Het is een slechte tijd om een Arabische Golfstaat te zijn.
De Verenigde Staten en Israël namen een gok toen ze op 28 februari van dit jaar hun verrassingsaanval op Iran lanceerden. Voor zover ze vooraf werden geraadpleegd, deden de Arabische bondgenoten van Amerika in de Golf dat ook, schrijft Scott Ritter.
Ze verloren.
Er werden geen waarneembare politieke of militaire doelstellingen bereikt door de beoefenaars van verraad – noch regimeverandering, noch het uitschakelen van raketten, noch controle over de Straat van Hormuz.
In plaats daarvan zag de anti-Iraanse cabal zich genoodzaakt een staakt-het-vuren te zoeken waardoor Iran de volledige controle behield over de strategische Straat van Hormuz, waardoor zowel de regionale als de mondiale economieën werden verstikt door het blokkeren van de doorvoer van juist die energie waar zij voor hun functioneren van afhankelijk zijn, en waarbij het leger intact, capabel en uitdagend bleef, in staat om verwoestende klappen uit te delen aan de stellingen van hun vijanden.
De 40-daagse oorlog tussen de VS/ Israël/Arabische Golfstaten en Iran heeft een realiteit onderstreept die voor velen moeilijk te accepteren is: dat het militaire vermogen van de Verenigde Staten om macht uit te oefenen in het Midden-Oosten is uitgehold tot het punt van bijna-machteloosheid, en dat de oorspronkelijke, op de VS gerichte veiligheidsarchitectuur die al decennia van kracht is, er niet in is geslaagd te voorkomen dat Iran de facto controle heeft verworven over de energieknelpunten die de VS juist had moeten beveiligen. Deze nieuwe realiteit zal de regio en de wereld dwingen om af te stappen van concepten die zijn gebaseerd op Amerikaanse, militair-centrische afschrikking, en over te stappen op een multipolair veiligheidskader dat is afgeleid van de economische realiteit, waarbij Rusland, China en BRICS-achtige relaties betrokken zullen zijn. De traditionele militaire doctrine waarop de oude veiligheidsrelaties waren gebaseerd, is niet langer levensvatbaar, en elke poging om deze traditionele militaire doctrine nieuw leven in te blazen zou onbetaalbaar en uiteindelijk onhaalbaar zijn.
Kortom, de VS hebben verloren omdat hun fundamentele, op het leger gerichte benadering van regionale probleemoplossing niet langer effectief was, en geen enkele hoeveelheid defensie-uitgaven kan deze realiteit ongedaan maken.
Dit zal een zeer moeilijke realiteit zijn voor landen, zoals de Arabische Golfstaten en India, die hun strategische houding hadden gebaseerd op de premisse en belofte van Amerikaanse militaire dominantie.
Nu waarschuwen deze landen de wereld voor de verzwakking van de rechtsstaat als het gaat om het verlies van controle over de Straat van Hormuz, waarbij ze opmerken dat er talrijke soortgelijke knelpunten zijn die in gevaar kunnen komen als het precedent van Hormuz blijft bestaan, met het risico op een breder conflict en verstoring van de globalisering. Deze leiders propageren nu het idee dat vrede afhangt van gezamenlijke welvaart, pijpleidingen, handel en duurzame economische netwerken in plaats van militaire bezetting of escalatie.
Dit was natuurlijk precies het beleid dat Iran al decennia lang promoot, maar dat door hun Arabische buren, die zich veilig en zeker voelden achter een Amerikaanse veiligheidsparaplu die illusoir bleek te zijn, met de lange arm werd afgewezen.
Indiase functionarissen bevinden zich eveneens in een fantasiewereld waarin wordt gestreefd naar een terugkeer naar de status quo van vóór het conflict. Hiervoor is het echter te laat. India heeft zich wat Iran betreft steevast aan de verkeerde kant van de scheidslijn bevonden, door de kant te kiezen van Israël (dat premier Modi aan de vooravond van de oorlog bezocht) en de VS ten opzichte van Iran en zijn strategische partners, zoals China. De betrokkenheid van India bij de Quad blijft niet onopgemerkt in een tijd waarin de VS de zeeblokkade van de Iraanse scheepvaart bevordert.
De realiteit voor de Arabische Golfstaten is dat de Straat van Hormuz feitelijk gesloten is en dat hun vroegere veronderstellingen over een automatische, op militaire kracht gebaseerde heropening door de Amerikaanse marine niet langer standhouden. Terwijl de energieproducerende landen in de regio op zoek zijn naar concrete noodmaatregelen, zoals een uitgebreider gebruik van de oost-westpijpleidingen in Saoedi-Arabië en voorstellen voor extra pijpleidingen en een grotere laadcapaciteit in Yambor en Fujairah, blijft de realiteit dat het grootste deel van de energieproductiecapaciteit van de regio opgesloten zit in de Perzische Golf en de markt niet kan bereiken. Zelfs als de oorlog vandaag zou eindigen, zou het maanden duren voordat de Straat van Hormuz weer open is en de regionale infrastructuur hersteld is.
De arrogantie van de Arabische Golfstaten blijft echter duidelijk zichtbaar. Deze landen stellen zich op alsof de Golfstaten geen concessies aan Iran hoeven te doen, en dat dezezelfde Golfstaten wachten op Iraanse goede wil alvorens zich in te zetten voor oplossingen voor de problemen die vandaag de dag bestaan.
Het is alsof de Arabische Golfstaten geen decennialange geschiedenis hebben van samenzwering met de VS en Israël tegen Iran, waaronder het ter beschikking stellen van faciliteiten en grondgebied die door beide landen werden gebruikt om de militaire, inlichtingen- en logistieke middelen te stationeren die de verrassingsaanval van 28 februari mogelijk maakten. De Arabische Golfstaten waren medeplichtig aan dit verraad, en toch willen ze vandaag de slachtofferkaart spelen.
Iran trapt daar niet in.
Het komt erop neer dat de Arabische Golfstaten in feite elke strategische positie hebben verloren die zij vóór de oorlog hadden. In plaats van te streven naar een terugkeer naar een tijd waarin hun medeplichtigheid weliswaar bestond maar niet openlijk werd erkend, moeten de Arabische Golfstaten – als zij deze huidige crisis ongeschonden willen overleven – de strategische nederlaag van het door de VS geleide regionale anti-Iraanse complot accepteren en de duurzaamheid en prominente rol van de Islamitische Republiek erkennen. Om dit te doen, moeten deze Arabische Golfstaten leren verder te denken dan een door de VS gedomineerd paradigma, en in plaats daarvan een nieuwe realiteit omarmen waarin Rusland, China en oosterse mogendheden een rol spelen in toekomstige veiligheidsplanning.
Simpel gezegd: een hervatting van de oorlog is geen optie die de Arabische Golfstaten kunnen overwegen, al was het maar omdat ze een dergelijke wending niet zouden overleven. De Iraanse regering heeft de strategische energieproductie-infrastructuur gepubliceerd die door Iran zal worden vernietigd mocht het land worden aangevallen. Als Iran zijn dreigementen zou uitvoeren – en eerdere precedenten wijzen er sterk op dat het dat zou doen – dan zouden de Arabische Golfstaten te maken krijgen met een permanente verlamming van hun op energie gebaseerde economische capaciteit, wat de doodsklok zou luiden voor deze naties als levensvatbare moderne natiestaten.
Diplomatie is de enige weg vooruit die niet leidt tot de zekere vernietiging van de Arabische Golfstaten. Er is geen militaire optie. En gezien het feit dat Iran alle troeven in handen heeft (ondanks wat president Trump zegt), moeten de Arabische Golfstaten begrijpen dat elke diplomatieke oplossing voor de huidige crisis de Iraanse eisen om de Amerikaanse militaire aanwezigheid uit de regio te verwijderen, moet erkennen en naleven.
Het komt erop neer dat alle betrokken partijen in het Midden-Oosten moeten erkennen dat de VS het probleem is, niet de oplossing, en dat elk land dat blijft vertrouwen op de VS om hen uit de huidige benarde situatie te redden, alleen maar verdriet en wanhoop zal vinden.
Er is vandaag de dag een nieuw machtsparadigma in het Midden-Oosten in het spel.
En daar hoort de Verenigde Staten niet bij.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Het blijft raar en in mijn simpele ziel geeft mij geen antwoorden. Waar slaat het op om Iran aan te vallen alsj de straat niet onder controle hebt.
Dan gaat tie dicht he? Gepland,! Commedie
BBB… en meer van dat soort fraais
En nu oorlog maken om de straat open te krijgen. Ja joh! We vergeten maar even wie begonnen is. De dader straks de held.
Maar er is geen complot hoor. Ben je gek.
de as israhel-us..staan in hun hempje..verder kunnen wijzelf er niets aan doen behalve “zorg voor jezelf, dan zorg je voor een goede “…🍺😁
Nou, de theorie gaat rond dat de oorlog juist niet gewonnen moet worden.
Nu heeft de VS alle olietroeven in handen. De VS zelf, Venezuela en Canada in de buurt.
De straat blijft dicht dus wie heeft olie te koop?!
Tadaa!