Het einde van MAGA

De Amerikaanse tussentijdse verkiezingen hebben geleid tot een verbijsterende vernedering voor Donald Trump, de Republikeinse Partij en de MAGA-beweging.

Het blijkt dat de zwartkijkers, doemdenkers en door Israël geobsedeerde podcasters gelijk hadden: de oorlog tegen Iran was een van de belangrijkste factoren waardoor mensen de Republikeinse Partij de rug toekeerden, terwijl de handhaving van de immigratiewetten – waarvan “gematigde” neoconservatieven volhielden dat die de partij zou schaden – een van de weinige succesvolle thema’s van de Republikeinen was. MIGA, aangevoerd door Mark Levin, Laura Loomer en Ben Shapiro, en toegejuicht door propagandisten als John Doyle en Captive Dreamer, heeft de coalitie vernietigd die Trump in 2024 een historische overwinning bezorgde, het politieke kapitaal van rechts verspild aan een Poerimoorlog voor Israël en iedereen die alarm sloeg over hoe de kiezers hierover zouden denken, het zwijgen opgelegd en belachelijk gemaakt. Hun troostprijs is volgens de president dat ze Groenland krijgen, schrijft Keith Woods.

Dit is de meest recente en zwaarste afstraffing die populistisch rechts op het wereldtoneel heeft gekregen. In Hongarije is MAGA-favoriet Viktor Orbán na zestien jaar uit de macht verdreven, waarbij het late bezoek van JD Vance en de associatie met MAGA hem alleen maar lijken te hebben geschaad. In Brazilië heeft de Bolsonaro-beweging opnieuw een presidentsverkiezing verloren van een 81-jarige socialist. In Groot-Brittannië heeft Reform UK van Nigel Farage zijn voorsprong in de peilingen zo ernstig verspeeld dat de partij nu zelfs bijna tien procentpunten achterloopt op de zeer impopulaire Labour-regering.

Er is geen gouden tijdperk, de “omslag in de stemming” duurde slechts één verkiezingscyclus en het is nu tijd om naar de zwartkijkers te luisteren.

Het probleem gaat veel dieper dan het buitenlandse beleid van Trump of de mislukkingen van deze afzonderlijke leiders. Populistisch rechts heeft het grootste deel van een decennium ongekende mogelijkheden gehad om het liberale establishment uit te dagen, maar heeft opmerkelijk weinig om te laten zien. Laat de verkiezingsoverwinningen, de grote aantallen volgers op social media en de techmiljardairs die van kant zijn gewisseld even buiten beschouwing: wat heeft het daadwerkelijk opgebouwd dat de volgende verkiezingen zal overleven?

Rond figuren als Mamdani en Zach Polanski is een nieuw, op generatie Z gericht links ontstaan, dat een herkenbaar pakket economische beleidsmaatregelen aanbiedt dat, wat men verder ook van hun politiek mag vinden, de kiezers op zijn minst het vooruitzicht op een andere toekomst biedt. Vermogensbelastingen, een universeel basisinkomen, sociale woningbouw, hogere minimumlonen, herverdeling: dit zijn concrete ideeën die beloven de materiële omstandigheden van mensen te verbeteren. Wat is het equivalente aanbod van populistisch rechts? Over het algemeen is het socialisme voor babyboomers en puriteins geloof in zelfredzaamheid voor jongeren.

Trump heeft herhaaldelijk gezegd dat het zijn doel is om de huizenprijzen op te drijven ten gunste van babyboomers die vastgoed bezitten, en Farage zet zich in voor de triple lock, die bedoeld is om de pensioenen van babyboomers voortdurend te verhogen. De Republikeinse Partij vertelt generatie Z dat ze moeten stoppen met videogames spelen en aan het werk moeten gaan. Farage zegt dat jongeren moeten stoppen met thuiswerken en gedwongen moeten worden naar hun vervallen multiculturele steden te pendelen om te werken. Bij de jongere generatie is het nauwelijks beter: die verwijst vaag naar immigratiebeperkingen en bezuinigingen op linkse programma’s, alsof die op zichzelf een economisch programma vormen.

Trumps belangrijkste wetgevende prestatie, de One Big Beautiful Bill, was opnieuw een beschamende operatie waarbij rijkdom van jongere generaties werd overgeheveld naar oudere vermogensbezitters. Uit een analyse bleek dat een typische 40-jarige met een inkomen rond het mediaaninkomen onder het voorgestelde wetsvoorstel gedurende zijn leven 7.500 dollar aan economisch welzijn zou verliezen, terwijl een 70-jarige met hetzelfde inkomen er 17.500 dollar op vooruit zou gaan. De definitieve wetgeving zal naar verwachting biljoenen toevoegen aan de staatsschuld, waarbij toekomstige generaties de kosten moeten dragen. Zijn chaotische aanpak van invoerheffingen bood nauwelijks een overtuigender alternatief. Ik ben niet principieel tegen invoerheffingen, maar dit was opnieuw beleid dat lukraak werd uitgevoerd naar de grillen van Trump, met weinig langetermijnplanning voor herindustrialisering, en dat herhaaldelijk werd teruggedraaid als reactie op onrust op de financiële markten.

Net als de oorlog tegen Iran was dit economische beleid ongetwijfeld een belangrijke factor in het verlies van vertrouwen in het Republikeinse bestuur. Ondanks al het gepraat over een herschikking richting de arbeidersklasse, wat is de grootse economische visie daarachter? Meer belastingverlagingen, meer schulden en vage beloften dat invoerheffingen de industrie zullen terugbrengen. Opnieuw worden populistische beloften ondermijnd door een gebrek aan serieuze intellectuele voorbereiding en een samenhangende economische visie.

Maar het probleem gaat verder dan een gebrek aan ideeën. Zelfs wanneer rechts precies weet wat het wil, is het opmerkelijk slecht gebleken in het verwezenlijken ervan. Als er één onderwerp was waarover vrijwel alle stromingen binnen populistisch rechts het eens waren, dan was het wel de dreiging van het weren van mensen van onlineplatforms. Nadat Trump zelf na 6 januari door alle grote technologieplatforms was verbannen, had het voor een Republikeinse regering de hoogste prioriteit moeten zijn om duurzame bescherming tegen willekeurige onlinecensuur te creëren. Trump beloofde dit expliciet in 2022, waarbij hij toezegde Section 230 te hervormen en een digitale grondrechtenverklaring in te voeren die gebruikers een uitleg en het recht op beroep zou garanderen wanneer hun accounts werden gecensureerd of verwijderd. In plaats daarvan waren de Republikeinen, ondanks hun controle over beide kamers van het Congres, tevreden om dit als een afgehandelde kwestie te beschouwen zodra Elon Twitter had overgenomen en Meta en YouTube opportunistisch een deel van hun censuur van populaire conservatieven hadden teruggedraaid.

De financiering door nieuwe rechtse miljardairs is eveneens verspild aan tijdelijke projecten die geen blijvende culturele invloed zullen hebben. Elon Musk alleen al gaf in 2024 bijna 300 miljoen dollar uit aan steun voor Trump en de Republikeinen, gevolgd door een verbijsterende 474 miljoen dollar aan politieke donaties tijdens de verkiezingscyclus van 2026. Dat is driekwart miljard dollar dat in slechts enkele jaren in de verkiezingspolitiek is gepompt, zonder dat daar in wezen enige duurzame institutionele infrastructuur tegenover staat, afgezien van een politiek actiecomité om nog meer campagnes te financieren. In het geval van Musk is dit des te verbazingwekkender, aangezien hij de afgelopen jaren herhaaldelijk radicaal-rechtse standpunten heeft ingenomen over onderwerpen als demografie en de stemmen heeft versterkt van echte nationalisten die ideologisch behoorlijk ver verwijderd staan van het Republikeinse establishment.

Dit weerspiegelt een diepere asymmetrie tussen links en rechts. Links heeft hersenen. Het beschikt over een kader van intellectuelen en professionele activisten die de agenda en strategie bepalen en in generaties denken. Ook zijn geldschieters investeren graag in allerlei culturele projecten die volgens hen aansluiten bij hun waarden. Rechts heeft geen hersenen. Het wordt grotendeels van onderaf geleid door mediatrends en wanhopige pogingen om aan de macht te blijven. Zijn geldschieters bekijken hun investeringen doorgaans zoals ze zakelijke investeringen bekijken en verwachten onmiddellijk rendement in de vorm van zetels en toegang tot politieke macht. Of, in het geval van Elon, investeren ze vanuit wat lijkt op een paniekreactie op het besef dat links hun leven buitengewoon moeilijk kan maken wanneer het weer aan de macht komt, en in dat geval voldoet elk bedrijfsvriendelijk alternatief. Zoals iemand het onlangs mooi verwoordde:

“Links geeft mensen beurzen van 100.000 dollar om lesbische romans te schrijven, terwijl rechts zijn eigen mensen 200 dollar laat betalen om naar theoretisch gezwets over de antichrist te luisteren.”

Stel je eens voor wat zelfs maar een fractie van Elons verkiezingskas voor de tussentijdse verkiezingen had kunnen bereiken als het was geïnvesteerd in waardevolle instellingen, uitgeverijen, filmstudio’s, onderzoeksinstituten of simpelweg in de ontwikkeling van een nieuwe generatie intellectuelen. In plaats daarvan worden fortuinen uitgegeven aan reclamecampagnes en huis-aan-huiscampagnes voor politici die in het beste geval de ergste excessen van links slechts zouden tegenhouden, om vervolgens binnen enkele jaren weer uit hun ambt te verdwijnen. Links heeft generaties lang instellingen opgebouwd die in staat zijn de cultuur vorm te geven waarbinnen verkiezingen worden uitgevochten. Het is niet afhankelijk van één verkiezingsoverwinning of machtspositie om zijn invloed uit te breiden. En omdat het over duurzame instellingen en professionele activisten en intellectuelen beschikt, hoeft het zich geen zorgen te maken dat zijn culturele macht wordt weggevaagd door het verlies van een verkiezingscyclus. Denk eens aan het contrast met het grote aantal invloedrijke rechtse mediafiguren dat mogelijk opnieuw jarenlang te maken krijgt met censuur, financiële uitsluiting van platforms en juridische oorlogsvoering wanneer de Democraten weer aan de macht komen.

Het resultaat van deze dynamiek is een politieke cultuur waarin de beloningen overweldigend terechtkomen bij degenen die de meeste betrokkenheid kunnen genereren en de vooroordelen van een steeds achterlijker publiek kunnen vleien, een schijnbare invloed die ze vervolgens kunnen veilen aan opgeblazen babyboomers die denken dat ze met succes westerse waarden aan jongeren verkopen. Een ambitieuze jonge conservatief kan heel goed zien waar de prikkels liggen. Waarom zou hij jarenlang politieke economie, geschiedenis of filosofie bestuderen en serieus wetenschappelijk werk produceren dat maar weinig mensen zullen lezen, als hij een veel groter publiek kan opbouwen door complottheorieën te recyclen, of een baantje bij The Blaze kan krijgen waarbij hij het Republikeinse establishment verdedigt en babyboomers uitlegt hoe conservatieven van generatie Z de cultuur heroveren door memes van Anakin Skywalker en Draco Malfoy te plaatsen?

Ik houd er over het algemeen niet van om mezelf in deze discussies te betrekken, maar hier is het relevant. Ik geloof dat mijn invloed niet onaanzienlijk is geweest sinds mijn Twitter-account in 2023 werd hersteld. Sindsdien ben ik een campagne begonnen tegen de Ierse wetgeving inzake haatzaaien, waardoor deze hier onderwerp van publiek debat werd, ik aantoonde dat deze zeer impopulair was en de regering uiteindelijk haar voorstellen stilletjes liet intrekken. Ik lanceerde ook de campagne Ban The ADL, die leidde tot een enorme omslag in de houding tegenover die organisatie, een wereldwijde discussie over zionistische invloed en een afzwakking van haar inspanningen tegen Musks X. Gemeten over verschillende publicaties heb ik een van de meest gelezen politieke nieuwsbrieven ter wereld.

Als gevolg van dit succes reageerde links door mij aan intense censuur te onderwerpen. Een campagne van het door Soros gefinancierde Media Matters leidde ertoe dat ik mijn YouTube-kanaal en mijn belangrijkste bron van donaties verloor. Linkse organisaties slaagden erin mij op een zwarte lijst van Visa te laten plaatsen, naast financiële oplichters en criminelen, om te voorkomen dat ik abonnementsgelden via Substack zou ontvangen. Meerdere andere donatieplatforms verboden mij. Vervolgens ontzegden de VS mij de toegang tot het land, na een interview waarin mij werd gevraagd of ik een etnonationalist was. Ondanks de belofte van de huidige regering om Europese patriotten te steunen en de Europese beschaving te redden, sprak geen enkele belangrijke conservatieve figuur zich uit tegen dit inreisverbod en kwam niemand binnen de regering naar voren om het ongedaan te maken. Geen enkele miljardair uit de conservatieve industrie reageerde op mijn volledige financiële uitsluiting van platforms door aan te bieden mijn werk te financieren. Geen van de conservatieve mediafiguren die pleiten voor vrijheid van meningsuiting en die op de campagne Ban The ADL waren gesprongen, gaf commentaar op het feit dat ik vanwege mijn politieke opvattingen op een zwarte lijst van Visa was geplaatst.

Waarom zou onder deze omstandigheden een ambitieuze jonge man proberen de politiek in rechtse richting te beïnvloeden, anders dan als betaalde spreekbuis van een mediaorganisatie? We hoeven ons niet tot mijn geval te beperken. Nick Fuentes heeft een van de grootste publieken van alle politieke influencers in Amerika, maar blijkbaar is geen enkele grote geldschieter naar voren gestapt om een America First-instituut te financieren met de besten en slimsten onder de groypers. Invloedrijke nationalisten als Martin Sellner zijn aangewezen op cryptovaluta en reizen de wereld rond om een betrouwbare bankrekening te vinden. Hoe is het mogelijk dat er na een decennium van intense linkse censuur nog steeds geen betrouwbare oplossing is gevonden voor financiële uitsluiting van platforms?

De persoonsverheerlijking rond MAGA heeft nog een andere tegenstrijdigheid gecreëerd voor zijn Europese bewonderaars: bewegingen die zich ogenschijnlijk inzetten voor nationale soevereiniteit zijn nauw verbonden geraakt met de steeds grilliger buitenlandse beleidsbeslissingen van een Amerikaanse president.

Denk terug aan het beschamende vertoon tijdens CPAC Hongarije, waar Europese nationalistische activisten opstonden voor het Amerikaanse volkslied bij de opening van de conferentie, terwijl de Amerikaanse regering sprak over het afpakken van Groenland van Denemarken op een gril van Trump, een voorstel dat MAGA-commentatoren enthousiast begonnen te steunen als een middelvinger naar de Europeanen. Partijen als Reform UK hebben hun vingers gebrand aan hun aanvankelijke steun voor Trumps Poerimoorlog, waarbij het populisme van het MAGA-merk in de hoofden van de kiezers nu vooral wordt geassocieerd met willekeurige oorlogen, corruptie en torenhoge olieprijzen.

Er zit dus ook een lichtpuntje aan de verpletterende nederlaag van de Republikeinen. Zoals de exitpolls duidelijk hebben gemaakt en zoals de vicepresident zelf inmiddels heeft erkend, was de oorlog tegen Iran de belangrijkste oorzaak van de Republikeinse nederlaag. Dat Vance zich er publiekelijk van distantieert, laat zien dat de Republikeinen op alle niveaus van de partij alles in het werk zullen stellen om hun handen van die ramp af te trekken, mogelijk zelfs Trump zelf. De woede die de Republikeinen voelen over de uitslagen wordt nu al gericht tegen de Israel First-factie, die jarenlang de beleidsagenda heeft gedomineerd, en Vance heeft al vooruitgelopen op 2028 met een boodschap over het heroverwegen van de Amerikaanse relatie met Israël. Dat zou tien jaar geleden ondenkbaar zijn geweest. De mislukkingen van het slopulisme en de politieke machine van de babyboomers zijn duidelijk zichtbaar, en overal in het Westen worden rechtse partijen steeds meer gedomineerd door identitairen.

Rechts blijft intelligente en idealistische jongeren aantrekken, hoewel nog steeds niet in voldoende aantallen, en velen van hen raken institutioneel geïsoleerd of afhankelijk van gevestigde rechtse organisaties waarvan ze de prioriteiten niet delen. Rechts moet zichzelf fundamenteel hervormen onder leiding van een radicale intellectuele beweging, net zoals links in de jaren zestig door zo’n beweging werd overgenomen. Maar hier duikt het probleem van menselijk kapitaal opnieuw op. Als het grootste deel van rechts uit inhoudsloze rommel bestaat, komt dat doordat het grootste deel van rechts dat ook wil. Er is weinig animo voor langdurige intellectuele betrokkenheid, en de hersenen van de gemiddelde rechtse aanhanger zijn sinds COVID zo aangetast door complotdenken dat hij nauwelijks nog kritisch kan nadenken. Veel anderen hebben zichzelf buitenspel gezet met verkeerde theorieën over een naderende burgeroorlog of gewelddadige revolutie.

Wat we bovenal nodig hebben, is een nieuwe politieke cultuur die past bij een voorhoedebeweging, waarin onafhankelijk denken, competentie en intellectuele ernst bewust worden gestimuleerd en beloond, en dit moet uiteindelijk worden vertaald in een overtuigende visie en een economisch programma dat jongeren meer te bieden heeft dan het behoud van de vastgoedwaarde van hun ouders. Een eenvoudige eerste stap is het afstoten van degenen die blind op het plan vertrouwen en de parasieten die zich aan de persoonsverheerlijking rond Trump hebben vastgeklampt.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De resultaten van de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen: koopspijt

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: