Terwijl de groene pseudo-economie de bredere economie naar de kelder sleept, zegt twee derde van de Duitsers tevreden te zijn met hernieuwbare energie of zelfs een snellere uitbreiding ervan te willen zien. Ondertussen markeert de opbouw van een Europese oorlogseconomie de volgende fase in de voortdurende verarming van Europa.
De meest populaire maar ook meest destructieve economische strategie blijft de moderne interpretatie van het keynesianisme. Met zijn al te simplistische visie op economische activiteit gaf de Britse econoom John Maynard Keynes naoorlogse politici onbedoeld een instrumentarium in handen dat zij later verdraaiden tot een universele “oplossing” voor elke economische crisis. De verkorte versie luidt als volgt: bijna elke recessie is het gevolg van een tekort aan vraag van de consument. Het is dan ook de taak van de staat om kunstmatig krediet te creëren om dit tekort aan vraag op te vullen, schrijft Thomas Kolbe.
Recept voor bureaucratische expansie
Lagere rentetarieven, krediet bijdrukken, en — zo luidt het sprookje — de economie vliegt omhoog. In werkelijkheid blijft er een berg staatsschuld achter, een uitdijende bureaucratie, verstoorde financiële markten en dalende productiviteit. Dit zijn economische feiten, eenvoudig te verifiëren zelfs door niet-economen. Welvaart ontstaat uit een groeiende kapitaalvoorraad die de consumentenvraag efficiënt en nauwkeurig bedient met meer goederen en diensten.
Het Keynesiaanse beleid is rampzalig gebleken voor Europa, omdat het politici een permanent excuus geeft om hun invloed uit te breiden, bureaucratie op te bouwen en markten te manipuleren. Politieke instellingen zoals de Europese Commissie, de meeste Europese partijen en de regeringen van de lidstaten functioneren bijna uitsluitend op deze manier.
De Green Deal
In deze geest is de Green Deal ontstaan: een pseudo-economie vermomd als “groene transformatie” en aan het publiek verkocht als een bijdrage aan het redden van de planeet. In werkelijkheid is het een monsterlijk construct, een groteske reactie op de strategische energieafhankelijkheid van Europa, dat elk jaar steeds grotere delen van de economie opslokt om zijn oversized subsidiemachine draaiende te houden.
Alleen al in 2024 heeft Duitsland tussen de 90 en 100 miljard euro in deze machine gepompt. De federale regering heeft 58 miljard euro bijgedragen, terwijl de Europese Investeringsbank 8,6 miljard euro aan nieuwe leningen heeft verstrekt, het InvestEU-programma van de EU 9,1 miljard euro en de Innovatie- en Milieufondsen van de EU ongeveer 20 miljard euro. Zonder deze constante stroom van financiering zou de zombie-economie instorten. Alsof ze dit wil bewijzen, heeft de Duitse regering nog eens 100 miljard euro aan schulden – vermomd als een “speciaal fonds” – in de altijd hongerige groene subsidiemachine gepompt.
Pseudo-economieën kunnen alleen overleven door nieuwe kapitaalinjecties, waarbij voortdurend wordt geproduceerd tegen de marktvraag in. De interne spanningen lopen op totdat een ineenstorting onvermijdelijk wordt. De Green Deal heeft Europa in precies deze neerwaartse spiraal gevangen.
De spillover
Duitsland bevindt zich nu in het derde jaar van een recessie en registreert een recordaantal faillissementen van bedrijven. Tegelijkertijd heeft de regering in slechts zes jaar tijd een half miljoen banen in de publieke sector gecreëerd, terwijl 1,2 miljoen banen in de particuliere sector zijn verdwenen. In combinatie met ongecontroleerde migratie leidt dit tot een extreme druk op het Duitse sociale stelsel.
De politiek heeft zich teruggetrokken in een puur defensieve houding: de verzorgingsstaat als opvangbak voor de honderdduizenden die hun broodwinning verliezen, terwijl de particuliere sector bezwijkt onder de last van energiekosten en subsidies.
De diagnose is duidelijk: de Green Deal is een doodlopende weg. Elke euro die eraan wordt besteed, verdringt particuliere kapitaalmarkten, leidt tot een verkeerde allocatie van middelen en ketent werknemers in onproductieve sectoren. Het contrast met Argentinië is opvallend: daar heeft president Milei het aandeel van de overheid in het bbp met zes procentpunten verlaagd en een economische boom van 7,7 % groei teweeggebracht.
Transformatie vereist pijn
De enige uitweg voor Europa is een pijnlijke transformatiefase te accepteren, de staat te verkleinen en zijn eco-fantasieën op te geven. Een rationeel energiebeleid betekent kernenergie en herintegratie van de Russische energievoorziening.
Maar de publieke opinie vertelt een ander verhaal: 64% van de Duitsers is tevreden met hernieuwbare energiebronnen of wil er meer van. Jarenlange staatspropaganda heeft het verband tussen groene subsidies en economische ineenstorting uitgewist. Het moralistische en als wapen ingezette klimaatveranderingsnarratief heeft zich in het publieke bewustzijn genesteld.
Hernieuwbare energiebronnen hebben misschien hun plaats, maar alleen in vrije markten, zonder dwang of verplichte heffingen. De groene zombie-economie is er nooit in geslaagd de groei in Europa nieuw leven in te blazen. Het is tijd om de realiteit onder ogen te zien en deze structuur af te breken voordat er iets nieuws kan worden opgebouwd.
De volgende poging
Maar Europa vertoont geen tekenen van koerswijziging. De bureaucratie is te groot geworden om zichzelf te ontmantelen. Van Berlijn tot Brussel beschouwen leiders de industriële leegloop als een reeks ongelukkige ongelukken in plaats van als het directe gevolg van hun beleid. De gezellige rondetafelconferentie “Made for Germany” tussen Friedrich Merz en DAX-CEO’s bevestigde het vermoeden van samenspanning tussen bedrijven en de staat.
Na het mislukken van de Green Deal proberen de Europese politici nu een nieuwe pseudo-economie: een door schulden gefinancierd militair-industrieel complex. Volgens een studie van Ernst & Young hebben de Duitse DAX-bedrijven in de eerste helft van 2025 30.000 banen geschrapt, met uitzondering van defensiebedrijven Rheinmetall en MTU Aero Engines, die hun personeelsbestand met respectievelijk 17% en 7% hebben uitgebreid.
Het plan van de EU: tegen 2035 zal de helft van alle Europese defensiegoederen – van artillerie en cyberdefensie tot precisielegermunitie – binnen de EU worden geproduceerd, wat tot 660.000 banen zal opleveren. Dit zal niet alleen worden gefinancierd door stijgende nationale defensiebegrotingen, maar ook door EU-programma’s zoals ReARM Europe en SAFE, die honderden miljarden aan nieuwe schulden zullen opleveren.
Ogen dicht
Brussel is van plan om tegen 2030 nog eens 800 miljard euro extra aan defensie-uitgaven vrij te maken. Toch is er geen sector die zo ver afstaat van de werkelijke consumentenvraag als de wapenindustrie. Dit is Keynesiaanse pseudo-economie in zijn meest extreme vorm: tijd kopen met schulden terwijl de particuliere kapitaalmarkten worden uitgehongerd.
De opkomst van de defensielobby als nieuwe lieveling van Brussel zal corruptie in de hand werken, de kloof tussen parasitaire EU-structuren en krimpende productiekrachten verdiepen en het corporatistische vriendjespolitiek als besturingssysteem van de EU verankeren. Het sms-schandaal van Von der Leyen met Pfizer blijft het meest treffende symbool van deze clandestiene Brusselse machine.
Uiteindelijk heeft de oorlogseconomie van Europa noch de middelen, noch de technologie om de droom van een gemilitariseerde EU waar te maken. Het is een tragische herhaling van de Green Deal: gedreven door propaganda, gevoed door schulden en gedoemd te mislukken.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
We’re so FUCKED!!!
And we like it, we beg for it…..
Einstein zei het al: “Er zijn maar twee dingen oneindig; het universum en de domheid van de mens”.
Ik denk juist dat er meer invloed van de staat op de vrije markt moet komen.
Tenminste op de essentiele delen als zijnde onderwijs, veiligheid, voedsel, openbaar vervoer.
Het winstoogmerk hoeft niet zo belachelijk aanwezig te zijn.
Ik heb niks tegen geld verdienen, maar niet ten koste van anderen.
Als mensen zo gek zijn om 1000 euro te WILLEN uitgeven om naar Messi te kijken moeten ze dat zelf weten.
Maar als ze 1000 euro MOETEN uitgeven ten einde in leven te blijven voor steeds duurder wordend eten dat meer en meer verhandeld wordt is een schande voor de wereld.
Als de staat quite speelt is het ok.
Waarom ?
Om de ratrace te soppen, die steeds meer in ieder gebied van de maatschappij opduikt.
Om de mensen te laten leven in plaats van uit te buiten.
Om de steeds rijker wordende 1% die de rijke mensenclubjes gebruiken om steeds meer politieke macht te krijgen het gras voor de voeten weg te maaien.
Om de mensen weer meer bij de politiek te betrekken in plaats van de 1% hebberigen politieke macht te geven.
Zoals het nu gaat is het uit de klauwen gelopen met de rijke mensenclubjes, de lobbyisten en de bedrijfspoedels.
Meer bedrijfsgeld naar primaire levensgoederen is kwaliteituithollend.
Ieder jaar weer komt er een nieuwe manager die weer moet zien te bezuinigen.
Uiteindelijk kan dit gewoon niet meer en gaat de boel plat.
Je kunt de 100 meter niet in nul seconden lopen.
Maar de werknemers en de burgers moeten het bijna kunnen.
Omdat de 1% “zij die nooit genoeg genoeg krijgen” samen met hun politieke bedrijfspoedels de boel meer en meer op spanning zetten.
Of denkt u dat de broeihaarden in deze wereld komen omdat we westerse waarden en normen willen verbreiden ?
Inderdaad, behoudens meer invloed van de staat. Zij heeft bewezen die weelde niet aan te kunnen en gaat met nog meer macht nog meer de verkeerde kant dienen.
Alles moet op de schop, vooraleerst de grondwetten. Justitie ook, en zij zal voortdurend en openlijk getoetst moeten worden op strikte onpartijdigheid en kennis van zaken van rechters alvorens zij recht mogen spreken.
Een grondwet volgens de ideeën van Etienne Chouard zou een zeer goed begin zijn.
Wie leeft voor de tijdelijkheid, leeft uit angst en ziet overal gevaar en wil strijden en alleen maar winnen.
Wie leeft voor de eeuwigheid, leeft uit liefde.
EU FUBAR.