Een natie van narcisten

Al die kwaadaardige autoritaire leiders, meer dan twintig in getal, die eind augustus in Tianjin bijeenkwamen voor een top van de Shanghai Cooperation Organization: dit was een festival van anti-Amerikanisme, dat moet u weten.

Er is geen andere manier om het te begrijpen. Om het nog erger te maken, nodigde Xi Jinping vervolgens meer dan twee dozijn staatshoofden uit in Peking om de 80e verjaardag van de overwinning in 1945 te vieren, schrijft Patrick Lawrence.

Hoe durft de Chinese president een uitgebreide militaire parade te organiseren om de rol van China in de historische nederlaag van het keizerlijke Japanse leger te vieren? Hoe durft hij trots te wekken op de vastberadenheid van de Volksrepubliek om haar soevereiniteit te verdedigen en tegelijkertijd het revisionisme te weerleggen – onzinnig maar wijdverbreid – dat de Chinese Communistische Partij uit de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog wegpoetst?

De brutaliteit van deze man om te suggereren dat het niet de Amerikanen en hun corrupte cliënten, de Chinese nationalisten, waren die vochten en de oorlog wonnen. Laten we in godsnaam geen melding maken van de 12 tot 20 miljoen Chinezen – er zijn geen precieze cijfers – die stierven als gevolg van de agressie van het keizerlijke Japan.

Nee, hier valt niets te eren. Tussen de S.C.O. en de festiviteiten in Peking was het allemaal een beetje demonisch, een nauwelijks verhulde uitdaging van wat de Verenigde Staten en de rest van het Westen een “op regels gebaseerde orde” noemen.

Ik heb een map met de titel ‘Mooie zinnen in The New York Times’. Daaruit: “Het laat zien hoe Xi probeert geschiedenis, diplomatie en militaire macht in te zetten als instrumenten om de door de Verenigde Staten gedomineerde wereldorde te hervormen.”

De mainstream berichtgeving over de S.C.O. en de daaropvolgende bijeenkomst in Peking ging dagenlang obsessief door. Je zou denken dat de Chinezen op het punt stonden om een nieuwe oorlog in de Stille Oceaan te beginnen en Taiwan te “binnenvallen” – “binnenvallen” tussen aanhalingstekens omdat een land geen grondgebied kan binnenvallen dat historisch gezien al van hem is.

Toen ik de berichtgeving las, verbaasde ik me over de westerse focus ervan. De Chinezen, de Russen, de Indiërs, diverse anderen, zelfs de Noord-Koreanen: Ze denken aan niets en doen niets dat niet voortkomt uit hun allesverslindende vijandigheid jegens de Verenigde Staten en het Westen in het algemeen. Dat lees je tenminste in de berichtgeving over deze gebeurtenissen.

Toen kwam Donald Trump, die zich op zijn Truth Social-platform tot Xi richtte met de volgende woorden, verwijzend naar de Russische en Noord-Koreaanse leiders terwijl hij de gebeurtenissen live volgde: “Doe Vladimir Poetin en Kim Jong-un de hartelijke groeten van mij terwijl jullie samenzweren tegen de Verenigde Staten van Amerika.”

Niemand kan het opnemen tegen de Trumpster als het gaat om de zaak onomwonden te stellen. De mainstream pers kan zich zo objectief voordoen als ze wil, maar Trump, het id van het imperium in zijn late fase, zegt het gewoon rechtuit: het niet-Westen is tegen ons. Anti-Amerikaanse vijandigheid is zijn enige drijfveer, zijn bestaansreden.

Ik schrijf hier niet over onze losgeslagen pers, die de afgelopen twintig jaar – ik neem de gebeurtenissen van 11 september 2001 als uitgangspunt – als missie heeft gehad om te voorkomen dat Amerikanen de realiteit van de 21e eeuw zouden zien en begrijpen. Ook het botte instrument dat nu in het Witte Huis zetelt, is niet mijn onderwerp.

Nee, de pers en de president zijn slechts symptomen van een nationaal falen dat beide overstijgt. Dit is het probleem van Amerika’s zelfingenomenheid, het alomtegenwoordige narcisme dat, zoals nu duidelijk wordt, een belangrijke oorzaak is van de steeds vijandiger wordende relaties van onze onrustige republiek met anderen en daarmee van haar snelle afglijden naar isolatie.

In Ovidius’ Metamorfosen is Narcissus een jongeman van transcendente schoonheid die Echo, de nimf die van hem houdt, afwijst en verliefd wordt op zijn eigen spiegelbeeld in een waterpoel. Daarna wijst hij alle bewonderaars af.

Narcissus is dus blind, maar niet alleen voor anderen: hij is ook blind voor zichzelf. Hiermee komt de voorspelling van Tiresias bij zijn geboorte uit: hij zal lang leven, zei de mythische ziener, “zolang hij zichzelf nooit leert kennen”.

Narcissisme is de open en gesloten toestand van de elites die het Amerikaanse buitenlandse beleid vormgeven en uitvoeren. Ze zien alleen zichzelf als ze naar anderen in het buitenland kijken. En ze zijn volkomen incapabel om zichzelf te zien zoals ze zijn of hun land zoals het is.

Het is gevaarlijk om de vijand van Amerika te zijn, merkte Henry Kissinger ooit op in een vaak geciteerde opmerking, maar het is fataal om de vriend van Amerika te zijn. Dit is de Verenigde Staten zoals die wordt bestuurd door de narcistische kliekjes die de koers van het imperium bepalen. Niets en niemand is belangrijker dan hun eigen macht.

Ik heb te veel respect voor Amerikanen om hen zomaar deze toestand toe te schrijven. Nee, het is de taak van de media om Amerikanen deze toestand op te leggen. Denk nog eens na over hoe de pers verslag deed van Tianjin en Peking: in elke zin worden we aangemoedigd om onze weerspiegeling in die gebeurtenissen te zien, want ze gingen allemaal over ons.

Lees een paar van deze stukken aandachtig, dring ik aan. Je vindt correspondenten op dit of dat buitenlandse bureau die zelden Chinese of Russische of zelfs Europese bronnen citeren ter ondersteuning van hun berichtgeving. Nee, ze bellen steevast braaf-conformistische academici of denktankbewoners terug in de Verenigde Staten om hen te vertellen hoe ze moeten denken over wat er in China of Rusland of waar dan ook gebeurt.

Begrijpt u wat ik bedoel? Zo’n slappe journalistiek is nieuw voor mij. Als het geen Amerikaans narcisme is zoals het in de praktijk wordt toegepast, weet ik niet hoe ik het anders moet noemen.

Heeft u in de Amerikaanse pers iets gelezen over Xi’s voorstel voor een “Global Governance Initiative” om bij te dragen aan een rechtvaardigere en eerlijkere wereldorde?

En wat dacht u van de aankondiging van de Chinese leider in Tianjin van een nieuwe S.C.O.-ontwikkelingsbank, subsidies van 2 miljard renminbi, 280 miljoen dollar, aan S.C.O.-leden, en nog eens 10 miljard renminbi, 1,4 miljard dollar, aan leningen?

Of zijn toespraak waarin hij opriep het historische verslag van de Pacifische Oorlog — dat juist is gecorrumpeerd doordat het Westen lafweg de beslissende rol van de Sovjet-Unie in de nederlaag van het Reich uitwist — te corrigeren?

Ik zal u helpen. Nee, nee en nog eens nee. De beleidskliekjes staan onverschillig tegenover deze zaken en u mag ze niet zien, want blindheid voor onze wereld is de gewenste toestand. De beleidsmakers in Washington zijn gefascineerd door hun eigen spiegelbeeld sinds ze zich vrijwel direct na de overwinningen van 1945 ten doel stelden wereldwijde dominantie te bereiken.

En zolang de Amerikaanse macht hegemonie had, maakte dat niet uit. Diplomatie, zoals Boutros Boutros-Ghali ooit memorabel opmerkte nadat de Verenigde Staten hem dwongen af te treden als secretaris-generaal van de VN, is er voor de zwakkere naties; de sterken hebben die niet nodig.

Nu is er wel behoefte aan, om het voor de hand liggende te zeggen.

En we zien Amerika zelfblind, strompelend, niet begrijpend en totaal onbekwaam in dit tijdperk van snelle en ingrijpende verandering.

Het heersende narcisme in Washington maakt behoorlijk staatsmanschap min of meer onmogelijk, omdat er, zoals Boutros-Ghali scherpzinnig opmerkte, het grootste deel van de afgelopen acht decennia geen noodzaak toe was. En we kunnen dit niet alleen aan Donald Trump toeschrijven: het gold, zij het minder opvallend, net zo goed voor de regeringen die hem voorafgingen.

Op dit moment is het imperium in zijn late fase min of meer volledig afhankelijk van geweld als uitingsvorm in de gemeenschap van naties.

Tussen haakjes, zo interpreteer ik het verbazingwekkende besluit van het Trump-regime van  om het ministerie van Defensie te hernoemen tot het ministerie van Oorlog, zoals het tot 1949 heette, toen het nodig werd geacht om het aanbrekende tijdperk van Amerikaanse imperiale agressie te verhullen.

Militair geweld, steeds wredere vormen van dwang, sancties die neerkomen op collectieve bestraffing, in het geval van de Palestijnen de weigering van visa: dat is alles wat Washington kan bedenken als reactie op de 21e eeuw. Dit zal natuurlijk alleen maar leiden tot verdere isolatie en achteruitgang.

Tijdens een persconferentie in Peking afgelopen dinsdag, toen de dagen van diplomatie en feestelijkheden ten einde liepen, vroeg een correspondent aan Vladimir Poetin wat hij vond van Trumps opmerking op Truth Social: “Zeg hallo terwijl ze tegen ons samenzweren”. Het antwoord van de Russische president was een toonbeeld van staatsmanschap en helder denken:

“De president van de Verenigde Staten is niet verstoken van humor – alles is duidelijk, iedereen weet dat maar al te goed…

Ik kan u vertellen, en ik hoop dat hij het ook zal horen: het lijkt misschien vreemd, maar tijdens deze vier dagen van informele en formele onderhandelingen heeft niemand ooit negatieve meningen geuit over de huidige Amerikaanse regering…

De activiteiten van de SCO en die van onze partners, met inbegrip van onze strategische partners, zijn niet gericht op het bestrijden van iemand, maar op het vinden van de beste manieren om onszelf, onze landen, onze volkeren en onze economieën te ontwikkelen.”

Dit punt kan niet vaak genoeg worden benadrukt, omdat het zo vaak over het hoofd wordt gezien. De opkomst van het niet-westerse blok van landen heeft geen greintje anti-Amerikanisme in zich. Deze landen zouden de Verenigde Staten, met hun kapitaal, hun technologieën, enzovoort, juist verwelkomen om volledig deel te nemen aan de opbouw van de nieuwe wereldorde waaraan zij zich hebben toegewijd.

Alleen hegemonen zijn onwelkom in deze uitgesproken oecumenische onderneming. Alleen narcisten. Of Amerika eindelijk kan stoppen met naar zijn eigen spiegelbeeld te staren om de wereld om zich heen te zien, zal bepalend zijn voor zijn lot in onze zich ontwikkelende eeuw.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Heeft Donald Trump toestemming gegeven voor moord? … En waarom minacht hij de rol van China in de nederlaag van Japan?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: