In Nederland is het zelfbeschikkingsrecht van groot belang. Dit recht stelt mensen in staat om zelf keuzes te maken over hun leven. Dit principe speelt vaak een rol in ethische debatten. Progressieve en liberale partijen omarmen het zelfbeschikkingsrecht als hoogste norm. Deze norm blijft overeind staan omdat men deze niet kritisch aan een onderzoek onderwerpt. De vraag wordt opgeworpen: biedt het zelfbeschikkingsrecht nu echte vrijheid, of is het slechts een loze belofte?
Zelfbeschikkingsrecht bij politieke partijen en overheid
Hoe functioneert het zelfbeschikkingsrecht tegenwoordig in Nederland? Het recht op zelfbeschikking is belangrijk voor zowel progressieve als liberale partijen. D66 stelt in haar verkiezingsprogramma: “De overheid is er om mensen te ondersteunen bij het maken van hun eigen keuzes over hun lichaam, leven en gezondheid.” De “diepste waarden” van D66 zijn immers de “vrijheid van het individu en het recht op zelfbeschikking.” De VVD deelt dit standpunt: “We staan pal voor bescherming van onze verworvenheden van de afgelopen decennia. Het zelfbeschikkingsrecht van ieder individu om zelf te bepalen wat hij met z’n leven en lichaam doet is één van onze ankerpunten.” GroenLinks-PvdA benadrukt: “We staan voor een land waarin je de vrijheid hebt om jezelf te zijn en gelijk behandeld wordt, ongeacht wie je bent, wat je gelooft of van wie je houdt.” De Nederlandse overheid laat hetzelfde geluid horen. In de Kamerbrief bij het Meerjarenplan Zelfbeschikking 2022-2025 schreef de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, C.E.G. van Gennip: “In Nederland mag je zijn wie je wilt zijn, geloven wat je wil, mag je zelf bepalen hoe je je leven inricht en met wie je samenleeft,” schrijft gastauteur C.H. van den Hoven.
Synoniemen
Termen die vaak in verband worden gebracht met het zelfbeschikkingsrecht zijn autonomie, gelijke rechten voor iedereen, individuele keuzevrijheid, vrouwenrechten en seksuele en reproductieve rechten (‘baas in eigen buik’). Dit zijn termen die positief klinken. Wie kan er nu bezwaar hebben tegen extra rechten of vrijheden? Het is dan ook begrijpelijk dat velen, die zich verbonden voelen aan progressieve en liberale partijen, hun rechten en vrijheden koesteren als ‘verworvenheden’.
Zelfbeschikkingsrecht en ethische onderwerpen
Hoewel het recht op zelfbeschikking krachtig wordt gepromoot, is het belangrijk om dit concept kritisch te bekijken. Waar gaat het eigenlijk over? En, klopt het allemaal wel? Bij het raadplegen van verkiezingsprogramma’s komen onderwerpen naar voren waar christenen en conservatieven vaak kritisch op zijn. Denk hierbij aan abortus, euthanasie, hulp bij een voltooid leven, embryo-onderzoek, draagmoederschap, transgenderzorg, vrouwenrechten en lhbtiqa+-rechten. In de afgelopen decennia is het aantal vrijheden van mensen op het vlak van moraal, relaties en seksualiteit gegroeid. Echtscheiding, seksualiteit buiten het huwelijk, ongehuwd samenwonen en het ‘homohuwelijk’ zijn normaal geworden. Ook prostitutie, pornografie, sexting en drugsgebruik zijn onder bepaalde voorwaarden legaal in Nederland. Seksuele voorlichting is verplicht op scholen, en stellen kunnen kiezen voor kunstmatige vruchtbaarheidsbehandelingen, zoals ivf, om hun kinderwens te vervullen.
Gevolgen van het zelfbeschikkingsrecht
De verschillende onderwerpen lijken los van elkaar te staan, maar laten we eens kijken of we een patroon kunnen ontdekken in de gevolgen voor de individuele mens, het huwelijk en het gezin.
Bij levensbegin en -einde
We zetten wat thema’s op een rijtje: abortus, euthanasie, hulp bij een voltooid leven en hulp bij zelfdoding. Het gevolg hiervan is de dood van het ongeboren kind of van de oudere of zwakke medemens. Bij kunstmatige voortplantingsmethoden zijn gemiddeld twintig embryo’s voor een succesvolle implantatie nodig. De meeste embryo’s sterven dus in het vroegste stadium van hun bestaan.
Bij seksuele voorlichting
Het thema ‘seksuele rechten’ omvat seksuele voorlichting op scholen, sexting, pornografie, prostitutie, seksualiteit buiten het huwelijk, ongehuwd samenwonen, echtscheiding, het ‘homohuwelijk’ en lhbti-rechten. Wat zijn de gevolgen van seksuele rechten en vrijheden?
Seksuele voorlichting op scholen is vaak verbonden aan het vroeg seksueel actief zijn van jongeren. Er wordt immers niet opgeroepen tot seksuele onthouding voor het huwelijk. Volgens de Duitse socioloog Gabriele Kuby zijn er “aanzienlijke risico’s” verbonden aan vroege seksuele activiteit, denk aan tienerzwangerschappen en -abortussen; schade aan de gezondheid door voorbehoedsmiddelen; infectie met geslachtsziektes; geestelijke beschadigingen, depressie en zelfmoord; vermindering van de mogelijkheid om zich te binden aan anderen en de afname van prestaties op school.
Bij pornografie
Kuby is ook vernietigend in haar oordeel over de gevolgen van pornografie: “Mannen ontwikkelen gevoelloosheid ten opzichte van vrouwen, verlies van respect, bereidheid om geweld te gebruiken. Promiscuïteit en deviante (afwijkende) seksuele praktijken worden als “normaal” beschouwd. De “verkrachtingsmythe” ontstaat dat vrouwen verkrachting als genot zouden ervaren. Het verlangen naar een langdurige relatie, familie en kinderen dooft uit.”
Pornografie is dus een risico in stabiele relaties. In het geval van (echt)scheiding ontstaat er weer een scala aan problemen, voor ouders, maar in het bijzonder voor hun kinderen. Kuby somt de mogelijke gevolgen op: depressie, angst, eenzaamheid, lager zelfbeeld, schooluitval, onvermogen om conflicten op te lossen, zelfbeschadiging, suïcide, chronische ziekten, drugs- en alcoholmisbruik, strafrechtelijke veroordelingen, vroegtijdige en promiscue seks, abortus, armoede, onvermogen om een band met anderen op te bouwen, echtscheiding in zijn eigen huwelijk wat leidt tot een nieuwe generatie van kinderen die de gevolgen van echtscheiding ervaren.
Bij homoseksualiteit
Kuby is ook duidelijk over de gevolgen van een homoseksuele levensstijl. Volgens haar hebben homoseksuele mannen vanwege hun levensstijl een aanzienlijk kortere levensverwachting. Dit komt door hiv/aids en geslachtsziekten als syfilis, gonorroe, hepatitis A, B en C en het humane papillomavirus. Verschillende geslachtsziekten kunnen kanker veroorzaken. Homoseksuelen hebben daarnaast een hoger risico op emotionele problemen, zoals zware depressies. Kuby schrijft dat homoseksuelen vaker zelfmoord plegen dan heteroseksuelen.
Bij transgenderisme
De manier hoe vaak omgegaan wordt met transgenderisme is ook niet gunstig voor mensen. Enerzijds is de afgelopen decennia het aantal transgenders erg snel gestegen. Historicus Martin Harlaar noemt als mogelijke oorzaak de opkomst van sociale media en sociale besmetting. Vaak gaat genderdysforie vanzelf over. Men wil dit psychische probleem oplossen door het geven van schadelijke puberteitsremmers en door te snijden in gezonde geslachtsdelen, waardoor de vruchtbaarheid wordt aangetast.
Bij andere onderwerpen
De bespreking van andere onderwerpen zoals sexting, prostitutie en ongehuwd samenwonen, zal ook leiden tot het inzicht dat deze negatieve gevolgen hebben. Al deze (seksuele) vrijheden leiden tot dood (abortus en euthanasie), afbraak en ontwrichting bij individuen, relaties en gezinnen. Er is daarom geen reden om trots te zijn op het zelfbeschikkingsrecht en het te beschouwen als een verworvenheid van onze Westerse beschaving. Het zelfbeschikkingsrecht heeft vooral negatieve en destructieve gevolgen.
Zelfbeschikkingsrecht voor iedereen?
Onze progressieve en liberale landgenoten laten steeds weten dat het zelfbeschikkingsrecht voor iedereen geldt. Laten we dan maar eens gaan kijken of dit waar is. Het zou toch vreemd zijn als er gediscrimineerd wordt. Vanuit het oogpunt van zelfbeschikking mogen mensen vrij kiezen voor abortus en voor een homoseksuele of transgender levensstijl. Waarom is abortusspijt in Nederland dan taboe? Waarom wordt ‘homogenezing’ verboden? Waarom wordt transitiespijt afgekeurd? Het gaat toch om het recht op zelfbeschikking?
Onder het mom van emancipatie worden vrouwen gestimuleerd om betaald werk te doen. Er zijn echter ook vrouwen die fulltime moeder willen worden en voor hun gezin en kinderen willen zorgen. Dit is tegenwoordig voor veel moeders helaas financieel onmogelijk. Het zelfbeschikkingsrecht helpt vrouwen hierin niet. Dat is niet consistent. Het gaat toch om haar leven en haar keuze? Kostwinners betalen in Nederland nog steeds veel meer belasting dan tweeverdieners. Het zelfbeschikkingsrecht laat ook hierin gezinnen in de steek. Mogen mensen niet zelf bepalen hoe ze hun leven willen inrichten?
Bij grote gezinnen en seksuele reinheid
Vanuit het standpunt van reproductieve rechten mogen stellen zelf kiezen hoeveel kinderen ze willen. Als echtparen dan graag een groot gezin willen, wordt dit niet ondersteund door de overheid. Waarom regelt de overheid geen huisvesting voor grote gezinnen? Het is toch hún leven, hún keuze? Er zijn ouders die graag seksuele reinheid willen voor hun kinderen. Toch moeten hun kinderen op school verplicht lessen over ‘seksuele voorlichting’ bijwonen, die door velen als seksuele indoctrinatie worden beschouwd. Dit gaat ook in tegen principes van vrijheid. De rechten van ouders tellen blijkbaar niet.
Bij ongevaccineerden
De ‘kampioenen’ van het zelfbeschikkingsrecht waren in coronatijd helemaal de draad kwijt. In december 2021 was er een grote Kamermeerderheid die de optie open wilde laten om ongevaccineerden boetes te geven of op te sluiten. Waren ze het zelfbeschikkingsrecht toen vergeten? Baas in eigen buik bleef belangrijk, maar baas in eigen arm niet.
Het is duidelijk te zien: De verdedigers van het zelfbeschikkingsrecht beweren dat deze rechten voor iedereen gelden. In de praktijk gelden ze niet voor mensen die vóór het leven, vóór het huwelijk en vóór een stabiel gezinsleven staan.
Vrijheid of onderdrukking?
Veel mensen zullen het waarderen als ze wat extra rechten en vrijheden krijgen. Het zelfbeschikkingsrecht leverde mensen ook veel vrijheden op die men vroeger niet had. Als we wat kritischer gaan kijken, zien we dat er wel een addertje onder het gras zit. Het afwijzen van diverse vrijheden wordt niet in dank afgenomen. Sterker gezegd: in Westerse landen zien we steeds vaker dat degenen die zich kritisch opstellen, gearresteerd kunnen worden, denk aan wakers bij abortusklinieken of personen die zich kritisch uitlaten over lhbti-zaken. Dit zelfbeschikkingsrecht lijkt vriendelijk, maar leidt bij kritiek tot onderdrukking.
Zelfbeschikkingsrecht voor andere gezonde keuzes?
“Mijn leven, mijn keuze” klinkt als het ultieme motto voor vrijheid. Veel mensen willen gezonde keuzes maken: een gifvrije omgeving, een stralingsarme leefruimte, financiële privacy en biologisch voedsel. Maar voor velen is dit financieel niet haalbaar. De introductie van de CBDC (digitale euro) brengt de financiële privacy in het gedrang. Armoede beperkt de keuzevrijheid. De Belastingdienst en andere overheidsinstanties spelen hier een grote rol in. Er zijn vele soorten belastingen: over inkomen, over verbruik, over bezit, over sparen, over transacties, enz. Exacte cijfers zijn mij niet bekend, maar mijn indruk is dat (veel) meer dan de helft van het bruto inkomen opgaat aan belastingen. Dit roept de vraag op: is er echt sprake van zelfbeschikking als je zoveel voor de overheid aan het werk bent? Daarbij staat het ‘recht op leven’, dat nauw verbonden is aan vrijheden, niet in de Nederlandse grondwet. De voorvechters van het recht op zelfbeschikking maken zich tot nu toe niet druk over de bovengenoemde gezonde keuzes. Ze hebben dus nog veel werk te verrichten om echte vrijheid te realiseren.
Het zelfbeschikkingsrecht: een loze belofte
Wanneer we de gevolgen van het zelfbeschikkingsrecht in de bovengenoemde contexten bekijken, moeten we helaas concluderen dat dit recht vaak leidt tot de dood, afbraak of ontwrichting van individuen, huwelijken of gezinnen. Dit recht wordt vaak onthouden aan hen die zich uitspreken vóór het leven, het huwelijk en een stabiel gezinsleven, terwijl kritiek op seksuele vrijheden regelmatig wordt onderdrukt. Voorstanders van het zelfbeschikkingsrecht negeren daarnaast essentiële zaken, zoals een gezonde leefomgeving, gezonde voeding en financiële vrijheid. Kortom, het recht op zelfbeschikking ondermijnt wat werkelijk waardevol is en onderdrukt degenen die kritisch durven te zijn. Het zelfbeschikkingsrecht belooft vrijheid, maar levert slechts een loze belofte.
Een betere basis voor een gezonde samenleving
Progressieve en liberale partijen hanteren het zelfbeschikkingsrecht als norm voor de ethiek. We hebben echter gezien dat de gevolgen van het zelfbeschikkingsrecht funest zijn. Dit recht op zelfbeschikking zal uiteindelijk mens, huwelijk en gezin ondermijnen en vernietigen. Binnen de christelijke traditie is een betere bescherming beschikbaar voor wat werkelijk waardevol is. Denk aan de Tien Geboden in de Bijbel die een moreel kader bieden vóór het leven, vóór het huwelijk en vóór een stabiel gezinsleven.
C.H. van den Hoven
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Het verschil in netto inkomen tussen een echtpaar met 2 keer €30.000,- bruto inkomen en een echtpaar met €60.000,- plus €0,- is dramatisch en volstrekt ONEERLIJK.
In beide gevallen wordt er bruto evenveel verdiend, maar de Roverheid maakt korte metten met de één verdiener.
Hoogste tijd dat belasting in geval van een stel berekend gaat worden over het totale gezinsinkomen ipv per persoon om deze ongelijkheid recht te trekken!
Ik kom ook tot de conclusie dat de Christelijke waarden en normen een groot goed zijn en dat wie de Bergrede goed leest, de logica ervan in zou kunnen zien. Ik vind het dan ook erg jammer dat sommigen de Christendom niet lijken te begrijpen en het kindje dan met het badwater weg gooien. Maar ja, ook dat staat geschreven. Logisch ook.
Maar, terzijde, soms hoor ik wel eens dat wij tegenwoordig in een soort bedrijf (bedrijven) zouden leven waar wij de bedrijfsregels zouden kunnen of moeten volgen. Echter, de regels van onze Grondwet zijn eigenlijk onze ware regels. Die twee systemen lijken elkaar te bijten. Dus stel dat het waar is dat wij in bedrijven leven. Wie zegt dan dat wij ook personeel zijn van dat bedrijf? Weet iemand hier meer over?
Nederland is als voorbeeld aangehaald denk ik …Want de rest van West Europa is er al even slecht…of Nog slechter aan toe ‼‼🕕
Als defenitie van het zelfbeschikkingsrecht kan dit genomen worden :
Het ultieme zelfbeschikkingsrecht is een complex en omvangrijk onderwerp dat juridische, ethische en psychologische dimensies heeft. Het recht om zelf te beslissen over je leven en lichaam is een fundamenteel recht dat in democratische samenlevingen vanzelfsprekend lijkt, maar roept fundamentele vragen op over de grenzen van individuele vrijheid en de verhouding tussen persoonlijke keuzes en maatschappelijke belangen. Dit recht speelt in verschillende domeinen, van medische beslissingen tot politieke zelfstandigheid en psychologische zelfsturing. Het is een begrip dat juridische, ethische en psychologische dimensies heeft en is essentieel voor het behoud van autonomie, vooral bij kwetsbare groepen zoals ouderen.
Persoonlijk, hoewel ik zeer bedacht ben op inbreuk in mijn persoonlijke levenssfeer, dat als uitgangspunt dient voor de filosofie “leven en laten leven” denk ik dat er grenzen zijn aan het zelfbeschikkingsrecht.
Daarbij twee voorbeelden gevend : een gechargeerd voorbeeld en een meer actueel voorbeeld.
het gechargeerde voorbeeld betreft een casus in duitsland :
Armin Weies, de kannibaal van Rotenburg, die met toestemming van de ander, ene Jürgen Brandes, deze doodde en gedeeltelijk opat.
Beiden mannen deden iets wat vrijwillig overeengekomen waren en verder niemand last van had.
vraag aan chatgpt :
Ik ben een voorstander van een zo groot mogelijke zelfbeschikkingsrecht met daarbij maatschappelijk acceptabele grenzen, dus ik zou graag de argumentatie van de rechtbank willen lezen
Ja. En ik denk dat juist jouw invalshoek interessant is, omdat je dan een onderscheid moet maken tussen zelfbeschikking over het eigen leven en de bevoegdheid om een ander daadwerkelijk te doden.
Er zijn bovendien twee rechterlijke beslissingen die je naast elkaar moet leggen:
het oorspronkelijke oordeel van het Landgericht Kassel (2004);
het arrest van het Bundesgerichtshof (BGH) van 22 april 2005, dat het eerste vonnis vernietigde.
Het BGH-arrest is juridisch waarschijnlijk het interessantst voor jouw vraag.
De kern van de redenering
De verdediging beriep zich op het feit dat Brandes uit vrije wil had gekozen voor zijn eigen dood. De gedachte was: als iemand over zijn eigen leven mag beschikken, waarom zou een ander dan strafbaar zijn wanneer hij die uitdrukkelijke wens uitvoert ?
Het BGH maakte daar een fundamenteel onderscheid:
Zelfbeschikking over het eigen leven is niet hetzelfde als een recht om een ander opdracht te geven je te doden.
Dat is belangrijk omdat §216 StGB (Tötung auf Verlangen, doding op verzoek) juist laat zien dat de Duitse wet het verzoek van het slachtoffer wel juridisch relevant, maar niet volledig rechtvaardigend vindt. Het doden blijft strafbaar; de toestemming kan de strafbaarheid slechts in een bijzondere, mildere categorie brengen.
Het BGH onderzocht vervolgens ook of de persoonlijke autonomie van Brandes betekende dat zijn toestemming het doden rechtmatig maakte. Het antwoord was uiteindelijk nee. De bescherming van het leven is volgens het hof niet volledig aan de beschikking van het individu overgelaten.
Maar hier wordt het voor jouw standpunt echt interessant
Het BGH redeneerde niet simpelweg:
“Het leven is heilig, dus zelfbeschikking doet er niet toe.”
Integendeel. De latere Duitse constitutionele rechtspraak is juist zeer sterk in het voordeel van zelfbeschikking.
In 2020 oordeelde het Bundesverfassungsgericht bijvoorbeeld dat het Duitse Grundgesetz een recht op zelfbestemd sterven omvat. Dat recht is volgens het hof niet beperkt tot terminaal zieke mensen en omvat ook de vrijheid om hulp van anderen te zoeken. De staat mag wel waarborgen stellen om vrije wilsvorming en bescherming tegen misbruik te verzekeren.
Dat levert een fascinerende grens op:
A. “Ik wil zelf sterven.”
→ valt zeer sterk onder zelfbeschikking.
B. “Ik wil zelf sterven en iemand anders helpt mij daarbij.”
→ kan eveneens onder zelfbeschikking vallen, mits de beslissing autonoom en vrijwillig is.
C. “Ik geef iemand toestemming om mij te doden.”
→ hier ontstaat een veel zwaarder juridisch probleem, omdat de handeling van de derde rechtstreeks het leven van een ander beëindigt.
En Meiwes zat precies op die grens.
Eén belangrijke correctie op mijn vorige antwoord
Ik zei eerder dat de rechtbank het beroep op zelfbeschikking “verwierp”. Dat is eigenlijk te kort door de bocht.
De Duitse rechtsontwikkeling laat juist zien dat zelfbeschikking over het eigen leven inmiddels zeer ruim constitutioneel wordt beschermd. Het verschil zit in de vraag wie de levensbeëindigende handeling verricht en welke belangen de staat daarnaast mag beschermen. Het Bundesverfassungsgericht formuleerde in 2020 zelfs expliciet dat de beslissing om het eigen leven te beëindigen in beginsel niet door de staat mag worden beoordeeld aan de hand van maatschappelijke ideeën over wat een “redelijke” reden voor de dood zou zijn.
Als je de letterlijke juridische argumentatie wilt bestuderen, is het BGH-arrest van 22 april 2005 (2 StR 310/04) de beste plek om te beginnen. Volledige tekst van het BGH-arrest (2 StR 310/04)
En als je jouw eigen positie — “maximaal zelfbeschikkingsrecht, maar met maatschappelijk verdedigbare grenzen” — ernaast wilt leggen, is het arrest van het Bundesverfassungsgericht uit 2020 eigenlijk nóg interessanter. Volledige beslissing Bundesverfassungsgericht 26 februari 2020
Arrest BGH :
Wat redeneerde het BGH?
Het Bundesgerichtshof vernietigde in 2005 het vonnis van het Landgericht Kassel. Het punt was niet simpelweg dat “toestemming niets waard is”. Integendeel, de vrijwillige wens van Brandes was juridisch relevant.
De kern was:
Brandes had zelf om zijn dood gevraagd.
Dat kon de doding juridisch onderscheiden van een gewone doodslag waarbij het slachtoffer tegen zijn wil wordt gedood.
Maar toestemming maakt een levensberoving niet automatisch rechtmatig.
Het Duitse strafrecht kent daarvoor juist §216 StGB: Tötung auf Verlangen. Een uitdrukkelijk en ernstig verzoek van het slachtoffer kan leiden tot een aanzienlijk lichtere straf, maar de wet behandelt de doding nog steeds als strafbaar.
De vraag was vervolgens of Meiwes misschien toch moord had gepleegd.
Het BGH vond dat het Landgericht onvoldoende had onderzocht of een van de wettelijke Mordmerkmale aanwezig was. In het bijzonder moest opnieuw worden gekeken naar het motief dat de dader handelde om zijn seksuele behoefte te bevredigen.
Daarbij was voor het BGH relevant dat de wens van het slachtoffer niet automatisch de motieven van de dader wegneemt.
Zelfs als iemand vrijwillig toestemming geeft, kan de dader volgens het hof nog steeds vanuit een bijzonder verwerpelijk motief handelen.
Het BGH zei dus niet:
“Omdat Brandes toestemming gaf, is zelfbeschikking juridisch irrelevant.”
Het zei in essentie: de toestemming moet juridisch worden meegewogen, maar zij sluit strafbaarheid of zelfs moord niet automatisch uit.
Dat is precies de interessante spanning in deze zaak: zelfbeschikking van het slachtoffer enerzijds, bescherming van het leven en beoordeling van het handelen van de dader anderzijds.
En je hebt gelijk dat de vraag “wat mocht de persoon zelf over zijn eigen leven beslissen?” daarmee nog niet volledig is beantwoord. De Duitse constitutionele rechtspraak is later zelfs aanzienlijk verder gegaan in de bescherming van het recht op een zelfbepaald levenseinde.
gewoon, het is allemaal niet zo zwart/wit als het soms gebracht wordt en met de uitspraak moet ook rekening gehouden worden met andere situaties.
———————————————————————————————————————————
De tweede casus is het zelfbeschikkingsrecht die je uit de LGBTQ wereld ziet.
sexuele vrijheid, zijn wie je wil zijn en het abnormale normaliseren ten koste van hen die er niet van gediend zijn.
En dan komen we op het terrein van de gay pride parades met mannen met hangtieten in een leren corset die elkaar en publique aflebberen met een dildo in de kontzak van het leren broekje en pappa en mamma die met hun kind op de schouder (waar de vrijwilligheid bij ontbreekt en die meegenomen is) het erotische gebeuren aanschouwen.
En dan wil ik beklemtonen dat wat je met wederzijdse instemming allemaal achter de voordeur uitspookt zonder anderen te schaden, is tot daar aan toe, en je sexuele geaardheid is mij ook helemaal worst.
Echter dat opgedrongene overdreven “kijk mij eens vrij zijn, kijk mij eens anders zijn” kan behoorlijk storend zijn.
En dan denk ik weer aan vrouwen die gesluierd rondlopen en waarvan de enige huid die je ziet is een spleetje is om te kijken is en het verbod om bijvoorbeeld “lonsdale” kleding te dragen op scholen, sommige werkgevers of bij demonstraties.
En dan nog even een reminder voor groenlinks :
“We staan voor een land waarin je de vrijheid hebt om jezelf te zijn en gelijk behandeld wordt, ongeacht wie je bent, wat je gelooft of van wie je houdt”
Die suggereert dat je jezelf moet kunnen zijn en niet gediscrimineerd mag worden.
Discriminatie betekent dat je gelijke gevallen ongelijk behandelt en dat mag niet
Jullie stelling zegt :
we zijn niet allemaal gelijk en willen wel allemaal gelijk behandeld worden.
Daar zit een klein bedrieglijk nuance verschil.
Ongelijke gevallen ongelijk behandelen is helemaal geen discriminatie.
eerst een opmerking :
ik kom tot de ontdekking dat sommige mensen het nodig hebben om verschrikkellijk lange stukken te schrijven .
Zelf denk ik dat dat onverstandig is ; men leest het niet !!
Zelfbeschikkingsrecht is alleen voor diegenen die de pol correcte weg volgen ;
ga je tegen het systeem in , op welk vlak dan ook, dan word je gestigmatiseerd, buitengesloten, belachelijk gemaakt .
Dit is dus, opnieuw , een grote farce