is verre van een motie van wantrouwen van de Europarlementariërs na een “precedent” van eerdere pogingen om de slinkse commissarissen ter verantwoording te roepen. Het is veeleer een symbolisch teken van wanhoop over wat jaren van “hervormingen” à la Kinnock kunnen opleveren in de vorm van een Commissievoorzitter die zo doordrenkt is van corruptie dat ze trots als de grootste rioolrat in de hele beerput van EU-corruptie tevoorschijn komt.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Ursula, de Talmoed en Europa

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: