Amerikaanse media beweren dat Iran nieuwe voorwaarden heeft gesteld om het conflict met de VS op te lossen. Maar de nieuwe tekst die het land heeft gepubliceerd, is slechts een herhaling van bepalingen waarmee de VS al hadden ingestemd.
Zaterdag publiceerde Iran “nieuwe” eisen voor de heropening van de Straat van Hormuz:
[Secretaris van de Iraanse Hoge Nationale Veiligheidsraad Mohammad Baqer Zolqadr] zei dat de VS zich aan de volgende zes voorwaarden moeten houden:
- Bedreig Iran nooit, in welke bewoordingen dan ook, en beledig de heiligdommen van deze natie niet.
- Beëindig definitief de oorlog en de agressie tegen Iran en de bondgenoten van Iran in Libanon, Palestina, Jemen en Irak.
- De zeeblokkade opheffen en zijn strijdkrachten (marine en luchtmacht) uit de omgeving van Iran terugtrekken.
- De schade die Iran is toegebracht door de twee agressie- en opleggingsoorlogen volledig vergoeden, zonder enige korting.
- De onrechtvaardige en illegale sancties tegen de Iraanse natie opheffen.
- De geblokkeerde en gestolen bezittingen van het Iraanse volk onvoorwaardelijk vrijgeven.
Deze eisen lijken Amerikaanse waarnemers in verwarring te hebben gebracht. The Wall Street Journal beweerde (gearchiveerd) dat deze op de een of andere manier strenger waren dan de eisen die eerder waren gesteld:
[..] Iran hield zaterdag vast aan zijn hoogste prijs ooit voor het toestaan van vrij scheepvaartverkeer in de zeestraat, waarbij het onder meer miljarden dollars aan betalingen van de VS, de terugtrekking van Amerikaanse troepen uit de regio en een einde aan de Amerikaanse zeeblokkade eiste.
…
“De recente harde eisen van Iran voor het heropenen van de zeestraat maken het voor de president steeds moeilijker om een gezichtsreddende uitweg uit het conflict te vinden,” aldus Mona Yacoubian, directeur van het Midden-Oostenprogramma bij het Center for Strategic and International Studies, een denktank in Washington.
De auteur van de WSJ en zijn ‘expert’ hebben het bij het verkeerde eind. Er is niets nieuws aan de Iraanse eisen. Het zijn directe herhalingen van bepalingen die zijn vastgelegd in het Memorandum van Overeenstemming (MoU) waarover het Witte Huis had onderhandeld en dat president Trump publiekelijk had ondertekend, schrijft Bernhard.
In punt 1 van het MoU staat dat de partijen “zich ertoe verbinden … af te zien van het dreigen met of het gebruik van geweld tegen elkaar”, wat vergelijkbaar is met punt 1 van de “nieuwe” voorwaarden.
In punt 1 van het MoU werd ook bepaald dat de partijen “de onmiddellijke en permanente beëindiging van militaire operaties op alle fronten, inclusief in Libanon, …” verklaren. Dit wordt herhaald en gedetailleerder uitgewerkt in punt 2 van de nieuwe voorwaarden.
Punt 3 van de “nieuwe” eisen, namelijk de opheffing van de blokkade en de terugtrekking van Amerikaanse troepen, komt overeen met punt 4 van het MoU:
…, zullen de Verenigde Staten van Amerika beginnen met het opheffen van hun zeeblokkade en alle verstoringen of belemmeringen tegen de Islamitische Republiek Iran, en zullen zij de zeeblokkade binnen 30 dagen volledig beëindigen. … De Verenigde Staten van Amerika verbinden zich er voorts toe hun troepen binnen 30 dagen na het definitieve akkoord uit de nabijheid van de Islamitische Republiek Iran terug te trekken.
Zelfs punt 4 van de “nieuwe” versie, de eis tot schadevergoeding, was al opgenomen in het memorandum van overeenstemming:
De Verenigde Staten van Amerika verbinden zich ertoe om samen met regionale partners een definitief, wederzijds overeengekomen plan te ontwikkelen met ten minste 300 miljard USD voor de wederopbouw en economische ontwikkeling van de Islamitische Republiek Iran.
Evenzo zijn de punten 5 en 6 van de “nieuwe” eisen kortere herhalingen van de punten 10 en 11 van het door Trump ondertekende memorandum van overeenstemming.
De verschillen tussen de onlangs door Iran gepubliceerde eisen en het memorandum van overeenstemming zijn de verwijzingen in het laatste document naar nucleaire kwesties.
De VS hadden geëist dat deze in het memorandum van overeenstemming zouden worden opgenomen en het heeft voor Iran simpelweg geen zin om deze Amerikaanse voorwaarden in zijn meest recente versie op te nemen.
Het enige echte verschil tussen het memorandum van overeenstemming en de nieuwe voorwaarden is de timing. Het memorandum van overeenstemming was bedoeld om de maatregelen stap voor stap uit te voeren volgens een vastgesteld tijdschema, waarbij elke partij reageerde op de nakoming van eerdere bepalingen door de andere partij.
Het waren de VS die zich niet aan het memorandum hielden, maar onmiddellijk hun beloften schonden. Zodra hij het memorandum had ondertekend, dreigde Trump opnieuw tegen Iran, waarmee hij de voorwaarde van punt 1 schond. De VS sloten vervolgens een afzonderlijke overeenkomst die de oorlog en bezetting van Libanon door Israël verlengde, in plaats van de oorlog te beëindigen volgens de voorwaarden van het memorandum. De VS negeerden het recht van Iran op grond van het MoU om „”zich naar beste vermogen in te spannen voor de veilige doorvaart van commerciële schepen“ door de Straat van Hormuz, door afzonderlijke afspraken te maken met Oman.
De VS hebben aangetoond dat ze niet te vertrouwen zijn. Niemand kan ervan uitgaan dat ze zich aan de voorwaarden van eerdere of nieuwe overeenkomsten zullen houden, althans niet als het gaat om gefaseerde toezeggingen. De VS zijn niet betrouwbaar en zullen daarom geen krediet vooraf krijgen.
Daarom eist Iran dat elke belofte die de VS hebben gedaan, vooraf wordt nagekomen. Pas wanneer die zijn nagekomen, zal Iran overgaan tot het nakomen van zijn eigen verplichtingen.
Trump kan het conflict rond de Straat van Hormuz gemakkelijk oplossen. Hij hoeft alleen maar de verplichtingen na te komen die zijn vastgelegd in het memorandum van overeenstemming waarmee hij al had ingestemd. Het zal hem misschien niet bevallen dat hij dat nu vooraf moet doen, maar dat is slechts een voor de hand liggend gevolg van zijn eigen fout om zich er in eerste instantie niet aan te houden.
De enige clausule waar Trump daadwerkelijk beperkingen ondervindt, is de betaling van herstelbetalingen aan Iran voor de oorlogsschade die de ongeveer 20.000 Amerikaanse aanvallen hebben veroorzaakt. Trump zou de instemming van het Congres nodig hebben om dat geld uit te betalen.
Maar het compromis hier is voor de hand liggend en eenvoudig. Als de VS officieel instemt met het feit dat Iran tol mag heffen op schepen die de Straat passeren, zou dit kunnen worden gezien als een betaling in natura.
Dit lijkt misschien oneerlijk voor andere landen die de tol zouden moeten betalen, maar het herinnert hen eraan dat ze actiever moeten worden wanneer de VS in toom moeten worden gehouden.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
‘Dit is obsceen’: Winst Shell meer dan verdubbeld nu oorlog in Iran gasprijzen opdrijft
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Als de Amerikanen met die eisen akkoord gaan hebben ze gewoon een afgrijselijk pak op hun flikker gehad.
De usa poppetjes zoeken een weg om uit de door Israhel opgelegde oorlog te komen zonder immense schade voor de usa bevolking kenbaar te maken.
De tussenverkiezingen van november staan voor de deur en dat kan voor Trumpie slecht uitpakken.