Deal – of geen deal?

Het is vreemd om te horen praten over een op handen zijnd deal” waar de andere partij blijkbaar geen deel aan heeft. De onderhandelingen – als dat het juiste woord is – zijn kennelijk gevoerd tussen Trumps afgezanten en de afgezanten van de premier van Pakistan, die als tussenpersonen optraden. Onderhandelingen vinden doorgaans plaats wanneer de twee partijen rechtstreeks met elkaar in gesprek gaan. Maar in dit geval zijn de Iraniërs waarschijnlijk terughoudend om afgezanten te sturen vanwege Trumps reputatie van kwade trouw. Ze vrezen wellicht – niet onredelijk, gezien Trumps eerdere gedrag tijdens onderhandelingen – te worden vermoord als er geen “deal” wordt gesloten.

Volgens nieuwsberichten is de “deal” een capitulatie – voor Iran. Het vereist de openstelling van de Straat van Hormuz, wat betekent dat Iran de controle over de Straat van Hormuz opgeeft. Het vereist dat de Iraniërs hun nucleaire programma ontmantelen en al het hoogverrijkte uranium – het essentiële ingrediënt voor een nucleaire afschrikking – dat ze mogelijk bezitten, overdragen of vernietigen. In ruil voor het instemmen met deze capitulatie belooft de VS “uiteindelijke economische verlichting” en de “geleidelijke opheffing van sancties,” schrijft Eric Peters

Wat een deal!

Nou ja, dat zal het zijn als de Iraniërs instemmen – vermoedelijk vandaag (zondag 14 juni). Het is moeilijk te geloven dat ze dat zullen doen, want waarom zouden de Iraniërs instemmen met een dergelijke capitulatie, gezien het feit dat ze – tot nu toe – de oorlog hebben gewonnen door hem niet te verliezen? Als ze wel instemmen met deze deal, betekent dat vanuit Iraans oogpunt alles verliezen. Het betekent dat Iran zijn vermogen om zichzelf in de toekomst te verdedigen opgeeft, want het opgeven van zijn feitelijke of potentiële nucleaire afschrikking komt precies daarop neer. Dat is de belangrijkste reden voor deze oorlog. Iran werd niet aangevallen omdat het een ander land had aangevallen, maar omdat een bepaald land het idee niet kan verdragen dat Iran zich kan verdedigen tegen een aanval van dat land. Dus heeft het de Verenigde Staten op Iran afgestuurd. De oorlog is om precies die reden enorm impopulair in de Verenigde Staten (met uitzondering van de Republikeinse Partij, die hem nog steeds massaal steunt). De meeste Amerikanen vinden het niet leuk om de oorlogsbelasting te betalen telkens wanneer ze hun auto tanken. Het is niet dat ze de Iraniërs leuk vinden – of dat ze de Israëli’s niet leuk vinden. Het is dat ze niet willen betalen voor een oorlog tussen de Israëli’s en de Iraniërs.

Terug naar deze “deal”.

Hoe kunnen de Iraniërs instemmen met overgave? Waarom zouden ze instemmen met overgave? Als deze “deal” daadwerkelijk een deal is – en niet zomaar weer een geval waarin Trump beweert dat het een “deal” is voordat de feiten aantonen dat het dat niet is en waarschijnlijk nooit is geweest – dan is er (om de markies van Montrose te citeren) iets dat aan het oog onttrokken wordt. Wat zou dat kunnen zijn? Als er een deal is, dan moet het iets zijn in de trant van een dreiging om kernwapens tegen Iran in te zetten – iets wat niet ondenkbaar is, gezien wat we weten waartoe Trump en de mensen die Israël besturen in staat zijn. Het zijn, objectief gezien, sociopaten. Trump heeft mensen buiten de rechter om laten vermoorden – onder het voorwendsel dat ze in drugs handelden. Waaronder mensen die hulpeloos in het water dobberden. Een My Lai op het water waarvoor noch hij, noch iemand anders in de regering ooit voor de rechter zal worden gebracht. Netanyahu reikt gouden piepers uit aan zijn trawanten – waaronder Trump – ter herdenking van het opblazen van niet alleen vermeende “terroristen”, maar ook iedereen die toevallig in de buurt was toen de piepers ontploften.

Maar waarom zouden de Iraniërs terugkrabbelen, zelfs als ze met een nucleaire aanval worden bedreigd? Als ze dat doen, kunnen ze net zo goed met een atoombom worden bestookt, want dat betekent het einde van Iran als een betekenisvolle soevereine staat. Het betekent dat Iran iets als Venezuela wordt; d.w.z. weer een bananenrepubliek, alleen dan niet aan de evenaar. Het betekent dat Netanyahu en zijn opvolgers hun gang kunnen gaan met Iran.

Er voelt iets onnatuurlijks aan de hele zaak. Iran – voor zover de feiten lijken te suggereren – is verre van verslagen. Het is ongebruikelijk dat de niet-verslagen partij uncle roept. Dit gebeurt bijna nooit. Het gebeurt nog minder vaak wanneer de niet-verslagen partij weet dat als hij uncle roept, de pestkop hem nog erger te grazen zal nemen. Houdt u mij dan voor een whig, meneer? Dat wil zeggen, een dwaas. Een sukkel. Dat is wat de markies van Montrose aan Archie vroeg in Rob Roy.

Je vraagt je af of de Iraniërs zich op dit moment dezelfde vraag stellen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Waar zijn de lijken gebleven?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: